Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Η οδός Κυδαθηναίων, εκ φωτογραφίας του κ. Κ. Αννίνου

Ο Κόσμος της Αθήνας, της Αττικής του χθες ζωντανεύει σε μία φωτογραφία της εποχής των αρχών του 20ου αιώνα, του έτους 1904, όπου απεικονίζεται η οδός Κυδαθηναίων στην Πλάκα. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλες, στο Ημερολόγιον Σκόκου,του έτους 1906. Ο δημιουργός συνοδεύει την φωτογραφία με την παρακάτω περιγραφή:

Η ιστορική συνοικία της Πλάκας με τραβά περισσότερο. Κάθε βήμα που έκανα ήθελα να σταματήσω να πάρω κάτι. Κάθε γωνιά σοκακιού, μ’ ένα μανάβικο ή καφενείο και στο βάθος ένα κομμάτι Ακρόπολη ή Υμηττό, ήταν μια ζουγραφιά με δύναμη κ’ έκφραση που βρίσκει κανείς, μόνο στα Ιταλικά σκίτσα, όπου βέβαια και η φαντασία δουλεύει κάμποσο.

Η οδός Κυδαθηναίων νομίζω πως είναι ο καλλίτερος δρόμος. Αρχίζοντας από τον Άγιο Σωτήρα, αλλά προπάντων από τον Αστυνομικό σταθμό, είναι θησαυρός μονάχος. Η φωτογραφία είναι μία από τις πολλέςπου πήρα σ΄ αυτόν τον δρόμο. Δεν είναι βέβαια τέλεια, δείχνει όμως καλά τι μπορεί να κατορθώση κανείς με λιγάκι υπομονή. Πρέπει να πω πως στην αρχή βρήκα τον μπελά μου όχι μόνο με τα μαγκόπαιδα, μα και με τους μεγάλους ακόμα.

Ο Ρωμιός είναι περίεργος άνθρωπος, αν ικανοποιήσης όμως την περιέργειά του, γίνεται περίφημος φίλος. Έτσι λοιπόν όποιος ήθελε να δη τις μηχανές μου, καλώς να ορίση. Ένας κουτσαβάκης τόσον ενθουσιάστηκε που άναψε το τσιγαράκι που του έδωσα και στάθηκε να τον φωτογραφήσω.
Κ. .Άννινος

Σημείωση:
Το κείμενο μεταγράφηκε στο μονοτονικό, αλλά διατηρήθηκε η γλώσσα και η ορθογραφία του πρωτοτύπου.

Μπορείτε να δείτε και Τοποθεσία παρά το Δαφνί. Εκ φωτογραφίας του Κ. Αννίνου

read more

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Μπελίζ: ένας μικρός παράδεισος στην Κεντρική Αμερική

Ο μυστηριακός  Κόσμος των Μάγιας και η λάτιν κουλτούρα συναντώνται στο Μπελίζ, που είναι  η μικρότερη και πιο αραιοκατοικημένη χώρα της κεντρικής Αμερικής. Παράλληλα, συνδυάζει το λάτιν πνεύμα της Καραϊβικής με τη μυστηριακή παράδοση των Μάγιας.

Στο Μπελίζ θα συναντήσετε πανύψηλους φοίνικες, μαγευτική ζούγκλα, κάτασπρες παραλίες με κοραλλιογενείς υφάλους και απομεινάρια από τα μνημεία ενός από τους σπουδαιότερους αρχαίους πολιτισμούς.

Στην πρωτεύουσα Μπελμοπάν δοκιμάστε τις τοπικές σπεσιαλιτέ και στη συνέχεια κατευθυνθείτε προς την παλιά πρωτεύουσα με τα γραφικά μέρη και την μαρίνα που προσφέρει εντυπωσιακή θέα το σούρουπο.

Δείτε από κοντά τα χρωματιστά σπίτια και τα μικρά σαλούν στο Σάν Ιγνάσιο και την άγρια πλευρά της χώρας στο καταφύγιο άγριων ζώων έκτασης 29 στρεμμάτων που φιλοξενεί τζάγκουαρ και πάνθηρες.

Το Λαμανάι αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες τοποθεσίες των Μάγια στο Βόρειο Μπελίζ με εντυπωσιακή αρχιτεκτονική. Ο ιστορικός τόπος περιβάλλεται από πλούσια βλάστηση και μαϊμούδες και τα ιγκουάνα θα σας συντροφεύουν διακριτικά κατά τη διάρκεια της επίσκεψής σας.

Ένας ακόμη αρχαιολογικός χώρος των Μάγια βρίσκεται στην κορυφή ενός βουνού πάνω από τον ποταμό Μόπαν. Στο Xunantunich, στο μνημείο της Πέτρινης Γυναίκας, σύμφωνα με τους τοπικούς θρύλους εμφανίζεται το φάντασμα μιας γυναίκας ντυμένη στα λευκά, με φωτεινά κόκκινα μάτια που εξαφανίζεται στη συνέχεια ανάμεσα στους τοίχους του μνημείου.

Η διάλεκτος των Μάγιας χρησιμοποιείται από τους κατοίκους του χωριού Mountain Pine Ridge που βρίσκεται στα σύνορα με τη Γουατεμάλα.

Η περιοχή αποτελεί ιδανικό προορισμό για τους λάτρεις της κατάδυσης, λόγω της μπλε τρύπας στη θάλασσα, βάθους 124 μέτρων και διαμέτρου 300, η οποία είναι ορατή από το διάστημα και αποτελεί «μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς» της UNESCO. Το Μπελίζ φιλοξενεί το δεύτερο μεγαλύτερο κοραλλιογενές φράγμα στον κόσμο μετά από αυτό της Αυστραλίας.


Πηγή: pronews.gr
read more

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Ο ρόλος των Φαναριωτών στο πολιτιστικό και γλωσσικό γίγνεσθαι του νεοσύστατου νεοελληνικού κράτους

Στον Κόσμο της εποχής του Όθωνα στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου πρωτοστατούσαν οι Φαναριώτες, σε αντίθεση με τους απογόνους των αγωνιστών της ελευθερίας που ο ρόλος τους είχε παραμεριστεί:

Ο Στουρε Λιννέρ,στο βιβλίο του, Μια Σουηδέζα στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, μας λέει ότι σε αντίθεση με τους απογόνους των αγωνιστών της επανάστασης, οι Φαναριώτες πρωτοστατούσαν στην πολιτιστική ζωή του νεοσύστατου νεοελληνικού κράτους. Συγκεκριμένα αναφέρει:

Εντελώς διαφορετική ήταν η κατάσταση όσον αφορά τους Φαναριώτες. Πάρα πολλοί απ’ αυτούς είχαν γυρίσει στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση και είχαν συγκεντρωθεί κυρίως στην Αθήνα. Την εποχή της Φρεντρίκας αυτοί ήταν που κυριαρχούσαν στη λογοτεχνία και γενικά στην καλλιτεχνική ζωή της Ελλάδας κι αυτό είχε τόσο θετικά, όσο και αρνητικά αποτελέσματα.

Ένα από τα θετικά ήταν ότι χάρη σ’ αυτούς η Ελλάδα είχε ήδη συνδεθεί με τα ευρωπαϊκά, κυρίως τα γαλλικά λογοτεχνικά ρεύματα τόσο στενά, όσο σε καμιά άλλη περίοδο της ιστορίας του νέου κράτους ως και το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Θετικό, μεταξύ άλλων ήταν επίσης το γεγονός ότι σε πολλά ζητήματα παρέπεμπαν στην κλασσική πολιτιστική κληρονομιά.

Και μ’ αυτόν τον τρόπο τόνιζαν τη συνέχεια της ελληνικότητας κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων, πράγμα που ήταν απαραίτητο σε μια εποχή σαν εκείνη, που πολλοί από τους εμπλεκόμενους στο παιχνίδι των Μεγάλων Δυνάμεων αμφισβητούσαν το δικαίωμα ύπαρξης του νεαρού κράτους.

Αλλά η επιρροή τους είχε και βλαβερές επιπτώσεις, κυρίως γιατί έδειχναν υπερβολικό ζήλο και πάθος για την αρχαιότητα. Η αρχαΐζουσα “καθαρή” γλώσσα (καθαρεύουσα) καθιερώθηκε σαν επίσημη γλώσσα σε βάρος της καθομιλουμένης, λαϊκής (δημοτικής) που ήταν η πραγματικά ζωντανή γλώσσα του λαού.

Η κενή ρητορεία, οι στομφώδεις εκφράσεις που χρησιμοποιούνταν είχαν σαν αποτέλεσμα πολλά απ’ αυτά που γράφονταν και λέγονταν να δίνουν την εντύπωση προσποίησης. Η γλώσσα ήταν αφυδατωμένη.

Η περίοδος εκείνη, ακριβώς γύρω στα 1860 χαρακτηρίζεται πολύ επιτυχημένα ως “το τέλος ενός κόσμου” από τον Κ. Δημαρά,που δίνει τον τόνο στο χώρο της ιστορίας και της λογοτεχνίας.

Το 1859 γεννήθηκε ο Κ. Παλαμάς, ο οποίος δύο δεκαετίες αργότερα μαζί με το συνομίληκό του Γ.Δροσίνη επρόκειτο να φέρει νέους, υγιείς ανέμους στη λογοτεχνία.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Στούρε Λιννέρ: Μια Σουηδέζα στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, Εκδ. Παρασκήνιο, σ.σ. 88-89
read more

Τα 8 σημάδια της υποκρισίας

Ο Κόσμος της υποκρισίας είναι μία αρνητική πλευρά της προσωπικότητας του ανθρώπου. Ποια να είναι άραγε τα χαρακτηριστικά που ανθρώπου που διακατέχεται από το σύνδρομο της υποκρισίας; Οι μελετητές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης επισημαίνοντας την αρνητική επίπτωση που μπορεί να έχει, σε κάποιον,  η συναναστροφή με αυτό το είδος του ανθρώπου, απαντούν στο ερώτημα, λέγοντας ότι υπάρχουν 8 ξεκάθαρα σημάδια που φανερώνουν την υποκριτική συμπεριφορά των ανθρώπων αυτών:


Οι υποκριτές είναι σαν το δηλητήριο – όσο περισσότερα πιστεύετε από τα λεγόμενά τους, τόσο περισσότερο αρρωσταίνεται ψυχικά και συναισθηματικά. Πριν το καταλάβετε, νιώθετε κατώτεροι και ανασφαλείς. Νιώθετε σαν κάποιος συνεχώς να σας κρίνει και ότι ποτέ δεν μπορεί να ανταποκριθείτε στις προσδοκίες τους.

Τα καλά νέα: υπάρχουν προειδοποιητικά σημάδια! Ακολουθήστε τα και δεν θα πέσετε ποτέ ξανά θύμα υποκριτή.

1. Σέβονται μόνο αυτούς που έχουν εξουσία
Οι υποκριτές αγαπούν να «γλείφουν». Και πιθανόν να το έχετε δει αυτό στην πράξη στο χώρο εργασίας σας. Το ίδιο πρόσωπο που χαμογελά και κάνει κοπλιμέντα στο αφεντικό σας θα υποτιμήσει εσάς ή ίσως ακόμη και τις καθαρίστριες. Ένα ειλικρινές άτομο σέβεται όλους, ανεξάρτητα από τη θέση τους στη ζωή ή τι μπορεί να κάνει το εν λόγω πρόσωπο γι “αυτούς.


2. Επικρίνουν τους άλλους που δείχνουν καλύτεροι από αυτούς
Οι υποκριτές είναι συνήθως ανασφαλείς. Έτσι, αντί να κάνουν κοπλιμέντο σε κάποιον που δείχνει καλύτερα από αυτούς, αισθάνονται ότι απειλούνται και τους εξευτελίζουν. Οι ειλικρινείς άνθρωποι, από την άλλη πλευρά, είναι σίγουροι για τον εαυτό τους και θαυμάζουν κάτι όμορφο σε κάποιον.

3. Ποτέ δεν σταματούν να κουτσομπολεύουν
Έρευνα δείχνει ότι όσοι κουτσομπολεύουν γενικά δεν είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους και έχουν υψηλά επίπεδα άγχους. Για να το καταπολεμήσουν αυτό, οι υποκριτές κουτσομπολεύουν για να νιώσουν ανώτεροι. Ωστόσο, οι ειλικρινείς άνθρωποι δεν κουτσομπολεύουν. Απλά εκφράζουν τη γνώμη τους, χωρίς κακία. Αυτό γίνεται επειδή έχουν υγιή αυτοεκτίμηση.

4. Βοηθούν τους άλλους μόνο όταν έχουν κάποιο όφελος
Οι υποκριτές πάντα σκέφτονται τον εαυτό τους, πρώτα απ “όλα. Αν νομίζουν ότι μπορούν να επωφεληθούν από μια κατάσταση, θα παρέμβουν χωρίς ερωτήσεις, και στη συνέχεια θα περιμένουν να πληρωθούν (σε χρήμα ή κάτι άλλο) σε αντάλλαγμα. Οι ειλικρινείς άνθρωποι βοηθούν τους άλλους, επειδή το θέλουν. Δεν περιμένουν καμία ανταμοιβή. Απολαμβάνουν την απλή ικανοποίηση, βοηθώντας τους άλλους που έχουν ανάγκη.

5. Προσπαθούν σκληρά για να τραβήξουν την προσοχή
Αν ένας υποκριτής έχει επιτύχει κάτι, θα βεβαιωθεί ότι ολόκληρος ο κόσμος το γνωρίζει αυτό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι υποκριτές ποθούν την προσοχή και την επικύρωση από τους άλλους, εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν έχουν μάθει πώς να την καλλιεργούν για τον εαυτό τους. Μπορεί να έχετε δει αυτούς τους τύπους ανθρώπων στα social media, που επιδεικνύουν την «τέλεια» ζωή τους. Από την άλλη πλευρά, οι ειλικρινείς άνθρωποι νοιάζονται μόνο για το τι σκέφτονται οι αγαπημένοι τους. Δεν χρειάζονται προσοχή ή επικύρωση από οποιονδήποτε άλλον.

6. Πρέπει να εντυπωσιάσουν τους άλλους
Ο εντυπωσιασμός μερικές φορές είναι φυσιολογικός. Αλλά όταν γίνεται τρόπος ζωής, έχουμε να κάνουμε με έναν υποκριτή. Οι υποκριτές είναι τόσο επικεντρωμένοι σε αυτό που σκέφτονται όλοι, που χάνουν την επαφή με ό, τι πιστεύουν και εκτιμούν. Εφόσον δεν λένε την αλήθεια, τότε διαρκώς επιθυμούν την αλήθεια των άλλων. Οι ειλικρινείς άνθρωποι έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση και δεν χρειάζονται διαρκώς την έγκριση των άλλων. Με το να είναι ο εαυτός τους, οι άλλοι αισθάνονται την ειλικρίνειά τους, που τα καθιστά εύκολα συμπαθείς.

7. Είναι όλο λόγια χωρίς πράξεις
Στους υποκριτές αρέσει να μιλούν πολύ και να πράττουν λιγότερα. Λένε εύγλωττα λόγια, αλλά στην πραγματικότητα, δεν έχουν καμία πρόθεση να ακολουθήσουν τις υποσχέσεις τους. Ή ίσως το έκαναν, αλλά στη συνέχεια συνειδητοποίησαν ότι θα τους ήταν άβολο, και έτσι αποφάσισαν να απομακρυνθούν. Οι υποκριτές βάζουν πρώτα απ” όλα τον εαυτό τους, και, ως εκ τούτου, δεν είναι συμπονετικοί. Αντίθετα, ένα ειλικρινές πρόσωπο γνωρίζει την αξία μιας υπόσχεσης. Βάζουν τον εαυτό τους στη θέση των άλλων και τηρούν τις υποσχέσεις τους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι βάζουν τον εαυτό σε δεύτερη μοίρα.

8. Tους αρέσει να καυχιούνται
Έχετε συναντήσει ποτέ κάποιον και ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνουν είναι να καυχιούνται; Αυτό πηγάζει από ένα άτομο με χαμηλή αυτοεκτίμηση, κάποιον που προσπαθεί τόσο σκληρά να δημιουργήσει μια ψεύτικη εικόνα του εαυτού του, καθαρά ως μέσο για να εντυπωσιάσει. Για τους υποκριτές, επειδή δεν έχουν κάποια βασικά πιστεύω, τα επιτεύγματά τους δεν έχουν καμία αξία, εκτός και αν οι άλλοι τα εγκρίνουν. Οι ειλικρινείς άνθρωποι δεν καυχιούνται για την επιτυχία τους. Δεν χρειάζονται την έγκριση των άλλων, επειδή έχουν ήδη τις δικές τους.
Πηγή: spiritalive.gr
read more

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Ο μυθολογικός Αχέροντας

Ο Κόσμος της μυθολογίας των Ελλήνων, που χάνεται στα βάθη της προϊστορίας του Αρχαίου Κόσμου, μας διηγείται τις παραδόσεις για το ιστορικο-μυθολογικό γίγνεσθαι του ποταμού Αχέροντα:

Ο Αχέροντας ήταν ο γιος του Ήλιου και της Γης. Με την Ορφνή*, τη νύμφη του σκότους, ή ίσως με την Γοργύρα**, ο Αχέροντας απόκτησε τον Ασκάλαφο***, τον νέο που η Δήμητρα μεταμόρφωσε σε πουλί (μπούφο).

Ένας μύθος τον παρουσιάζει , καταδικασμένο να παραμείνει κάτω από το έδαφος ή άλλος μύθος λέει ότι ο Δίας τον μεταμόρφωσε σε ποταμό, γιατί κατά τη διάρκεια της μάχης μεταξύ Ολυμπίων και Γιγάντων, ο Αχέροντας έδωσε στους γίγαντες, που ήταν διψασμένοι από την καταπόνηση της μάχης, να πιουν νερό.

Στην ¨Ηπειρο, από αρχαιοτάτων χρόνων, έρεε, στην δυτική ακτή της ηπειρωτικής Ελλάδας, ο ποταμός, που και στην εποχή μας, ονομάζεται Αχέροντας. Διέσχιζε μία περιοχή άγρια, και μετά από μια ορισμένη διαδρομή χανόταν σε ένα βαθύ ρήγμα. Όταν ξαναεμφανιζόταν, κοντά πια στις εκβολές του σχημάτιζε μία νοσηρή λίμνη σε ένα τοπίο ερημωμένο.

Κατά μία ετυμολογία η ονομασία του προέρχεται από το άχος και σημαίνει ποταμός των στεναγμών. Κατά μία άλλη εκδοχή, προέρχεται από τη ρίζα αχ της μορφής αχη του ηχέω (κάνω θόρυβο), οι ιδιαιτερότητες του ποταμού της Ηπείρου, συντέλεσαν,χωρίς αμφιβολία,στην ταύτιση αυτού του ποταμού με τον Κάτω Κόσμο και μεταφέρθηκαν στον υπόγειο κόσμο τα γνωρίσματα που τον χαρακτήριζαν στη γη.

Στην Οδύσσεια υπάρχει μια περιγραφή του Κάτω Κόσμου στην οποία αναφέρεται ο ποταμός Αχέροντας μαζί με τους ποταμούς: Πυριφλεγέθων**** και Κωκυτός*****. Ο Αχέροντας είναι το ποτάμι που έπρεπε να διασχίσουν οι ψυχές για να φθάσουν στο βασίλειο των νεκρών. Είναι ένα ποτάμι σχεδόν στάσιμο, οι όχθες του είναι βαλτώδεις και είναι σκεπασμένες με καλάμια * Ένας βαρκάρης, ο Χάροντας, περνούσε τις ψυχές που είχαν ταφεί από την μία όχθη στην άλλη. Αντίθετα οι σκιές των νεκρών που δεν είχαν ταφεί έπρεπε να περιπλανηθούν στις όχθες του ποταμού για εκατό χρόνια.

Σημειώσεις:
*Ορφνή: Ήταν νύμφη και, σύμφωνα με τονΟβίδιο (Μεταμορφώσεις, Ε539), μητέρα του χθόνιου Ασκόλαφου, τον οποίο είχε αποκτήσει με τον Αχέροντα, ωστόσο σύμφωνα με τον Απολλόδωρο(Περί θεών Α, 5, 3),μητέρα του Ασκόλαφου ήταν μια άλληνύμφη, η Γοργύρα.

**Γοργύρα (ή Ορφνή): Ήταν σύζυγος του Αχέροντα και μητέρα του δαίμονα Ασκάλαφου. Είναι προσωποποίηση, όπως δηλώνειτο όνομά της (Γοργύρα = υπόνομος),των καταβοθρών, υπονόμων, υποχθονίων που μεταφέρουν τα δροσερά επίγεια νερά των ποταμών και λιμνών στον Άδη.

***Ασκάλαφος ο δαίμων: Στην ελληνική μυθολογία ο δαίμονας Ασκάλαφος ήταν γιος του Αχέροντα και της Γοργύρας ή της Ορφνής. Ενώ τρίτη εκδοχή τον αναφέρει ως γιο της Στυγός. Ο Ασκόλαφος ήταν “χθόνιος δαίμων”(δαίμονας της γης).
Κατέδωσε στον θεό Πλούτωνα ότι η Περσεφόνη είχε φάει τα σπόρια από το ρόδι, οπότε η θεά Δήμητρα τον τιμώρησε βάζοντας πάνω του έναν τεράστιο βράχο. Από τον βράχο τον απάλλαξε ο Ηρακλής όταν κατέβηκε στον Άδη, οπότε οπότε ο Ασκάλαφος μεταμορφώθηκε από τη Δήμητρα στο ομώνυμο πουλί (τους γένους βύας). Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την παράδοση για τον Ασκάλαφο μεταγενέστερη και τον ταυτίζουν με τον Ασκάλαβο

****Πυριφλεγέθων: Ένα από τα ποτάμια του Κάτω Κόσμου. Πιθανολογείται ότι πρόκειται για παλιά ονομασία τμήματος του ποταμού, λόγω του παρατηρούμενου φωσφορισμού των νερών του. Η ονομασία αναφέρεται στο παρακλάδι του ποταμού στην πεδιάδα του Μαργαριτίου (Θεσπρωτία)

*****Κωκυτός: Παραπόταμος του Αχέροντα, ένα από τα ποτάμια που διέσχιζαν τον Άδη. Σημαίνει “τον ποταμό των θρήνων”, Εκ του αρχαιοελληνικού “κωκυτός” που σημαίνει την κραυγή ή τον θρήνο. Ονομάσθηκε έτσι από τους θρήνους και τα μοιρολόγια των επισκεπτών του Νεκρομανείου.

Πηγές:
Pierre Grimal (2008), Diccionario de Mitología, Barcelona, Paidós
Guseppina Sechi Mestica (2009), Mitología Universal, Madrid, Akal
el.wikipedia.org
read more

Τοποθεσία παρά το Δαφνί. Εκ φωτογραφίας του Κ. Αννίνου

Ο Κόσμος της Αθήνας, της Αττικής του χθες ζωντανεύει σε μία φωτογραφία της εποχής των αρχών του 20ου αιώνα, του έτους 1904 ή 1905, όπου απεικονίζεται η περιοχή του Δαφνίου. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλες, στο Ημερολόγιον Σκόκου,του έτους 1906. Ο δημιουργός συνοδεύει την φωτογραφία με την παρακάτω περιγραφή:

"Η Ελλάς με τις ωραίες τοποθεσίες της, με τις λεπτές γραμμές των βουνών είναι εξαίσιος τόπος για φωτογραφίες. Χρειάζεται όμως προσοχή στο φως γιατί αλλάζει πολύ γρήγορα.

Δεν είναι ανάγκη να πάγη κανείς πολύ μακρυά από την Αθήνα για να πάρη  ωραίους τύπους. Οι δρόμοι της, καθένας μ' ένα βουνό πίσω, είναι μια ζουγραφιά.

[Η φωτογραφία] είναι στο δρόμο του Δαφνιού. Το κάρρο και ο συννεφιασμένος ουρανός βοήθησαν πολύ στην επιτυχία της φωτογραφίας."
Κ. ΑΝΝΙΝΟΣ

Σημείωση:
Το κείμενο μεταγράφηκε στο μονοτονικό, αλλά διατηρήθηκε η γλώσσα και η ορθογραφία του πρωτοτύπου. 
read more

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Το δαχτυλίδι του Ροδόλφο Βαλεντίνο


Ο Κόσμος των θρύλων μας οδηγεί στο Hollywood, στην εποχή που μεσουρανούσε στο κινηματογραφικό στερέωμα ο Ροδόλφο Βαλεντίνο, για να μας διηγηθεί την ιστορία του δακτυλιδιού που απόκτησε ο ηθοποιός και το οποίο, όπως λέει ο θρύλος, του έφερε ατυχία:  

Ο Βαλεντίνο (1895-1926) ήταν ένα από τα πρώτα χολιγουντιανά αστέρια της εποχής του βωβού κινηματογράφου, ο οποίος χάθηκε πρόωρα (σε ηλικία 31 ετών) από διάτρηση στομάχου. Δεν ήταν λίγοι βέβαια αυτοί που είδαν πίσω από τον θάνατό του το δαχτυλίδι που είχε αγοράσει από κοσμηματοπώλη το 1920.

Ο θρύλος θέλει τον Βαλεντίνο να δείχνει περιχαρής το απόκτημά του σε φίλο, ο οποίος το ίδιο βράδυ είδε όνειρο με τον ηθοποιό να πεθαίνει. Οι επόμενες ταινίες του αστέρα ήταν παταγώδεις αποτυχίες και ο ίδιος πέθανε έξι χρόνια μετά. Ήταν βέβαια και η σύντροφός του, Pola Negri, η οποία αρρώστησε σοβαρά όταν το έβαλε στο δάχτυλό της, με το δαχτυλίδι να υπονομεύει τόσο την καριέρα όσο και την ίδια τη ζωή της. 

Συμπτώσεις, ισχυρίζονται κάποιοι. Η κατάρα όμως δεν τελειώνει εδώ: ο Russ Colombo, ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον Βαλεντίνο στη βιογραφική ταινία του αστέρα, φόρεσε το δαχτυλίδι και σκοτώθηκε λίγες μέρες αργότερα σε δυστύχημα πάνω στα γυρίσματα. 

Το δαχτυλίδι πουλήθηκε κατόπιν στον γκάγκστερ Joe Casino, ο οποίος δεν το φόρεσε για χρόνια μέχρι να λάβει τη διαβεβαίωση των «ειδικών» ότι η κατάρα είχε πλέον ξεθωριάσει. Αλίμονο! Όταν το έβαλε στο δάχτυλό του χρόνια μετά θα ερχόταν το τέλος του: πέθανε μέσα σε μια βδομάδα από τροχαίο. Και η λίστα της κακοδαιμονίας συνεχίζεται, με το δαχτυλίδι να εξαφανίζεται ωστόσο κάποια στιγμή στη δεκαετία του '60.

Πηγή: newsbeast.gr
read more

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Όλυμπος:το φαράγγι του Ενιπέα

Ο υπέροχος Κόσμος της ελληνικής φύσης: Ενιπέας, ο ποταμός του οποίου το όνομα πηγάζει από τα βάθη των μύθων και των θρύλων:

Ο Ενιπέας είναι ποταμός της Πιερίας, ο οποίος διαρρέει το Λιτόχωρο. Το φαράγγι του έχει αναδειχθεί και αξιοποιηθεί σε βαθμό που προσελκύει πολλούς τουρίστες κάθε χρόνο. Η ονομασία του ποταμού προέρχεται από κάποια θαλασσινή θεότητα, πατέρα του Πελία και του Νηλέα και συζύγου της Τυρώς. Πρόκειται για προσωποποίηση του Ποσειδώνα.

Η ίδια θεότητα απαντάται και στη Θεσσαλία και στην Ήλιδα. Σύμφωνα πάλι με τη Μυθολογία, στο Φαράγγι του Ενιπέα κατασπαράχθηκε από τις Μαινάδες ο μουσικός Ορφέας, ενώ στα νερά του ποταμού λουζόταν και η πανέμορφη Λητώ.

Ο Ενιπέας έχει τις πηγές του στην θέση Πριόνια, σε υψόμετρο 1000 μέτρων. Οι κολυμπήθρες (βάθρες) κατά μήκος του είναι φυσικές πισίνες. Η θερμοκρασία του νερού είναι λίγο πάνω από τους μηδέν βαθμούς Κελσίου και το κολύμπι πρέπει να γίνεται με προσοχή και ποτέ από καρδιακούς. Παραδόξως, η διαδρομή κατά μήκος του ποταμού (είτε στην άνοδο, είτε στην κάθοδο) δεν είναι από τις δημοφιλέστερες του Ολύμπου.

Οι περισσότεροι ορειβάτες προτιμούν να την παρακάμψουν και να ανέβουν μέχρι τα Πριόνια με το αυτοκίνητό τους και από κει να συνεχίσουν ορειβατικά μέχρι τις ψηλές κορφές. Η διαδρομή αυτή, ωστόσο, είναι από τις ομορφότερες, σκιερότερες και σίγουρα η πιο υγρή από όλες!

Προσφέρεται για όλες τις ηλικίες και είναι ιδανική για οικογενειακές εξορμήσεις και διανυκτερεύσεις με σχετική ασφάλεια. Το μονοπάτι ξεκινάει από το Λιτόχωρο (θέση «Μύλοι») σε υψόμετρο 300 μέτρων. Έχει μήκος 9 χλμ και ένας μέτριος περιηγητής θα φτάσει στα Πριόνια σε 5-6 ώρες. Το νερό του ποταμού είναι πόσιμο σε όλα, σχεδόν, τα σημεία του και υδρεύει το Λιτόχωρο.

Πηγή: pronews.gr

read more

Μην περιμένεις να σου φερθούν όπως θα φερόσουν εσύ

Ο απλόχερος Κόσμος της προσφοράς του κάθε ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο είναι μοναδικός, και καθώς όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι, η προσδοκία της ανταπόδοσης εγκλωβίζει, γι' αυτό: "Μάθε να σπας την εικόνα και τη σκέψη σου και να μην υπολογίζεις τα πάντα βάσει της δικής σου συμπεριφοράς. Μη σκέφτεσαι γιατί δε σου φέρθηκε κάποιος, όπως θα φερόσουν εσύ στη θέση του. Μη σπαταλάς εκεί την ενέργειά σου."

Μια απ’ τις μέρες που τα ενοχλητικά ερωτηματικά μας χτυπάνε την πόρτα κι εμείς στίβουμε το μυαλό μας από εδώ κι από εκεί προσπαθώντας να κατανοήσουμε καταστάσεις. Αψυχολόγητες ενέργειες ανθρώπων που μας άφησαν μια πικρία. Μηνύματα που δεν απαντήθηκαν ποτέ. Κλήσεις που προωθούνται εσαεί κι «ένα θα σε καλέσω αργότερα» που τελικά δεν ήρθε ποτέ.

Κι όχι δεν αναφέρομαι σε έρωτες κι αγάπες ανεκπλήρωτες, μιλώ για τους δικούς μας ανθρώπους, για φίλους. Έλα μα το ξέρεις τώρα πια όσο και να προσπαθείς κάποιες συμπεριφορές δε θα καταφέρεις να τις εξηγήσεις ποτέ.

Η ψύχρα αισθητή κι οι απορίες μαζεμένες. Και δεν είναι που τα ερωτήματα δεν απαντήθηκαν ποτέ είναι που πίστευες πως εκείνος ο άνθρωπος θα φερόταν όπως εσύ. Η στιγμή που η αποδοχή των γεγονότων μοιάζει μόνη λύση για να προχωρήσεις. Ο προορισμός κοινός, ανεξαρτήτως διαδρομής: αδιέξοδο.

Λες και ξαναλές τα ίδια πράγματα στους δικούς σου ανθρώπους προσπαθώντας να λάβεις μια στιγμιαία ανακούφιση πως δεν μπορούσες να κάνεις κάτι γι’ αυτήν την κατάσταση ή ευελπιστώντας ότι θα ανακαλύψεις καινούρια σενάρια και διαφορετικές σκέψεις που ίσως δώσουν ένα διαφορετικό φως στην όλη υπόθεση. Ψάχνεις απεγνωσμένα να γνωρίσεις τις αντιδράσεις των ανθρώπων.

Μάθε να σπας την εικόνα και τη σκέψη σου και να μην υπολογίζεις τα πάντα βάσει της δικής σου συμπεριφοράς. Μη σκέφτεσαι γιατί δε σου φέρθηκε κάποιος, όπως θα φερόσουν εσύ στη θέση του. Μη σπαταλάς εκεί την ενέργειά σου.

Γιατί κανένας δεν είναι ίδιος με εσένα, γιατί κανείς δε γνωρίζει τις θυσίες που μπορεί να έκανες για εκείνον, γιατί κανένας δε θα αντιδράσει όπως εσύ, γιατί κανένας άλλος δεν είναι εσύ. Το λάθος σου είναι ότι περιμένεις απ’ τους άλλους να σου φερθούν, όπως θα φερόσουν εσύ.

Χαζές αλήθειες που κρύφτηκαν πίσω από αδιάφορες τάχα λέξεις κι ένα «γιατί» που δεν ειπώθηκε τελικά ποτέ. Άλλα είπες, άλλα τελικά εννοούσες. Κώδικες επικοινωνίας περίπλοκοι, κρυμμένα σήματα ανάμεσα στις γραμμές, χωμένα μέσα στις προθέσεις. Ποιες προθέσεις; Όταν θέλεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου το λες, το δείχνεις. Λέξεις που κρύφτηκαν πίσω από βλέμματα. Βλέμματα που έμειναν ένα δευτερόλεπτο λιγότερο απ’ όσο έπρεπε για να μην προδώσουν τις προθέσεις τους.

Μην περιμένεις να αλλάξεις τον κόσμο, μην ασχολείσαι με το γιατί ο καθένας φέρεται έτσι όπως φέρεται, να ανταποδίδεις το καλό σε όσους στο έδωσαν και να φεύγεις μακριά απ’ ό,τι σε πνίγει. Ερχόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο με σκοπό να ζήσουμε όλοι μαζί αρμονικά, μέσα σε μια κοινωνία που μόνο αρμονία δεν προσφέρει.

Είμαστε όλοι άγνωστοι μεταξύ μας, όμως γνωριζόμαστε και βιώνουμε μαζί καταστάσεις και γεγονότα. Από παιδιά μας έμαθαν να μοιραζόμαστε το φαγητό μας, να βοηθάμε εθελοντικά, όπου υπάρχει ανάγκη, να εκφράζουμε την άποψή μας και να αντιδρούμε σε ό,τι είναι άδικο. Μη βιαστείς να σκεφτείς πόσο ιδανικά έβλεπα ή βλέπω ακόμη κάποια πράγματα στον κόσμο, περνάω τη φάση που προσπαθώ να αποδεχτώ πως δεν είναι τόσο ιδανικά.

Η ζωή είναι πιο απλή απ’ όσο νομίζουμε, μόνοι μας την κάνουμε περίπλοκη και μπορεί όντως εσύ να αντιδρούσες διαφορετικά. Μπορεί εγώ να είχα ανάγκη μια εξήγηση, που εσύ δεν είχες να μου δώσεις.

Είναι που ειπώθηκαν πολλά κι είναι που στα λόγια είμαστε όλοι καλοί, αλλά στην πράξη το χάνουμε κι είναι που σε εμπιστεύτηκα και σου άνοιξα την ψυχή μου και σε προστάτεψα περισσότερο απ’ τον εαυτό μου τελικά. Κι ας με κακολογείς από εδώ κι από εκεί, δεν πειράζει.

Είναι που περίμενα να μου φερθείς, όπως θα σου φερόμουν κι εγώ, με αγάπη για όσα μοιραστήκαμε. Δεν πειράζει, όμως, όπως λέει κι αγαπημένος μου συγγραφέας «αγάπη ολούθε».

Της Ιωάννας Μπογιατζή

Πηγή: spiritalive.gr

read more

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Ο Σακκουλές: χαρακτηριστικός τύπος των δρόμων της παλιάς Αθήνας

Ο Κόσμος της παλιάς Αθήνας ζωντανεύει, μέσα από τις σελίδες ενός παλιού ημερολογίου, και μας περιγράφει με χιούμορ έναν χαρακτηριστικό τύπο της Αθήνας των αρχών του 20ου αιώνα. Ο Σακκουλές, του οποίου η φιγούρα έγινε και ταχυδρομικό δελτάριο, ζούσε σε μία τρύπα στο βράχο της Ακροπόλεως και ήταν η προσωποποίηση της τεμπελιάς.
Ο αρθρογράφος της εποχής αποθανατίζει την φιγούρα του Σακκουλέ, στο Ημερολόγιο του Σκόκου,του έτους 1906:

                              ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΪΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
                                           Ο ΣΑΚΚΟΥΛΕΣ
Ο ασημότερος των από καταβολής Αθηναϊκών τύπων, και όμως ο ενδοξότερος, ο γνωστότερος και πλέον ξυλοκοπούμενος, ενίοτε δε και ξυλοκοπών. Είνε άσημος διότι είνε μόνον τεμπέλης. Αφότου το 1898 έρριψε το απόφθεγμα ότι πόλις διακοσίων χιλιάδων κατοίκων, ως αι Αθήναι, είνε περιττόν να υπάρχη εάν δεν δύναται να συντηρήση ένα τεμπέλην, έγινε πανελλήνιος τύπος, καταταχθείς μεταξύ των σπανίων ανθρώπων από των οποίων απορρέει ολόκληρος και αυθύρπακτος φιλοσοφία περί του ζην. Έκτοτε πληρώνεται δια το απόφθεγμά του, και ζη διότι έτυχε να εκστομίση μίαν μόνον περίφημον ιδέαν, ενώ άλλοι είπαν περισσοτέρας και δεν έζησαν όπως ο Σακκουλές. Η εφεύρεσις των εικονογραφημένων ταχυδρομικών δελταρίων τον εσκόρπισεν εις τα τέσσερα άκρα του κόσμου, και είχε την ευτυχίαν να ίδη επ’ αυτών την λέξιν “Saccoulés”. Είνε διεθνής, περισσότερον πολλών ελλήνων, οι οποίοι μολονότι απεδείχθησαν περισσότερον τεμπέληδες αυτού, παρέμειναν εγχώριοι εντός των στενών ορίων των καθορισθέντων εις την χώραν ταύτην από την ασπλαγχνίαν των ισχυρών της γης.

Αι επτά πόλεις αι συνήθως ερίζουσαι, ησύχασν εις την περίστασιν ταύτην. Δεν υπάρχει ευτυχώς διαφωνία περί της καταγωγής του Σακκουλέ. Μία εργατική μικρόνησος του Αιγαίου, η Αμοργός, είνε αναμφισβήτητον ότι παρήγαγε τον μέγαν τεμπέλην των Αθηνών, καθώς ο ίδιος είχε την αυθάδειαν να μαρτυρήση. Η αστυνομία πολλάκις τον εξώρισεν εκεί, αλλ’ ο Σακκουλές ισχυρίσθη ότι οι μεγάλοι τεμπέληδες δεν έχουν πατρίδα και επέστρεψεν εις τας Αθήνας, την κοσμόπολιν. Ακατανόητος έρως προς την αρχαιότητα, ή και απέχθεια προς τον κόσμον, τον έκαμε να στήση την φωλεάν του επί του βράχου της Ακροπόλεως.

“Η τρύπα του Σακκουλέ” επιδεικνύεται πλέον και από τους τσιτσερόνε*, υπάρχουν δε ξένοι οι οποίοι,χάρις την έκτακτον ικανότητα των τελευταίων, την εκλαμβάνουν ως αρχαιότητα. Επί του ιερού βράχου, επί του οποίου έζησαν άεργοι και τεμπέληδες το υπόλοιπον του βίου των οι ημίονοι οι κουβαλήσαντες τα μάρμαρα του Παρθενώνος εις την αρχαιότητα, ζη και ο Σακκουλές. Την τρύπαν του,εφρόντισεν, ως οι πρωτογενείς κάτοικοι των σπηλαίων, να  την κάμη απρόσιτον. Τα χαμίνια έρπουν έως εκεί, αλλ’ ο Σακκουλές επροστάτευσε την φωλεάν διεξάγων κατά των Γαβριάδων μεγάλους πετροπολέμους, χωρίς να τον ενδιαφέρη αν μάχεται με λίθους 2 ½ χιλιάδων ετών.


Η ηλικία του εγγίζει το 40 έτος, αν δεν το υπερέβη. Είνε εγγράμματος. Διαβάζει μανιωδώς εφημερίδας και -μία ουσιώδης διαφορά με πολλούς αναγνώστας εν Ελλάδι -τας αγοράζει. Είνε πασίγνωστος η αντίδρασις του χάρτου κατά του ψύχους, δια τούτο και πιστεύεται γενικώς ότι τα ευεργετικά φύλλα των Αθηνών τα οποία ένεκα του συναγωνισμού έφθασαν εις το απροχώρητον του μεγέθους, ανεπλήρωσαν επαρκώς εις το Σακκουλέν την έλλειψιν ανδρομήδας**. Δευτέρα μανία του είνε η αφθόνως λαδωμένη χωρίστρα, την οποία μετά προσοχής διατηρεί. Τρίτη δε ιδιοτροπία του ανδρός, η περιεργοτέρα όλων, είνε να συλλέγη αργυρά τάλληρα όλων των εθνών. Εκ τούτου και η “τρύπα του Σακκουλέ” λαμβάνει εις την φαντασίαν του λαού το μυστήριον σπηλαίου θησαυρίζοντος δράκοντος.

Η αμεροληψία του ιστορικού μας επιβάλλει να μην λησμονήσωμεν τας τρεις μεγάλας αρετάς του Κωνσταντίνου Σακκουλέ, ότι δηλαδή δεν δέχεται επισκέψεις, είνε άγαμος και δεν ψηφίζει. Αλλά το μεγαλύτερον έργον του είνε ότι ανεκήρυξε την τεμπελιάν ως επάγγελμα. Απέδειξε δε ότι είνε πράγματι επάγγελμα και τόσον μάλιστα προσοδοφόρον, ώστε η δεκάρα η εισπραττομένη από τον Σακκουλέν, δύναται να καταλογισθή ως ομόνος άμεσος φόρος τον οποίον αγογγύστως καταβάλλει ο ελληνικός λαός.

Σημείωση:
*τσιτσερόνε: ξεναγός
**ανδρομήδα στο κείμενο, αλλά και ανδρομίδα: κλινοσκεπάσματα

Από το Ημερολόγιον Σκόκου, 1906, τομ. 21, σ.σ.54-56
Το κείμενο μεταγράφηκε στο μονοτονικό, αλλά έχει διατηρηθεί η γλώσσα και η ορθογραφία του πρωτοτύπου


read more

Σαμπάλα: το μυστηριώδες βασίλειο των Ιμαλαΐων

Κόσμος μυστήριος: Σαμπάλα, η γη των μύθων και των θρύλων: 

«Απαγορευμένη Γη», ή «Χώρα των Θαυμάτων», ή ακόμα και η «Γη των Θεών», είναι μερικά από τα πολλά ονόματα δίνονται σε μια θρυλική χώρα που ονομάζεται Σαμπάλα.

Όπως και στο μύθο, η μυστικιστική γη των «Σαμπάλα*» είναι ένα μέρος όπου μπορεί κανείς να γίνει αθάνατος, να μην υποφέρει ποτέ, και είναι γεμάτος με σοφία και αγάπη.

*Η Σαμπάλα είναι μια πολυσύνθετη ιδέα, ένας μύθος, μια εικόνα αλλά και ένας τόπος, ένα κέντρο που υπάρχει στη Γη;

Την έχουν αποκαλέσει ομφαλό του κόσμου, σύνδεσμο με τον κόσμο του ιερού.

Η παράδοση θέλει να βρίσκεται κάπου στο τμήμα εκείνο της Κεντρικής Ασίας όπου άκμασε ο Θιβετιανός Βουδισμός, αν και θεωρείτε πως σχετίζεται με όλες τις παραδόσεις που απορρέουν από την Αλήθεια όπως το κέντρο ενός τροχού με τις ακτίνες του.

Σε κάθε εποχή υπήρχαν σχολές διαφόρων δογμάτων, παραδόσεις και εκκλησίες που καθοδηγούσαν τους ανθρώπους στην αναζήτηση της Αλήθειας.

Η ιδέα Της Σαμπάλα αντιπροσωπεύει αυτό που βρίσκεται πίσω και πέρα από κάθε αυθεντική σχολή, διδασκαλία και παράδοση.

Παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο για να μάθετε περισσότερα:

SHAMBHALA THE MYSTERIOUS HIMALAYAN KINGDOM

Για υπότιτλους: Ρυθμίσεις, Υπότιτλοι, Αγγλικά, Υπότιτλοι, Αυτόματη μετάφραση, Ελληνικά


Πηγή: pronews.gr
read more

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Η Αθήνα στα χρόνια της χολέρας


Ο Κόσμος της Αθήνας του 1854 και η επιδημία χολέρας:
Ο Στούρε Λιννέρ στο βιβλίο του : Μια Σουηδέζα στην Αθήνα του 19ου αιώνα, αναφέρεται και στο χρονικό διάστημα πριν την άφιξη της Φρεντρίκας Μπρέμερ στην Αθήνα, όταν η επιδημία χολέρας είχε απλώσει τα θανατηφόρα πέπλα της πάνω από την πόλη. Λέει, σχετικά:

Μερικά χρόνια πριν από εκείνη την περίοδο, τα αγγλικά και τα γαλλικά στρατεύματα που κατέλαβαν τον Πειραιά, έφεραν μαζί τους και τη χολέρα(Μάιος 1854). Οι κάτοικοι της πόλης έμειναν ανυπεράσπιστοι μπροστά στο διπλό κακό που τους βρήκε με τον ερχομό του κατακτητή.

Η χολέρα αφάνιζε τους ανθρώπους στο πέρασμά της. Εμβόλια δεν υπήρχαν τότε. (Στη Στοκχόλμη την ίδια περίπου εποχή οι μανάδες προσπαθούσαν να προστατέψουν τα παιδιά τους από την επιδημία, κρεμώντας τους γύρω από το λαιμό πάνινα σακκουλάκια με θειάφι, σκόρδο, φυλαχτά και παράξενα άλλα γιατροσόφια που τους έδιναν οι κομπογιαννίτες).

Όταν η επιδημία έφτασε στο χειρότερό της σημείο, πέθαιναν στην Αθήνα διακόσια πενήντα άτομα την ημέρα. Αν υπολογίσει κανείς, ότι ο πληθυσμός τότε δεν ήταν παρά τριάντα χιλιάδες, καταλαβαίνει το μέγεθος της καταστροφής. Συνολικά έχασαν τη ζωή τους δέκα τοις εκατό του πληθυσμού.

Εν τω μεταξύ, την εποχή που ήταν στην Αθήνα η Φρεντρίκα, ο πληθυσμός είχε ήδη ανέλθει στις πενήντα χιλιάδες κι αυτό ήταν σαν να ‘παιρνε νέα ανάσα η πόλη. Έδινε καινούργια ελπίδα. Η Φρεντρίκα μένει μ’ ευχαρίστηση ως αργά τα απογεύματα στην Ακρόπολη.

Κάτω, στην κοιλάδα στα πόδια του βράχου, ακούει τις χαρούμενες φωνές και τα τραγούδια των βοσκών και των μεροκαματιάρηδων , τα κουδουνίσματα των κοπαδιών, τους ήχους από τις ρόδες των αμαξιών, τις καμπάνες των εκκλησιών και τις σάλπιγγες των στρατοπέδων. Όλα αυτά έδιναν μια εικόνα “ενός ανείπωτα χαρούμενου κελαρύσματος ζωής” στην πόλη.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Στούρε Λιννέρ: Μια Σουηδέζα στην Αθήνα του 19ου αιώνα, Εκδ. Παρασκήνιο, σ. σ. 86-85

Η φωτογραφία είναι από το pireorama.blogspot.gr


read more

Hang Son Doong(Βιετνάμ): στα άδυτα της μεγαλύτερης σπηλιάς του κόσμου

Ο Κόσμος των σπηλαίων εντυπωσιάζει με την ομορφιά που κρύβει στα σπλάγχνα του.

Το Hang Son Doong στο Βιετνάμ είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο του κόσμου και το πιο δύσκολο να εξερευνηθεί, αφού δε μοιάζει με τίποτα απ’ όσα έχουν δει οι σπηλαιολόγοι μέχρι σήμερα.

Είναι τέτοιο το μέγεθος του, ώστε μόλις ένας από τους θαλάμους του έχει τουλάχιστον περισσότερο από 5 χιλιόμετρα μήκος, 660 μέτρα ύψος και 490 μέτρα πλάτος.

Το Hang Son Doong περιλαμβάνει ένα μικροκλίμα: Εχει δικό του ποταμό, ζούγκλα και ακτές.

Λόγω του μεγέθους και της ποικιλομορφίας της φύσης του, το μοναδικό αυτό σπήλαιο θα ήταν αδύνατο να καταγραφεί εύκολα.

Ετσι ο φωτογράφος Ράιαν Ντεμπούντ και η ομάδα του πέρασαν 10 ώρες μελετώντας το σπήλαιο με ένα τηλεκατευθυνόμενο ελικοπτεράκι (drone) το οποίο κατέγραψε εντυπωσιακές εικόνες.


Hang Son Doong from Ryan Deboodt on Vimeo.

Πηγή:pronews.gr
read more

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Μην εγκαταλείψεις ποτέ τα όνειρά σου

Ο Κόσμος των ονείρων μας μπορεί να γίνει πραγματικότητα, αν δεν τον εγκαταλείψουμε:
Μην εγκαταλείψεις ποτέ τα όνειρά σου. Μην αφήσεις να τα καρπωθεί κάποιος άλλος, είναι δικά σου και μόνο δικά σου. Εσύ τα έπλασες μέρες και νύχτες, εσύ τα έκανες να μοιάζουν μεγάλα, λαμπρά, όμορφα.

Εσύ τα έφερες σ’ αυτό το μονοπάτι που βγάζει απ’ τα λόγια και οδηγεί στην πραγματοποίησή τους. Εσύ αξίζει να αισθανθείς τη νίκη ή την ήττα. Όποιο αποτέλεσμα κι αν έχουν σου ανήκει αυτή η εμπειρία. Μια εμπειρία που θα σε οδηγήσει στη γνώση, στο καλύτερο. Γιατί πάντα παίρνουμε μαθήματα κι απ’ τις επιτυχίες μας κι απ’ τις αποτυχίες μας. Κι απ’ αυτές γινόμαστε πιο δυνατοί, πιο σωστοί, πιο δίκαιοι. Αντλούμε ενέργεια για να πετύχουμε ξανά ή να πετύχουμε την επόμενη φορά.

Τίποτα δεν τελειώνει εδώ… Η ζωή συνεχίζεται… είτε έτσι, είτε αλλιώς. Κόψε τα νήματα της απαισιοδοξίας. Μπορείς, μπορείς πολλά παραπάνω απ’ αυτά που νομίζεις πως μπορείς. Κάνε τον κόσμο άνω-κάτω αν δεν σου αρέσει. Άλλαξε ό,τι σε χαλά. Κάν’ το τώρα. Ο χρόνος είναι μεγάλος αλήτης και γρήγορα φεύγει αφήνοντας στο πρόσωπο μας μόνο ρυτίδες, υπερφορτώνει την ψυχή με αναμνήσεις κι ανεξίτηλα σημάδια και πίσω δε γυρνά.

Μην εγκαταλείψεις για σένα μα και για όλους εκείνους που κάποτε εγκατέλειψαν τα όνειρά τους και μετά από χρόνια κοίταξαν στον καθρέφτη και μετάνιωσαν πικρά που δεν έγιναν αυτό που ήθελαν, που δεν κυνήγησαν την ευτυχία, το στόχο τους. Τους έχεις δει; Βγάζουν μια πίκρα, ένα παράπονο, μια σιωπή που τα λέει όλα. Αρκεί καμιά φορά μόνο να τους κοιτάξεις στα μάτια για να καταλάβεις πως κάτι τους ξέφυγε απ’ τη ζωή… κι αν τους μιλήσεις σου λένε “μην κάνεις κι εσύ το ίδιο λάθος, μην αφήσεις το όνειρο να είναι μόνο όνειρο”. Ζήσ’ το.
Πόπη Κλειδαρά

read more

Μέγαρα: οι άγνωστες "πυραμίδες" που δεσπόζουν στην περιοχή

Ο Κόσμος της αρχαιότητας μας οδηγεί στα Μέγαρα όπου δύο χωμάτινοι λόφοι ηλικίας εκατοντάδων χρόνων, που μοιάζουν με πυραμίδες, δεσπόζουν στην περιοχή με τη μυστηριώδη προέλευση και παρουσία τους:
Δύο χωμάτινοι λόφοι που μοιάζουν με αρχαίες πυραμίδες δεσπόζουν καταμεσής της πεδιάδας των Μεγάρων. Είναι γνωστοί ως «Κουρμουλοί» και σχηματίστηκαν πριν από εκατοντάδες χρόνια.

Έχουν ύψος 25 περίπου μέτρα κι απέχουν μεταξύ τους 30 μέτρα. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται κι ένας τρίτος χωμάτινος λόφος κωνικού σχήματος.

Έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες σχετικά με τη δημιουργία τους. Κατά μία εκδοχή πρόκειται για τύμβους που κρύβουν μέσα τάφους αρχαίων Μεγαρέων. Η άποψη αυτή υποστηρίζεται λόγω της αναφοράς του Παυσανία ότι το μνήμα του Καρός, του πρώτου βασιλιά των Μεγάρων ήταν ανάχωμα από γη.

Όπως ανέφερε ο περιηγητής: «Καθώς πηγαίνουμε από τα Μέγαρα στη Κόρινθο υπάρχουν και άλλοι τάφοι, καθώς και του αυλητή Σαμίου Τηλεφάνους· λένε, ότι τον τάφον αυτόν τον κατασκεύασε η Κλεοπάτρα, η κόρη του Φιλίππου, γιου του Αμύντα· υπάρχει και μνήμα του Καρός του γιου του Φορωνέως, το οποίο είναι καθ’ ολοκληρίαν ανάχωμα από γη».

Ο Καρ ήταν ο γιος του Φορωνέα, βασιλιά του Άργους και γενάρχη των Πελασγών. Ήταν ο άνθρωπος που καθιέρωσε τη λατρεία της Δήμητρας στα Μέγαρα και ίδρυσε ιερό προς τιμήν της πάνω στην ακρόπολη της πόλης.

Σύμφωνα με έναν τοπικό θρύλο, οι λόφοι δημιουργήθηκαν από σιτάρι στα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Οι παλιότεροι κάτοικοι της περιοχής είχαν ακούσει την εξής ιστορία: Όταν οι πειρατές έκαναν επιθέσεις στα Μέγαρα, οι πολίτες εγκαταστάθηκαν στον κάμπο. Ωστόσο, είχαν μεγάλη έλλειψη αγαθών και υπέφεραν από την πείνα.

Τότε, ένας Μεγαρέας είδε στον ύπνο του ένα πνεύμα που του είπε να φτιάξει τρεις Κουρμουλούς και να αποθηκεύσει εκεί το σιτάρι που θα του χάριζε η γη, χωρίς να το αποκαλύψει σε κανέναν. Πράγματι, ο Μεγαρέας έφτιαξε τρία βουναλάκια με στάρι και σιγά σιγά η σοδειά αυξανόταν και οι λόφοι μεγάλωσαν. Ο Μεγαρέας βοηθούσε τους συμπολίτες του, χαρίζοντας του σιτάρι, αλλά το μυστικό αποκαλύφθηκε.

Η γυναίκα τον παρακολούθησε και είδε τους Κουρμουλούς. Όταν πέρασε μια πύλη και μπήκε μέσα στο ανάχωμα, οι λόφοι έγιναν χώμα και την έκλεισαν μέσα για πάντα.

Οι παραπάνω εικασίες δεν υποστηρίζονται από την αρχαιολογική έρευνα που έχει γίνει στην περιοχή. Τέλη του 19ου αιώνα και μέσα του 20ου αιώνα πραγματοποιήθηκαν αρχαιολογικές ανασκαφές στους Κουρμουλούς, οι οποίες δεν έφεραν στο φως ούτε αρχαία ούτε τάφους αρχαίων βασιλιάδων. Οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι είναι ένα γεωλογικό φαινόμενο, τρεις φυσικοί γήλοφοι, που δημιουργήθηκαν πριν από πολλά χρόνια.


Πηγή: pronews.gr
read more

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Η επιστροφή της Λευκής Κυρίας



Ο Κόσμος των θρύλων και ο Κόσμος των πνευμάτων αφήνουν το αποτύπωμά τους στη φύση, δημιουργώντας ένα περίεργο φαινόμενο σε ένα πάρκο στη Βρετανία:
Ένα φάντασμα σκορπάει τον τρόμο στο πάρκο Durand-Eastman, στο Ρότσεστερ της Βρετανίας, από το 19ο αιώνα. Τώρα, η απόκοσμη μορφή της «Λευκής Κυρίας» χαράχτηκε στον κορμό ενός δέντρου.

Είναι πολλές οι μαρτυρίες, στο πέρασμα των χρόνων, που αναφέρουν ότι έχουν δει τη «Λευκή Κυρία» ή «Κυρία της Λίμνης» να περιπλανιέται στο πάρκο ή να αναδύεται από τα νερά της λίμνης. Σύμφωνα με το θρύλο, η γυναίκα στοιχειώνει το πάρκο αναζητώντας την κόρη της, την οποία δολοφόνησε μια ομάδα κακοποιών. Σε άλλη εκδοχή της ιστορίας, η γυναίκα πέθανε από το μαράζι της για έναν χαμένο έρωτα ή αυτοκτόνησε.

Λόγω των συχνών εμφανίσεων του φαντάσματος, ο θρύλος πήρε δημοσιότητα και μάλιστα το 1988 έγινε ταινία, με τίτλο «Lady in White».


Τώρα, η μητέρα-φύση έδωσε στον κορμό ενός δέντρου που βρίσκεται μέσα στο πάρκο, ένα παράξενο σχήμα, που αν το δει κανείς από απόσταση, θυμίζει μια γυναίκα, με λευκό φόρεμα και χέρια απλωμένο, σαν μια αέρινη μορφή που θρηνεί. Η μορφή δημιουργήθηκε, όταν ένας ισχυρός άνεμος που έπληξε την περιοχή, έσκισε τον κορμό του δέντρου.

Η απόκοσμη σύμπτωση, όμως, με το θρύλο, κάνει ακόμα πιο ανατριχιαστική την αύρα του πάρκου και κάποιοι επισκέπτες λένε χαρακτηριστικά ότι, η «Λευκή Κυρία» επέστρεψε...

Πηγή: newsbomb.gr
read more

Κοκκινοπηλός: ένα απόκοσμο κόκκινο τοπίο στην Πρέβεζα

Ο Κόσμος της Φύσης για άλλη μια φορά μας εκπλήσσει, δημιουργώντας, στην περιοχή της Πρέβεζας, ένα μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο, τους κόκκινους αμμόλοφους:
Στον Άγιο Γεώργιο της Πρέβεζας ένα μοναδικό τοπίο θυμίζει… άλλον πλανήτη. Οι αμμόλοφοι που υπάρχουν εδώ έχουν κατακόκκινο χρώμα, γεγονός στο οποίο οφείλεται η ονομασία “ερυθρά γη”.

Ο Κοκκινοπηλός είναι ένα μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο της χώρας. Είναι περιοχή της Πρέβεζας, που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Ριζοβούνι και Άγιος Γεώργιος. Το μοναδικό φαινόμενο συναντάται κυρίως στις χώρες του Μεσογείου όπου εδώ η βροχή και η αφρικανική σκόνη δημιούργησαν ένα μαγευτικό τοπίο από κόκκινους αμμόλοφους…

Βάσει γεωλογικών ερευνών από ανεξάρτητους ερευνητές και από το ΙΓΜΕ Πρέβεζας, το συγκρότημα λόφων Κοκκινοπηλός Πρέβεζας είναι ένα προϊστορικό καρστικό βύθισμα που πληρώθηκε από ερυθρές αργίλους σε ένα περιβάλλον παροδικών λιμνών (υγρές και ξηρές περίοδοι) με εσωτερική αποστράγγιση. Στην περιοχή έχουν εντοπιστεί ευρήματα της Παλαιολιθικής εποχής και της Εποχής του Χαλκού. Τη θέση διατρέχει υπόγεια ο αγωγός του ρωμαϊκού υδραγωγείου της Νικόπολης.

Σύμφωνα με ειδικούς, η «ερυθρά γη» (terra rossa), κοινώς κοκκινόχωμα, που υπάρχει στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης, όπως η Ισπανία και η Ιταλία, έφτασε στη νότια Ευρώπη με τη μορφή αφρικανικής σκόνης που μετέφεραν οι νότιοι άνεμοι και με προέλευση τις περιοχές της Σαχάρας και του Σαχέλ.


Πηγή: pronews.gr
read more

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Η Αθήνα μιας άλλης εποχής


Ο Κόσμος της Αθήνας του χθες: όταν στην Αθήνα υπήρχαν φοινικόδεντρα και στους δρόμους κυκλοφορούσαν τραμ:
Η φωτογραφία τραβήχτηκε περίπου το 1925. Τότε που τα φοινικόδεντρα και άλλα φυτά κοσμούσαν τον κήπο του Πανεπιστημίου, της Βιβλιοθήκης και της Ακαδημίας Αθηνών.

Στο κέντρο, πίσω από τον κήπο διακρίνεται το Οφθαλμιατρείο, έργο του Τόμας Χάνσεν και του Λύσανδρου Καυταντζόγλου και ακριβώς από πίσω του φαίνεται ο Αγιος Διονύσιος των Καθολικών που σχεδιάστηκε από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Λέο φον Κλέντσε αλλά τροποποιήθηκε από τον Καυτατζόγλου.

Στη φωτογραφία φαίνονται τα τραμ που κυκλοφορούσαν στον μήκους περίπου 1.200 μ. δρόμο εκείνη την εποχή. Τότε η Πανεπιστημίου ήταν διπλής κατεύθυνσης και παρέμεινε έτσι μέχρι την περίοδο λίγο μετά τον εμφύλιο πόλεμο.


Σήμερα η κίνηση των οχημάτων γίνεται με κατεύθυνση προς την Ομόνοια και μόνο τα λεωφορεία κινούνται στο αντίθετο ρεύμα μέσω μίας λωρίδας κυκλοφορίας.

Δρόμος όπου έχουν γυριστεί πολλές σκηνές από ελληνικές ταινίες φιλοξενεί αρχιτεκτονικά αριστουργήματα όπως το Αρσάκειο, το Νομισματικό Μουσείο, το ξενοδοχείο Παλλάδιον και το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας.

read more

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Αχέροντας: το μυθικό πέρασμα για τον κάτω κόσμο

Ο Κόσμος της Φύσης αποθεώνεται στο υπέροχο τοπίο που περιβάλλει τον  ποταμό Αχέροντα
Σπάνια πλάνα πάνω από τον ποταμό Αχέροντα κατέγραψε κάμερα τοποθετημένη σε drone, το οποίο «πέταξε» πάνω από την περιοχή, κοντά στη Γλυκή Θεσπρωτίας.
Ο Αχέροντας, μήκους 50 περίπου χιλιομέτρων, είναι ποταμός της περιφέρειας Ηπείρου και διασχίζει τους νομούς Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Πρεβέζης.
Οι πρώτες πηγές του προέρχονται από τα χιόνια του όρους Τόμαρος στο Νομό Ιωαννίνων (μέγιστο υψόμετρο 1.986 μέτρα), ενώ άλλες πηγές του βρίσκονται στα όρη Σουλίου και τα όρη Παραμυθιάς Θεσπρωτίας. Σημαντικές πηγές είναι επίσης αυτές του χωριού Βουβοπόταμος Πρέβεζας, κοντά στη Γλυκή.
Ο Αχέροντας εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος στο χωριό Αμμουδιά της Πρέβεζας, όπου σχηματίζει δέλτα.
Η ονομασία του ποταμού Αχέροντα προέρχεται από τη λέξη «ἄχος», που περιγράφει τη βαθιά θλίψη, τη λύπη και τον θρήνο.
Στην αρχαιότητα, το όνομα του και μόνο αρκούσε να εκφράσει την ιδέα του Άδη και του τρόμου, καθώς περιγραφόταν ως ο δρόμος για τον κάτω κόσμο. 
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ο «ψυχοπομπός» Ερμής παρέδιδε τις ψυχές των νεκρών στον Χάροντα για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη. Η κάθε ψυχή, περνώντας από το πορθμείο του Χάροντα, έπρεπε να δώσει από έναν οβολό για τη μεταφορά.
Στον δρόμο του ο ποταμός Αχέρων διασταυρωνόταν με τους ποταμούς Πυριφλεγέθοντα και Κωκυτό, στο σημερινό χωριό Μεσοπόταμος, όπου βρίσκεται το αρχαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα. Κατά τον Όμηρο, σε εκείνο το σημείο, «έσμιγε ο ποταμός Αχέρων με τον Κωκυτό και τον Πυριφλεγέθοντα, στις βορειοδυτικές όχθες της Αχερουσίας Λίμνης, η οποία αποτελούσε την είσοδο του κόσμου των ψυχών».
Βάσει της μυθολογίας, ο Αχέρων κατά την σύγκρουση των υιών του Κρόνου και των Τιτάνων, έδωσε νερό στους Διψασμένους Τιτάνες, κάτι που προκάλεσε την οργή του Δία. Για τιμωρία, έστειλε τον Αχέροντα σε βάθος τόσο όσο το ύψος του ουρανού από την γη, πικραίνοντας τα νερά του.
Στη δυτική όχθη του Αχέροντα είναι χτισμένη η Γλυκή, ιστορικό χωριό της περιοχής του Σουλίου, κοντά στα όρια των νομών Θεσπρωτίας και Πρέβεζας. Η περιοχή, ειδικότερα το καλοκαίρι, αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις δραστηριοτήτων όπως rafting στον ποταμό Αχέροντα.
Πρόκειται για ένα πεδινό χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και περισσότερο με τη γεωργία και ειδικότερα με τη ριζοκαλλιέργεια, το 1928 αριθμούσε 238 κατοίκους, έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Το 1971 είχε 481 κατοίκους, το 1981 ήταν 469, ενώ το 2001 αριθμούσε 434 κατοίκους.
Στο σημερινό χωριό έχουν διασωθεί λείψανα αξιόλογου οικισμού που παρουσιάζει συνεχή ζωή από την ελληνιστική ως τη βυζαντινή εποχή. Από τα σωζόμενα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής εικάζεται ότι στο σημείο βρισκόταν η αρχαία Εύροια, έδρα επισκόπου, που μνημονεύεται σε βυζαντινές πηγές του 4ου μ.Χ. αιώνα.
Άλλοι πάλι ερευνητές ταυτίζουν τα ερείπια με το αρχαίο Ομφάλιο ή την Κίχυρο. Η νεότερη πάντως ονομασία του χωριού εκτιμάται ότι σχετίζεται με τον κοντινό «Γλυκύ λιμένα». 
Ο οικισμός όφειλε τη μεγάλη διάρκεια της ζωής του στη στρατηγική του θέση, καθώς έλεγχε την εδώ διάβαση του Αχέροντα ποταμού, από την οποία περνούσε το ανατολικό σκέλος του διεθνούς ρωμαϊκού δρόμου Απολλωνίας - Βουθρωτού - Νικόπολης.
Στους βυζαντινούς χρόνους αποτελούσε ιδιαίτερη επισκοπή, η οποία στη συνέχεια ενώθηκε με την επισκοπή Βουθρωτού και αποτέλεσε την «Επισκοπή Βουθρωτού και Γλυκέος».
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 στο χωριό συνομολογήθηκε η Συνθήκη της Γλυκής μεταξύ των Σουλιωτών και των Τουρκαλβανών Μπέηδων το 1821.
read more

Ο παν-Δότης: είδος υπό εξαφάνιση…

Ο  Κόσμος των ανθρώπων με την "κωδική" ονομασία:παν-δότης:
Πώς είναι άραγε να γεννιέται μέσα στο φως και τα πάντα γύρω του να μαρτυρούν ότι ήρθε για να δώσει και όχι για να πάρει;

Δυσκολεύτηκα να αποδεχτώ ότι αυτό το είδος ανθρώπου είναι υπαρκτό και ζει ανάμεσά μας. Κυκλοφορεί, όμως, σε τέτοια σπανιότητα που αν πέσεις πάνω του, γραπώσου και ευχαρίστησε την τύχη σου.

Εγώ αυτήν την τύχη την είχα, να γνωρίσω δηλαδή έναν παν-Δότη ενέργειας που λειτουργεί μόνο εξωστρεφώς. Αν δεν είχε πέσει πάνω μου όλως τυχαίως, η άποψή μου για τους ανθρώπους θα με έβρισκε μετά από χρόνια … στα τελειώματα … με μια εικόνα απόλυτα απογοητευτική.

Κρίνοντας όχι μόνο απ’ τους συνανθρώπους μου αλλά και απ’ τον ίδιο μου τον εαυτό, το ‘Τεφτέρι της Αξιολόγησης’ έβγαινε συνεχώς μείον. Παντού γύρω προσωπικότητες με προβληματικές συμπεριφορές, με μικροπρέπειες, με ζηλόφθονες αντιδράσεις. Άτομα με κομπιάσματα ψυχικά, με κρατήματα συναισθηματικά, μ’ ένα πάρε-δώσε που θυμίζει τραπεζική συναλλαγή.

Αυτός, όμως, κουβαλάει μια άλλη αύρα, έναν άλλον αέρα … λίγο διαφορετικό, λίγο ξεχωριστό. Μιλά με παιδικό ενθουσιασμό, με ευθύτητα και χωρίς περιττές περιστροφές. Σε κοιτά στα μάτια και σου λέει αυτό που εννοεί. Κινείται με θάρρος και ορμή, χωρίς περιθώρια παρεξηγήσεων και δεύτερων σκέψεων.

Βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο και σε κερνά, με βαθιά πεποίθηση ότι φτάνει για όλους. Έχει κοινωνική συνείδηση, συμπάσχοντας έμμετρα για να μπορεί να είναι αδιάλειπτα χρήσιμος. Δεν είναι καχύποπτος άνευ λόγου και αιτίας για να μπορεί να απολαμβάνει τη ζωή χωρίς μιζέρια.

Φαντάζουν υπερβολικά; Η αναλυτική περιγραφή ευθύνεται γι’ αυτό και όχι η πραγματικότητά του. Απλά έχουμε μάθει να εντυπωσιαζόμαστε απ’ τα αυτονόητα!

Καί ο παν-Δότης έχει σκελετούς στην ντουλάπα του, αλλά είναι σκελετοί που στοιχειώνουν τον ίδιο και όχι τον περίγυρό του. Είναι μια προσωπική του διαμάχη που δεν ακουμπά σχεδόν κανέναν γύρω του. Μοιάζει σαν να προγραμματίστηκε γενετικά για να ανατροφοδοτείται μέσα από πηγαία δοτικότητα, με σκοπό να ανταπεξέλθει στις κόντρες με τον εαυτό του.

Κι, όμως, αυτό το είδος υπάρχει και κάνει ανέμελες βόλτες εκεί έξω. Όποιος το πάρει χαμπάρι, μόνο οφέλη θα αποκομίσει. Μόνο ένας αρκεί για να σου αλλάξει τη ζωή, να δεις με άλλο μάτι την πραγματικότητα, να εκτιμήσεις περισσότερο το ‘δούναι’ απ’ το ‘λαβείν’.

Η θεωρία, βέβαια, απ’ την πράξη έχει μια μακρά απόσταση καθώς για εκείνον το ‘δούναι’ είναι στα όρια του κληρονομικού χαρίσματος. Για εκείνον αυτό είναι μια αβίαστη διεργασία, ενώ για τους πολλούς είναι μια συνεχής υπενθύμιση. Μια υπενθύμιση της φυσιολογικότητας που θα έπρεπε αυτονόητα να ακολουθείται στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ο παν-Δότης συνήθως διαθέτει “επαναφορτιζόμενη μπαταρία” που δουλεύει στο ρελαντί, γι’ αυτό και σπάνια τον βλέπεις κουρασμένο. Κοινωνικός, εξωστρεφής και ανοιχτοχέρης, χωρίς να υπολογίζει τίποτα με το ζύγι. Ανοιχτό βιβλίο με σημαία του «τα ΕΝ οίκω ΕΝ δήμω». Έτσι, απελευθερώνεται και ζει χωρίς ‘κατακρατητικές’ σκέψεις που βαραίνουν.

Τρομερός τύπος ε;;; Κι, όμως, αυτή η περιγραφή δεν είναι μυθιστορηματική! Είναι μια βιογραφία που αν δεν τύχαινε να τη ζήσω, θα την αρνιόμουν κατηγορηματικά.

Υπάρχει ελπίδα, λοιπόν! Υπάρχει, όμως, και μια διάχυτη απογοήτευση διότι αυτό το είδος ανθρώπου σπανίζει και μας υποχρεώνει σε μια αυτόματη σύγκριση που τους περισσότερους από εμάς μας βγάζει ‘ανεξεταστέους’.

Όσοι από εμάς δεν είμαστε παν-Δότες, ας μην απελπιζόμαστε! Ας φροντίσουμε τουλάχιστον να προστατεύσουμε αυτό το επαπειλούμενο είδος με όποιον τρόπο μπορούμε και ας προσπαθήσουμε να κλέψουμε λίγη απ’ την αύρα του.

Αυτή η “κλοπή” ευτυχώς επιτρέπεται!

read more

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Οδηγίες προς όσους πρωτοβγαίνουν έξω από το Σπήλαιο


Ο Κόσμος της αυτογνωσίας: ένας συνεχής αγώνας για την ανακάλυψη-αποκάλυψη της δικής μας αλήθειας:
Αποκωδικοποιώντας τον Μύθο του Σπηλαίου
Οδηγίες προς όσους πρωτοβγαίνουν έξω από το Σπήλαιο.

• Οι άνθρωποι σου, οι δικοί σου άνθρωποι δεν θα σε καταλαβαίνουν. Μην τους απορρίψεις, μην προσπαθήσεις να τους πείσεις ούτε και να τους εξηγήσεις, προκειμένου να σε καταλάβουν. Να έχεις αποδοχή.

• Κοιτώντας πίσω βλέπεις ένα κόσμο συγκρούσεων και αντιπαλότητας, όπου οι δυνάμεις του «καλού» παλεύουν τις δυνάμεις του «κακού». Μην μπεις στον πειρασμό να επέμβεις για να προστατέψεις κάποιους ούτε και να διορθώσεις μια κατάσταση. Οι εντός του Σπηλαίου «δεσμώτες» πάντα θα συγκρούονται υπερασπιζόμενοι το δικό τους δίκαιο ουσιαστικά το δικό τους σκοτάδι… Να κοιτάς αποστασιοποιημένος πέραν από σωστό και λάθος.

• Να θυμάσαι…. εσύ θα έχεις πρόβλημα και δυσκολία να κοιτάζεις προς το Φως δηλαδή την Αλήθεια και χρειάζεσαι χρόνο προσαρμογής. Να έχεις υπομονή. Θα χρειαστείς προσπάθεια και χρόνο να θεραπεύσεις τον δικό σου νου από τις παλιές του συνήθειες και προτιμήσεις.

• Τώρα γνωρίζεις ότι οι ποιότητα των σκέψεων σου έλκει γεγονότα ανθρώπους και καταστάσεις. Πρόσεχε λοιπόν τι σκέψεις φιλοξενούνται στο δικό σου μυαλό. Πρόσεχε με τι σκέψεις ζεις.

• Μόνο στο ΤΩΡΑ είσαι Συνδεδεμένος, είσαι Εκεί που δεν υπάρχει χώρος για φόβο, ανησυχία και θυμό. Να είσαι συνδεδεμένος είναι το δικό σου χρέος, το δικό σου έργο.

ygeia-sos.blogspot.gr
read more

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Η διαισθητική ικανότητα είναι αρωγός στην επίλυση προβλημάτων

Ο διαισθητικός Κόσμος των  ανθρώπων, η διαίσθηση, αποτελεί σημαντικό παράγοντα που βοηθά στην επίλυση προβλημάτων :
Η διαίσθηση, σύμφωνα με τον ψυχολόγο Gerd Gigerenzer, διευθυντή του Max Planck Institute for Human Development, συνίσταται λιγότερο στο να «ξέρεις» αυτόματα τη σωστή απάντηση και περισσότερο στο να κατανοείς ενστικτωδώς ποια πληροφορία είναι ασήμαντη και μπορείς να την αγνοήσεις.

Ο Gigerenzer, συγγραφέας του βιβλίου Gut Feelings: The Intelligence of the Unconscious, δηλώνει πως ο ίδιος χρησιμοποιεί εξίσου τη διαίσθηση και τη λογική. «Στην επιστημονική μου έρευνα ακολουθώ συχνά το ένστικτό μου. Δεν μπορώ πάντα να εξηγήσω γιατί μια συγκεκριμένη οδός ή μέθοδος είναι η σωστή, αλλά το εμπιστεύομαι και προχωρώ. Ταυτόχρονα, έχω την ικανότητα να ελέγχω αυτή τη διαίσθηση και να βρίσκω κάθε φορά τι σημαίνει και από πού προέρχεται. Στη δε προσωπική μου ζωή, βασίζομαι μόνο στο ένστικτο. Για παράδειγμα, όταν πρωτοσυνάντησα τη σύζυγό μου δεν έκανα κανέναν υπολογισμό. Το ίδιο και εκείνη». 

Πρόσφατα μια από τις αναγνώστριες του Kasanoff του έκανε μια ερώτηση που τον ξάφνιασε. Η ερώτηση ήταν, «Τι συμβαίνει με τη διαίσθηση; Αν και ποτέ δεν θεωρήθηκε μορφή ευφυΐας, δεν νομίζεις ότι κάποιος με ισχυρή διαίσθηση είναι και περισσότερο ευφυής;». Το ένστικτό του έλεγε πως ναι, ειδικά όταν μιλάμε για ανθρώπους που είναι ανήσυχα πνεύματα, που επιδιώκουν συνεχώς να μαθαίνουν νέα πράγματα και που είναι έτοιμοι να αναθεωρήσουν τις βεβαιότητές τους.Θα έλεγε κανείς, συνεχίζει ο Kasanoff, «ότι εγώ πιστεύω στη δύναμη της πειθαρχημένης διαίσθησης. Κάνε την έρευνά σου, χρησιμοποίησε το μυαλό σου, δώσε μου λογικά επιχειρήματα και εγώ τότε θα εμπιστευθώ και θα σεβαστώ τη διαίσθησή σου. Αν, όμως, είσαι αραχτός στην αιώρα σου και μου ζητάς απλώς να σε εμπιστευθώ, θα φύγω άρον-άρον χωρίς καν να σε αποχαιρετήσω. Από την προσωπική μου εμπειρία έχω καταλάβει ένα πράγμα: όσο περισσότερη έρευνα κάνω, τόσο καλύτερα λειτουργεί η διαίσθησή μου».

Ο Albert Einstein το είπε κάπως έτσι:«Το διαισθητικό μυαλό είναι ένα ιερό δώρο και το αναλυτικό, ορθολογικό μυαλό είναι ένας πιστός υπηρέτης. Δημιουργήσαμε μια κοινωνία που τιμά τον υπηρέτη, αλλά έχει ξεχάσει το δώρο». Μερικές φορές, μια εντολή στη δουλειά μας, μια συζήτηση που οδηγεί σε συλλογικές αποφάσεις ή η επιθυμία μας να φτάσουμε σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, μπορεί να κάνει το ορθολογικό μας μυαλό να πάρει τη λάθος κατεύθυνση. Σε τέτοιες στιγμές, η διαίσθηση έχει τη δύναμη να μας σώσει. 

Το «κακό προαίσθημα» που έχουμε είναι ο τρόπος που επιστρατεύει η διαίσθησή μας για να μας πει πως όσο και να προσπαθήσουμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι κάνουμε το σωστό, στην πραγματικότητα πάμε να κάνουμε το λάθος. Οι έξυπνοι άνθρωποι αφουγκράζονται αυτά τα συναισθήματα, καταλήγει ο Kasanoff. Και οι εξυπνότεροι απ’ όλους -εκείνοι που κάνουν τα μεγαλύτερα διανοητικά άλματα- μπορούν να τιθασεύσουν τη δύναμη της διαίσθησης και να τη χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους.

read more

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Το κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον στην εποχή του Όθωνα: οι αγωνιστές της ελευθερίας σε δεύτερο πλάνο

Ο Κόσμος της Αθήνας μετά την Επανάσταση του 1821 αναπτύσσεται, η κοινωνία εξελίσσεται, σταδιακά, δημιουργώντας ένα κοινωνικο- πολιτιστικό περιβάλλον στο οποίο οι αγωνιστές της ελευθερίας μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο.

Ο Στούρε Λιννέρ στο βιβλίο του “Μια Σουηδέζα στην Ελλάδα του 19ου αιώνα" γράφει και για το πως βλέπει η Φρεντρίκα Μπέμερ την εξέλιξη του κοινωνικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος των Αθηνών. Συγκεκριμένα, λέει:

Οι Αθηναίοι διαμόρφωσαν λοιπόν με γρήγορο ρυθμό μια εξωτερική εικόνα της πόλης σε δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα. Γινόταν όμως το ίδιο στον κοινωνικό και τον πολιτιστικό τομέα;

Στην Ελλάδα, που στη δεκαετία του 1830 αναδυόταν αργά αλλά σταθερά από τα ερείπια και τις στάχτες του παρελθόντος, οι αγωνιστές της ελευθερίας ήταν το πιο γραφικό και συγκινησιακό στοιχείο.

Κεντρικά πρόσωπα στα δημοτικά τραγούδια και στους λαϊκούς θρύλους και σημείο έλξης του θαυμασμού των συμπατριωτών τους, άφηναν τώρα τις σπηλιές τους στα βουνά και στα λαγκάδια και κατέβαιναν στις πόλεις, κυρίως στην Αθήνα, αναζητώντας δικαιωματικά μια θέση στο κράτος που είχαν δημιουργήσει οι ίδιοι με τον αγώνα τους και το αίμα τους.

Αλλά η εξέλιξη προχωρούσε αλματωδώς αφήνοντάς τους στα μετόπισθεν της νέας κοινωνίας που τώρα αναπτυσσόταν, Βέβαια προσπαθούσαν να προσαρμοστούν στις νέες απαιτήσεις. Όπως όλοι οι Έλληνες σε όλες τις εποχές δεν άφηναν ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Έκαναν με ζήλο το παν για να αποκτήσουν παιδεία και περισσότερες γνώσεις για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους.


Ενώ ο Κολοκοτρώνης και τα παλληκάρια του πολεμούσαν ακόμα τους Τούρκους στην Πελοπόννησο, η νέα κυβέρνηση της ελεύθερης Ελλάδας ίδρυε σχολές Λάγκαστερ στο Μεσολόγγι. Και όταν το ζεύγος Χιλλ,κατά το τέλος του πολέμου άνοιξε την πρώτη του σχολή στην Αθήνα, μέσα σ’ ένα μόλις μήνα είχαν σπεύσει να γραφτούν τριακόσιοι μαθητές,οι περισσότεροι παιδιά από οικογένειες αγωνιστών της ελευθερίας. (Σ’ αυτή την εντελώς πρωτόγονη σχολή (...) ο μοναδικός δάσκαλος ήταν στην αρχή ένα πανέξυπνο δωδεκάχρονο κοριτσάκι, που είχε γνωρίσει ο Χιλλ σε κάποιο από τα νησιά … )


Πενήντα χρόνια μετά την απελευθέρωση, η Ελλάδα διέθετε ήδη τριάντα τρία ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης, περίπου όσα και η Σουηδία, η οποία όμως τότε είχε πάνω από δύο φορές περισσότερο πληθυσμό. Ο συνολικός αριθμός των σχολείων ήταν 2600, ενώ ο αριθμός των μαθητών ανερχόταν στους 121.000.

Παρόλα αυτά οι πολεμιστές της ελευθερίας και οι απόγονοί τους δεν είχαν ακόμη καταφέρει στην εποχή της Φρεντρίκας να γίνουν φορείς πολιτισμού στην Ελλάδα.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Στούρε Λιννέρ, “Μια Σουηδέζα στην Ελλάδα του 19ου αιώνα", Εκδ. Παρασκήνιο, σ.σ. 87-88
read more

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

«Τα δάκρυα του Γίγαντα» ή «σοκολατένιοι λόφοι»

Ο Κόσμος της Φύσης είναι γεμάτος πάντα με εκπλήξεις: «Τα δάκρυα του Γίγαντα» ή «σοκολατένιοι λόφοι» είναι ένα μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο:
Εκατοντάδες λοφίσκοι βρίσκονται διάσπαρτοι σε έκταση 50 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Είναι καλυμμένοι με βλάστηση και αλλάζουν χρώμα ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Ανάμεσα τους υπάρχουν πεδιάδες με καλλιέργειες ρυζιού και δέντρα. Οι λοφίσκοι είναι κωνοειδείς και συμμετρικοί. Αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό και μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο. Βρίσκονται στην επαρχία Μποχόλ στις κεντρικές Φιλιππίνες και ονομάζονται «Chocolate Hills» δηλαδή σοκολατένιοι λόφοι, καθώς τις ζεστές περιόδους ξεραίνονται και παίρνουν καφέ χρώμα....


Ανάλογοι λόφοι βρίσκονται στη Σλοβενία, την Κροατία και το Πουέρτο Ρίκο. Δημιουργήθηκαν πριν εκατομμύρια χρόνια, από τις βροχοπτώσεις που αύξησαν τη στάθμη του νερού και τους ανέμους που διέβρωσαν το έδαφος. Αποτελούνται από θαλάσσια απολιθώματα, όπως κοράλια, μαλάκια και φύκια. Έχουν διαφορετικό ύψος και διαθέτουν δεκάδες σπήλαια....

Σύμφωνα με τους τοπικούς θρύλους, δύο γίγαντες ήρθαν αντιμέτωποι και πολεμούσαν επί μέρες. Ως όπλα χρησιμοποίησαν πέτρες και άμμο. Η σύγκρουση ήταν εξουθενωτική και στο τέλος κατάλαβαν πως ήταν ανώφελο να παλεύουν. Σταμάτησαν αλλά δεν συμμάζεψαν το πεδίο της μάχης με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι «σοκολατένιοι λόφοι».

Ένας άλλο θρύλος που αναφέρουν συχνά οι ντόπιοι αφορά τον γίγαντα Αρόγκο που ερωτεύτηκε μια θνητή η οποία, όμως, πέθανε. Ο Αρόγκο ήταν πολύ στενοχωρημένος από τον θάνατο της αγαπημένης του και άρχισε να κλαίει. Τα δάκρυά του έσταξαν στη γη και δημιούργησαν εκατοντάδες υψώματα. 

Στον τρίτο θρύλο γίνεται λόγος για έναν γιγαντιαίο υδροβούβαλο, τον Καραμπάο, που έτρωγε όλες τις καλλιέργειες των κατοίκων. Οι ντόπιοι δεν άντεχαν άλλο αυτή την κατάσταση και μια μέρα του έδωσαν χαλασμένο φαγητό. Με το πέρασμα του χρόνου τα περιττώματα του Καραμπάο από την εκδίκηση των κατοίκων, έγιναν οι περιβόητοι λοφίσκοι. Συνολικά υπάρχουν 1.247 λόφοι, εκ των οποίων οι δύο έχουν μετατραπεί σε τουριστικά θέρετρα. Οι τουρίστες μπορούν να κάνουν πεζοπορία και να θαυμάσουν το μοναδικό ηλιοβασίλεμα από την κορυφή τους.... 



Πηγή: mixanitouxronou.gr
read more

Πάφος: βρέθηκε ο τάφος ενός Πτολεμαίου


Ο Κόσμος των ελληνιστικών χρόνων αποκαλύπτεται: η αρχαιολογική σκαπάνη, στην Πάφο της Κύπρου, έφερε στο φως ένα μαυσωλείο,το οποίο είναι του Πτολεμαίου του Ευπάτωρα 

Πρόκειται για τον Θάλαμο 8 στους Τάφους των Βασιλέων στην Πάφο,σύμφωνα με την αρχιτεκτονική μελέτη του συγκεκριμένου χώρου από τον κ. Λεφατζή και την ιστορική τεκμηρίωση από τον κ. Μαυρογιάννη αφορά το μαυσωλείο του Πτολεμαίου Ευπάτωρα (166-152 π.Χ.).

Ένας πολύ σημαντικός τάφος αρχαίου Έλληνας βασιλέως φαίνεται πως έχει ταυτοποιηθεί από τον αρχιτέκτονα στο Τμήμα Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας, Μιχάλη Λεφαντζή, σε συνεργασία με τον αναπληρωτή καθηγητή Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, Θεόδωρο Μαυρογιάννη και πρόκειται για την τελευταία κατοικία του Πτολεμαίου Ευπάτωρα!

Δείτε το βίντεο με τις δηλώσεις του Μιχάλη Λεφαντζή:


Μετά την Αμφίπολη στους βασιλικούς τάφους της Κύπρου εστιάζεται η νέα έρευνα του αρχιτέκτονα Μιχάλη Λεφαντζή ενώ τους επόμενους μήνες αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η διακρατική συνεργασία του που αφορά στην αναζήτηση στοιχείων για τον Μέγα Αλέξανδρο στην Αλεξάνδρεια.

Η ταυτοποίηση του συγκεκριμένου Θαλάμου είναι σημαντική για δύο βασικούς λόγους:
Πρώτο, γιατί είναι ο πρώτος τάφος αξιωματούχου της Πτολεμαϊκής εποχής της Κύπρου που ταυτοποιείται και δεύτερο γιατί πρόκειται για ένα μοναδικό είδος ταφικού μνημείου, το οποίο δεν φέρει τα πρότυπα ενός οικείου τάφου αλλά είναι ένας τάφος που υποστηρίζει Ναό. Πρόκειται για συγκλονιστική αρχαιολογική ανακοίνωση διότι πρόκειται για τον πρώτο βασιλικό πτολεμαϊκό τάφο και μάλιστα ο νεκρός ήταν αποθεωμένος βασιλιάς.

Σε δηλώσεις του ο Μιχάλης Λεφαντζής, επισημαίνει ότι ο συγκεκριμένος θάλαμος και τα κατάλοιπα δείχνουν αρχιτεκτονική ανωδομή που υποστηρίζει Ναό. «Πρόκειται για ένα μοναδικό ταφικό μνημείο που δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού». Είναι εμφανές ότι ο Μιχάλης Λεφαντζής ακολουθεί «ίχνη» μιας αθέατης έρευνας που τον οδηγεί από την Αμφίπολη στην Πάφο και καταλήγει στην Αλεξάνδρεια.





Πηγή: elhalflashbacks.blogspot.gr
Οι φωτογραφία είναι από την Μηχανή του Χρόνου της Κύπρου
read more

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

11 Πράγματα που οι Άνθρωποι με Υψηλή Διαίσθηση κάνουν Διαφορετικά


Ο διαισθητικός  Κόσμος του ανθρώπου είναι καθοριστικός παράγοντας στην δημιουργία θετικού ενεργειακού περιβάλλοντος, το οποίο είναι βασικός παράγοντας επιτυχίας στη ζωή του:
Ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιείτε, όλοι μας είμαστε προικισμένοι με διαίσθηση, κάτι που μερικοί άνθρωποι ονομάζουν ένστικτο. Η διαίσθηση χρησιμεύει στο να μας κρατά ασφαλείς και μας βοηθά να πάρουμε συνειδητές αποφάσεις, βασισμένες στην καρδιά μας. Μας πληροφορεί για επικείμενους κινδύνους, και μας καθοδηγεί στη ζωή, έτσι ώστε να μπορέσουμε να εξελιχθούμε στον υψηλότερο εαυτό μας. Οι άνθρωποι με υψηλή διαίσθηση βασίζουν τη ζωή τους πάνω σε αυτήν.

Ακόμη και ο Steve Jobs, που θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες στην ιστορία, δήλωσε ότι, «η διαίσθηση είναι ένα πολύ ισχυρό πράγμα, πιο ισχυρή από την ευφυΐα, κατά τη γνώμη μου. Η διαίσθηση είχε μεγάλη επιρροή στην δουλειά μου.”

Όλοι μας έχουμε αυτή την έμφυτη ικανότητα να λαμβάνουμε αποφάσεις που βασίζονται στη διαίσθηση μας, αλλά κάποιοι από εμάς έχουν μια καλύτερη σύνδεση με αυτή την εσωτερική φωνή από τους άλλους. Εάν έχετε την τάση να ακούτε την καρδιά σας όταν βρίσκεστε αντιμέτωποι με μια δύσκολη απόφαση, τότε είναι πολύ πιθανό να βρείτε πολλά κοινά με τα 11 γνωρίσματα των ανθρώπων με υψηλή διαίσθηση που αναφέρονται παρακάτω. 11 πράγματα που οι άνθρωποι με υψηλή διαίσθηση κάνουν διαφορετικά:

1. Ακούνε τη διαίσθησή τους
Οι άνθρωποι με υψηλή διαίσθηση δεν αγνοούν τα ένστικτά τους, αλλά τους δίνουν ιδιαίτερη σημασία και λαμβάνουν αποφάσεις βασιζόμενοι σε αυτά. Οπότε, το πρώτο πράγμα που διαχωρίζει τους ανθρώπους με υψηλή διαίσθηση από τους υπόλοιπους είναι πως δέχονται να καθοδηγηθούνται από το ένστικτό τους.

2. Οι άνθρωποι με υψηλή διαίσθηση χρειάζονται άφθονο χρόνο μόνοι τους
Σύμφωνα με την Sophy Burnham, συγγραφέα του best seller «Η Τέχνη της Διαίσθησης,» οι περισσότεροι διαισθητικοί άνθρωποι είναι εσωστρεφείς.

Αυτό είναι λογικό, διότι εσωστρεφείς αντλούν ενέργεια από μέσα τους, και δεν μπορούν να ακούσουν τη διαίσθησή τους, χωρίς να περάσουν λίγο χρόνο μόνοι. Ζούμε σε έναν θορυβώδη κόσμο, έτσι τόσο οι εσωστρεφείς όσο και οι διαισθητικοί άνθρωποι βρίσκουν διέξοδο στην ησυχία, απομακρυσμένοι από τους υπόλοιπους. Επίσης, οι ιδιαίτερα διαισθητικοί άνθρωποι δεν αισθάνονται μοναξιά με τον εαυτό τους για παρέα. Στην πραγματικότητα ανυπομονούν να περάσουν λίγο χρόνο μόνοι τους, να σκεφτούν, να διαλογιστούν και να ανακαλύψουν πολλά περισσότερα για τον εσωτερικό τους κόσμο.

3. Τους αρέσει να γίνονται δημιουργικοί.
Οι μουσικοί, οι καλλιτέχνες, οι χορευτές, οι συγγραφείς, και όλοι οι δημιουργοί έχουν ένα κοινό: Επιτρέπουν στη δημιουργικότητά τους να τους καθοδηγεί στη ζωή, χωρίς να αναρωτιούνται αν έχει κάποιο νόημα ή όχι.

Αυτό που έχει νόημα για αυτούς τους δημιουργικούς ανθρώπους είναι να ακολουθούν το πάθος τους γιατί αυτό τους κάνει να αισθάνονται ζωντανοί και πλήρεις. Η έκφραση και η ανακάλυψη αυτής της εσωτερικής δημιουργικότητας θα επιτρέψει στη δύναμη ζωής να κυλήσει μέσα σας.

4. Οι διαισθητικοί άνθρωποι είναι πάντοτε «παρόντες».
Οι διαισθητικοί άνθρωποι έχουν ένα υψηλό επίπεδο αυτογνωσίας, που σημαίνει ότι έχουν έρθει σε αρμονία με τα βαθύτερα συναισθήματα του εαυτού τους. Αυτό το έχουν καταφέρει μέσω κάποιας ειρηνικής πνευματικής πρακτικής, η οποία τους επιτρέπει να “αποσυνδεθούν” από τον έξω κόσμο για λίγο και να εστιάσουν την προσοχή τους στην κατανόηση του εαυτού τους.

Οι άνθρωποι με υψηλή διαίσθηση τείνουν να έχουν λιγότερη «ομίχλη εγκεφάλου» επειδή έχουν μάθει να μένουν μόνοι με τον εαυτό τους να διαλογίζονται, ώστε αισθάνονται άνετα με τον εαυτό τους. Οι σκέψεις δε θολώνουν το μυαλό τους, καθώς έχουν μάθει να τις ελέγχουν.

5. Δίνουν προσοχή στον κόσμο γύρω τους
Ακριβώς όπως δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στο εσωτερικό τους κόσμο, οι διαισθητικοί άνθρωποι κοιτάζουν τον έξω κόσμο με τα ίδια ανοιχτά μάτια και την ίδια ανοιχτή καρδιά. Μπορούν να συνδεθούν στενότερα με τους άλλους, επειδή έχουν μάθει πώς να συνδέονται με τον εαυτό τους.

6. Οι διαισθητικοί άνθρωποι πάντα συντονίζονται με τα συναισθήματά τους
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πόνος απαιτεί δραστικά μέτρα, αλλά οι διαισθητικά ξέρουν ότι πρέπει να δώσουν προσοχή στο πώς αισθάνονται για να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Έτσι, οι διαισθητικοί άνθρωποι ανεξάρτητα από το πόσο γρήγορα κινείται ο κόσμος ή από τον φόρτο εργασίας έχει η μέρα τους, βρίσκουν πάντοτε χρόνο για να ακούσουν αυτή την “εσωτερική καθοδήγηση”.

7. Συμπάσχουν με τους άλλους
Οι διαισθητικοί άνθρωποι έχουν την ικανότητα να κατανοούν το πώς αισθάνονται οι άλλοι, και μπορούν να προσφέρουν συμβουλές και καθοδήγηση, όταν είναι απαραίτητο. Οι άνθρωποι συχνά μοιράζονται μαζί τους προσωπικές λεπτομέρειες της ζωής τους επειδή αισθάνονται άνετα με την παρέα ενός διαισθητικού ατόμου .

Οι διαισθητικοί άνθρωποι μπορούν επίσης να διαβάσουν τους άλλους, χωρίς τους μιλήσουν, γεγονός που τους βοηθά να κατανοήσουν καλύτερα κάθε άτομο.

8.Δίνουν σημασία στα όνειρά τους
Τόσο τα όνειρα όσο και η διαίσθηση πηγάζουν και τα δύο από το υποσυνείδητό μας. Όταν ονειρεύομαστε λαμβάνουμε πληροφορίες από το υποσυνείδητο κομμάτι του εγκεφάλου μας. Αν είστε συντονισμένοι με τα όνειρά σας μπορείτε να πάρετε πολλές «συμβουλές» για το πώς θα αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες της καθημερινότητάς σας.

9. Βάζουν τον εαυτό τους σε προτεραιότητα
Αν και σχετίζονται καλά με τους άλλους, οι διαισθητικοί άνθρωποι θέτουν ως προτεραιότητα ώστε να μπορούν να εξυπηρετούν καλύτερα τους άλλους. Παίρνουν άδεια από τη δουλειά όταν το χρειάζονται και αφιερώνουν καθημερινά χρόνο στον εαυτό τους. Πιστεύουν στην εξυπνότερη εργασία, όχι στη σκληρότερη, και δυσκολεύονται να κατανοήσουν την εμμονή της σύγχρονης κοινωνίας με τη δουλειά. Οι διαισθητικοί άνθρωποι βεβαιώνονται ότι έχουν καλύψει τις προσωπικές τους ανάγκες προτού ασχοληθούν με οτιδήποτε ή οποιονδήποτε άλλον.

10. Αποφεύγουν τα αρνητικά συναισθήματα
Οι διαισθητικοί άνθρωποι γνωρίζουν ότι η εσωτερική φωνή τους δεν μπορεί να ακουστεί όταν την μπλοκάρει η αρνητική ενέργεια. Έτσι, οι διαισθητικοί άνθρωποι φροντίζουν να ισορροπούν τακτικά τις ενέργειές τους και να απελευθερώνουν τα αρνητικά συναισθήματα, προκειμένου να συνδεθούν πλήρως με τον υψηλότερο εαυτό τους.


11. Οι διαισθητικοί άνθρωποι αγαπούν βαθιά
Αυτού του είδους οι άνθρωποι δε συγκρατούν τα συναισθήματά τους, τα εκτιμούν και τους επιτρέπουν να εξελιχθούν. Οι διαισθητικοί άνθρωποι αισθάνονται εντελώς άνετα με τον εαυτό τους, και δεν απολογούνται για τα ανθρώπινα συναισθήματα τους. Τα ζούνε και να ενθαρρύνουν και του άλλους να κάνουν το ίδιο!

spiritalive.gr
read more