Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Στον Άγιο Σπυρίδωνα





Ο Κόσμος του Πειραιά κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα ζωντανεύει μέσα από την αλληλογραφία (1824-1843) του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν.

Στον Άγιο Σπυρίδωνα

(Αχρονολόγητη, καλοκαίρι 1825)

Πέρασα μια ολόκληρη μέρα ανάμεσα σ' αυτά τα ερείπια, τη νύχτα όμως στη Μονή του Αγίου Σπυρίδωνα στον Πειραιά, καθισμένος σ΄έναν θρόνο από λευκό μάρμαρο - βρίσκεται αριστερά στην είσοδο της εκκλησίας- και του οποίου την επιγραφή έκανε ο Stuart γνωστή (μνημονεύει τους Fratres Arvales, τους ιερείς της αρχαίας ρωμαϊκής κοινότητας), έγραψα μερικές γραμμές στους δικούς μου. Η Μονή αυτή πιάνει τον χώρο ενός τμήματος των ναυπηγείων των αρχαίων Αθηναίων.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Κ. Ενεπεκίδη, Γράμματα προς τη Βιέννη 1824-1843. Από την αλληλογραφία του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν, Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2007

Η φωτογραφία είναι από το pireorama.blogspot.gr

Δείτε επίσης: Η άθλια εικόνα της Αθήνας
Η «διακήρυξη» για την πώληση των ιστορικών τειχών της πόλης των Αθηνών
Οι Πύλες της Αθήνας κατά το 1821
Η πειρατεία στην Αττική κατά τον ΙΒ΄ αιώνα μ.Χ.
Περιδιαβάζοντας στα λιμάνια και στις αρχαιότητες του Πειραιά
read more

Ποιο είναι το μυστικό για να ευημερήσουμε;





Ο Κόσμος της ευημερίας έχει τα δικά του μυστικά:

Από έναν έφηβο που μελετά για τις εξετάσεις του μέχρι έναν εργαζόμενο που έχει επιτυχίες στη δουλειά του, το να καταφέρουμε να ευημερήσουμε είναι κάτι που εντοπίζουμε σε όλες τις εποχές και τους πολιτισμούς.

Μέχρι τώρα και παρά την πληθώρα των θεωριών, δεν έχει υπάρξει συμφωνία για το τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να ευημερήσει ή για το πώς μπορούμε να το προσπαθήσουμε και να το διασφαλίσουμε.

Ο Δρ Daniel Brown, επιστήμονας του αθλητισμού και της άσκησης στο Πανεπιστήμιο του Portsmouth, συγκέντρωσε όλες τις έρευνες που έχουν γίνει σχετικά με αυτό το θέμα, από μελέτες σε μωρά και εφήβους, μέχρι σε καλλιτέχνες, αθλητές, υπαλλήλους και ηλικιωμένου, και έχει καταλήξει στους πρώτους οριστικούς παράγοντες.

Όπως επεσήμανε: «Η ευημερία είναι μια λέξη με την οποία πολλοί θα χαιρόντουσαν να τους χαρακτήριζαν, αλλά η επιστήμη δεν έχει καταφέρει με σταθερότητα να ταξινομήσει και να περιγράψει μέχρι σήμερα. Φαίνεται ότι τελικά αφορά ένα πρόσωπο που βιώνει μια αίσθηση ανάπτυξης, βελτίωσης σε κάτι και επιτυχίας στην τελειοποίηση κάποιου πράγματος. Με πιο απλούς όρους, πυρήνας της είναι το να αισθάνεται κανείς καλά για τη ζωή και τον εαυτό του και να είναι καλός σε κάτι».

Ο Δρ Brown έχει καταλήξει σε μια λίστα στοιχείων. Για να ευημερήσει κανείς δεν χρειάζεται όλα τα στοιχεία, αλλά προτείνεται ένας συνδυασμός ορισμένων από αυτά, από κάθε μία από τις δύο ακόλουθες λίστες. Έτσι, ο:

A:
Είναι αισιόδοξος,
Έχει πνευματικότητα ή θρησκεύεται,
Έχει κίνητρα,
Είναι προδραστικός,
Απολαμβάνει τη μάθηση,
Είναι ευέλικτος,
Είναι προσαρμόσιμος,
Είναι κοινωνικά επαρκής,
Πιστεύει στον εαυτό του, έχει αυτοσεβασμό.

B:
Έχει ευκαιρίες,
Έχει εργασία/οικογένεια/άλλη στήριξη,
Οι προκλήσεις και οι δυσκολίες είναι διαχειρίσιμες,
Το περιβάλλον του είναι ήρεμο,
Έχει έναν υψηλό βαθμό αυτονομίας,
Τον εμπιστεύονται ως ικανό.

Η ευημερία έχει εξεταστεί σε διάφορα στάδια της ανθρώπινης ζωής και ανά διαστήματα έχει περιγραφεί με διάφορους τρόπους, όπως ζωτικότητα, μάθηση, εστίαση κτλ. ή με κάποιον συνδυασμό τους. Επίσης έχει ερευνηθεί σε διάφορα πλαίσια, όπως το στρατιωτικό, της υγείας και την ανάπτυξη του παιδιού.

«Εν μέρει, η απουσία συμφωνίας ως προς το πώς μπορεί να ευημερήσει κανείς οφείλεται στο ότι η έρευνα έχει περιορισμένη εστίαση», επισημάνει ο Δρ Brown.

Η μελέτη του έχει δημοσιευθεί στο European Psychologist.

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Περιδιαβάζοντας στα λιμάνια και στις αρχαιότητες του Πειραιά




Ο Κόσμος του Πειραιά κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα ζωντανεύει μέσα από την αλληλογραφία (1824-1843) του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν.

Περιδιαβάζοντας στα λιμάνια και στις αρχαιότητες του Πειραιά

(Αχρονολόγητη, καλοκαίρι 1825)
Πήγα στον Πειραιά για να πάρω το καράβι για την Αίγινα και την Επίδαυρο. Ένα μικρό σκάφος από τη Σύρα μου έφερε τα ποθητά μου γράμματα από την πατρίδα, ακριβώς την ώρα που πήγαινα να επισκευθώ τον τάφο του Θεμιστοκλή. 

Ο τάφος βρίσκεται στην άκρη του κάβου Αλκίμου, εκεί που ένας μικρός όρμος εισχωρεί στη Χερσόνησο της Μουνιχίας. Είναι μια σαρκοφάγος που έχει λαξευτεί μέσα στους βράχους και πλημμυρίζεται συνήθως από νερό. Εκείνοι που έχουν τη γνώμη πως η Σαρκοφάγος αυτή είναι του Θεμιστοκλέους βασίζονται στις πληροφορίες του Θουκυδίδη, του Κορνήλιου Νέπωτα, του Πλουτάρχου και του Παυσανία. 

Η θέση της νησίδας Ψυττάλεια και του στενού της Σαλαμίνας απέναντι, τονίζουν τη σημασία τους. Πολύ κοντά προς τη θέση αυτή υπάρχουν κομμάτια από κορμούς κιόνων που τα ξεπλένουν τα κύματα της θάλασσας κι έχουν πιάσει φύκια. Είναι λεία κι έχουν διάμετρο 5 πόδια και 2 ίντσες. Ίσως να αποτελούσαν μια και την ίδια κολώνα, η οποία, όπως κι εκείνη του αυτοκράτορα Τραϊανού στη Ρώμη, να σήκωνε ένα άγαλμα, όπως βέβαια μπορούσε να ήταν και το κενοτάφιο του μεγάλου ναυτικού ήρωα.

Περπατώντας διέσχισα τη χερσόνησο αυτή σε πολλές κατευθύνσεις. Μπορεί να παρακολουθήσει κανείς θαυμάσια τα ίχνη των τειχών και των πύργων ολόγυρα, ιδιαίτερα στον δεύτερο όρμο, νότια από τον τάφο του Θεμιστοκλέους και στην εσωτερική πόλη του Πειραιά. Τα νταμάρια δίνουν εδώ την εντύπωση σαν να είναι προχώματα και οχυρά, επίσης πηγάδια και αποθήκες σιτηρών λαξευμένες στους βράχους, που διευρύνονται σε σχήμα κώνου σε βαθιά διαμερίσματα.

Ο Dodwell έχει δίκιο όταν επισημαίνει τον κίνδυνο που εγκλείουν οι τεχνητές αυτές τρύπες, συνήθως χορταριασμένες και σκεπασμένες με θάμνους. επειδή αν ένας ταξιδιώτης θα είχε την ατυχία να γκρεμιστεί κάτω, οι φωνές του για βοήθεια θα ηχούσαν μάταια μέσα σ' αυτή την απόκοσμη ερημιά και το τέλος του θα ήταν ο σιγανός θάνατος.

Η χερσόνησος έχει την όψη ωσάν να την είχαν ανασκάψει και ανακατέψει εκ βάθους. Ένα σωρός από ογκώδης πέτρες υπαινίσσονται την ύπαρξη της πόλης του Πειραιά στα αρχαία χρόνια., που επί Σύλλα βρήκε το τέλος της. Είδα εδώ και μια πέτρινη σαρκοφάγο μήκους 122 και πλάτους 68 ιντσών. Δίπλα σ' αυτήν υπάρχουν πολλά δωμάτια με εσοχές στους τοίχους, πάγκοι, τζάκια, κτλ., όλα λαξευμένα στους βράχους.

Πάνω από το λιμανάκι της Μουνιχίας, που μοιάζει μ' ένα στάδιο με στενωμένη είσοδο, βρίσκονται τα ερείπια ενός δωρικού ναού, αφιερωμένου πιθανόν στη θεά Αρτέμιδα. Καμιά σαρανταριά κορμοί κιόνων έχουν τοποθετηθεί κατά μήκος των θεμελίων του σηκού κατά τέτοιο τρόπο μεταξύ τους, ωσάν να ήθελε κανείς να τους διασώσει. Οι κορμοί αυτοί των κιόνων είναι από λευκή πέτρα που την έχει προσβάλει ο αέρας της θάλασσας, έχουν λεία επιφάνεια και διάμετρο 2  πόδια και 6 ίντσες.

Σκορπισμένα είναι γύρω μερικά τρίγλυφα διαφόρων μεγεθών, επιστύλια και άλλα δοκάρια, καθώς και γλυπτά κομμάτια από μάρμαρο και τα έκαψαν για να κάνουν ασβέστη. Οι τοίχοι του σηκού έχουν διασωθεί εν μέρει σε ύψος μερικών ποδιών. Κοντά στον ναό, ακριβώς μετά το λιμάνι, φαίνονται ίχνη ενός θεάτρου, ίσως του Διονύσου, για το οποίο κάνει λόγο ο Θουκυδίδης.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Κ. Ενεπεκίδη, Γράμματα προς τη Βιέννη 1824-1843. Από την αλληλογραφία του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν, Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2007
Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο

Δείτε επίσης: Η άθλια εικόνα της Αθήνας
Η «διακήρυξη» για την πώληση των ιστορικών τειχών της πόλης των Αθηνών
Οι Πύλες της Αθήνας κατά το 1821
Η πειρατεία στην Αττική κατά τον ΙΒ΄ αιώνα μ.Χ.

read more

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Ονομάτων επίσκεψις




Στον Κόσμο των ανθρώπων η των "ονομάτων επίσκεψις" (άλλη μία αρχαιοελληνική παρακαταθήκη) είναι σημαντική διότι περικλείει την αρχή της σοφίας:

Τι σημαίνει το όνομα ΑΝΘΡΩΠΟΣ; Σημαίνει ότι βλέπει «όπωπε» και παρατηρεί με προσοχή «αναθρεί». Από αυτό, λοιπόν, προκύπτει το συμπέρασμα ότι από τα ΘΗΡΙΑ μόνον ο άνθρωπος σωστά ονομάστηκε «άνθρωπος», δηλαδή, «αυτός που εξετάζει όσα έχει δει» (αναθρών ά όπωπε). Ο ορισμός αυτός διατυπώθηκε από τον μεγάλο Σωκράτη στο έργο του Πλάτωνα «Κρατύλος».


Σήμερα, αλίμονο, οι άνθρωποι έχουν γίνει θηρία! Και δεν είναι τυχαία και η δήλωση του διαπρεπούς Αμερικανού καθηγητή της Γλωσσολογίας Νόαμ Τσόμσκι για «κτηνώδη» συμπεριφορά της Ευρώπης στη χώρα μας!


Ονομάζουμε, λοιπόν, μόνον ό,τι βιώνουμε και τα ονόματα αντιστοιχούν σε βιώματα, δηλαδή, στην πραγματικότητα. Ποιός, όμως, και με ποιόν τρόπο έδωσε τα ονόματα σε κάθε τι γύρω μας; Η διαφορετική ονομασία για το ίδιο πράγμα αλλάζει το καθεαυτό (ιδεατό) αντικείμενο; Σε αυτές ακριβώς τις ερωτήσεις απαντά ο Σωκράτης στον παρακάτω συναρπαστικό διάλογο με τον Ερμογένη.


Σωκράτης: «έλα τώρα σκέψου, πού αποβλέπει ο νομοθέτης, όταν θέτει το όνομα; Σε τι αποβλέπει ο τεχνίτης, όταν κατασκευάζει τη σαΐτα; Μήπως δεν αποβλέπει προς ένα πράγμα με τέτοιο σχήμα ώστε να είναι πλασμένο για να υφαίνει;»

Ερμογένης: «Πολύ σωστά».


Σωκράτης: «Και λοιπόν, αν σπάσει στα χέρια του η σαΐτα (κερκίς) την ώρα που την κατασκευάζει, άραγε όταν θα κάνει άλλη θα αποβλέπει προς τη σπασμένη (κατεαγυίαν) ή προς εκείνη τη μορφή της σαΐτας σύμφωνα με την οποία κατασκεύαζε και εκείνη που έσπασε;»

Ερμογένης: «Προς εκείνη τη μορφή, νομίζω εγώ».


Σωκράτης: «Τότε, λοιπόν, δεν είναι το δικαιότερο από όλα, εκείνη να ονομάσουμε καθ’εαυτό σαΐτα;»


Ερμογένης: «Αυτήν τη γνώμη έχω».


Σωκράτης: «Ε, λοιπόν, αγαπητέ μου φίλε, και το εκ φύσεως κατάλληλο όνομα για κάθε πράγμα ο ονοματοθέτης πρέπει να γνωρίζει να το αποτυπώνει στους φθόγγους και στις συλλαβές και, αποβλέποντας προς εκείνο το καθ’εαυτό όνομα, να κατασκευάζει και να αποτυπώνει όλα τα ονόματα, εάν θέλει να είναι έγκυρος ονοματοθέτης».


Από τον διάλογο συμπεραίνουμε ότι ο Σωκράτης παρομοιάζει τον σιδηρουργό με τον ονοματοθέτη ως προς το αντικείμενο της τέχνης, δηλαδή, τον σίδηρο και το όνομα. Όπως, λοιπόν, ο σιδηρουργός έχει μια νοητή -καθεαυτή ιδέα- για το αντικείμενο που θέλει να φτιάξει από τμήματα μετάλλου, έτσι και ο ονοματοθέτης για το αντικείμενο που θέλει να ονομάσει από τμήματα της λέξης, δηλαδή, τις συλλαβές. Αν το αντικείμενο σπάσει, αυτό δεν σημαίνει ότι η νοητή ιδέα άλλαξε. Αυτό που έγινε, είναι ότι έσπασε το αντικείμενο. Έτσι, ο σιδηρουργός μπορεί να ξαναφτιάξει το αντικείμενο σύμφωνα με την νοητή ιδέα, η οποία παραμένει αναλλοίωτη. Αντίστοιχα, αν ένα όνομα «σπάσει», χάσει δηλαδή την αρχική του σημασία, αυτό δεν σημαίνει ότι η καθ’εαυτή αρχική έννοια αλλοιώθηκε. Αυτό που έγινε είναι ότι άλλαξε η σημασία του ονόματος. Ο Σωκράτης ουσιαστικά μας λέει ότι, αν μια λέξη χάσει το νόημά της με την πορεία του χρόνου, τότε δεν πρέπει να αποβλέπουμε προς την «σπασμένη» αλλά προς την καθεαυτή αρχική έννοια.


Άραγε σήμερα, που βιώνουμε έναν γενικότερο εκφυλισμό οραμάτων, αρχών και αξιών, χρησιμοποιούμε ονόματα που αντιπροσωπεύουν την αρχική ιδέα ή χρησιμοποιούμε «σπασμένα» ονόματα, που έχουν χάσει την πραγματική τους έννοια; Στο νου μου έρχονται ελληνικά ονόματα των πανανθρώπινων αξιών, όπως: ελευθερία, δημοκρατία, νόμος, ισότητα, κράτος δικαίου! Οι αξίες αυτές, όπως τις βιώνουμε σήμερα, διατηρούν άραγε την νοητή-καθεαυτή ιδέα ή έχουν καταλήξει «κερκίς κατεαγυία», δηλαδή, η σπασμένη σαΐτα του Σωκράτη;


Ρητορικές, βέβαια, οι παραπάνω ερωτήσεις, ουσιαστική όμως η ακόλουθη: Μήπως θα ήταν «σοφή» μια εκ νέου «επίσκεψις ονομάτων»; Ας μη λησμονούμε ότι ο Αθηναίος φιλόσοφος Αντισθένης τόνιζε: «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις».

Στέλλα Πριόβολου - Γεωργαλά Ομότιμη Καθηγήτρια Λατινικής - Ιταλικής Φιλολογίας | Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΕΚΠΑ

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Κωνσταντινούπολη, Ιππόδρομος: η απερίγραπτη λεηλασία Τούρκων και Δυτικών




Ο Κόσμος της οθωμανοκρατούμενης Κωνσταντινούπολης, κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα, ζωντανεύει μέσα από την αλληλογραφία (1824-1843) του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν.
Ο συγγραφέας περιγράφει, κάτω από τη δική του οπτική γωνία, τις καταστροφές που έχει υποστεί ο ξακουστός Ιππόδρομος, σήμα κατατεθέν, της άλλοτε κραταιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας:

Πέραν 4 Νοεμβρίου 1824

Κωνσταντινούπολη, Ιππόδρομος: η απερίγραπτη λεηλασία Τούρκων και Δυτικών

Τώρα έχουν γίνει όλα τα θαυμαστά αυτά πράγματα σκόνη, ή έχουν σκεπαστεί με σκόνη. Η φωτιά και οι λαϊκές επαναστάσεις τα κατέστρεψαν σχεδόν μόλις είχαν δημιουργηθεί. Ο Κωνσταντίνος ο Μέγας και οι Χριστιανοί αυτοκράτορες γκρέμισαν τα αγάλματα της ειδωλολατρικής εποχής, μετέτρεψαν τους βωμούς σε παρεκκλήσια και δημιούργησαν, όσο αυτό ήταν δυνατό, έναν χριστιανικό ιππόδρομο.

Οι Λατίνοι πάλι ανέτρεψαν το παν, αφήνοντας στους Οθωμανούς λίγα πράγματα για καταστροφή. Τις τελευταίες μαρμάρινες κερκίδες τις πήρε επί του μεγάλου Σουλεϊμάν ο μεγάλος βεζύρης Ιμπραήμ πασάς για να τις χρησιμοποιήσει στο δικό του παλάτι.

Τώρα είναι η πλατεία ανισόπεδη αλλά εξακολουθεί να είναι η πρώτη της πρωτεύουσας. Στη μια πλευρά υψώνεται το τζαμί Αχμετιέ, με τόση μεγαλοπρέπεια που ξεπερνάει ακόμη κι εκείνη της Αγια-Σοφιάς και που μπορεί να τη συναγωνισθεί μόνο η μεγαλοπρέπεια της Σουλεϊμανιέ. Μαρμάρινοι στύλοι με επίχρυσα κιγκλιδώματα μεταξύ τους χωρίζουν την τελευταία από το Ατ-μεϊντάν.

Μεγαλοπρεπή δέντρα προσφέρουν τη σκιά τους στις πηγές που αναβλύζουν στις μαρμάρινες λεκάνες- έπειτα υψώνεται το ίδιο γιγάντιο κτίριο. Τα θεμέλιά του μπήκαν το 1608, 100 τετραγωνικά βήματα. Τέσσερις τεράστιες κολώνες, 36 πήχεις διάμετρο η κάθε μια. Τέσσερις ημιτρούλοι περιζώνουν τον μεγαλοπρεπή κεντρικό τρούλο. Δύο μικρότεροι στρογγυλοί τρούλοι συνδέονται με καθέναν από τους τρούλους και αποτελούν τις τέσσερις γωνιές του τεμένους. Στις πλευρές υψώνονται έξι μιναρέδες, δουλεμένοι σαν από διαφανές φιλντίσι και τόσο ψηλοί, που μπορεί να τους παρομοιάσει κανείς δίκαια, όπως ο ιστοριογράφος της Αυτοκρατορίας Ίζι όταν περιγράφει τον πύργο για τη διαπίστωση πυρκαγιάς στο παλάτι του αγά των Γενιτσάρων.

Κρέμονται στον αέρα όπως η φωλιά του παραδείσιου πουλιού και τείνουν προς τον ήλιο όπως ο αητός που πετάει. Κανένα άλλο τζαμί σ' ολόκληρη την Αυτοκρατορία, ούτε κι αυτό ακόμη το ιερό τέμενος της Καάμπα στη Μέκκα, που κατά το Κοράνι το έκτισε ο Αβραάμ, δεν έχει έξι μιναρέδες. Τα άλλα αυτοκρατορικά τζαμιά έχουν δύο ή τέσσερις μιναρέδες.

Απέναντι από το τζαμί του Αχμέτ υπάρχει ένα παλαιό, σκοτεινό κτίριο, το πρώην σεράι του Ιμπραήμ πασά και τώρα το αρχείο, το Ντεφτερχάν. Από το πάνω μέρος της Πλατείας πηγαίνει κανείς στο σεράι του σουλτάνου και στην άλλοτε Κωνσταντίνειο Αγορά. Στην κάτω πλευρά βρίσκεται η φυλακή για τους φρενοπαθείς και οι παράλληλοι δρόμοι οδηγούν, κατηφορίζοντας τον λόφο, σε άλλα τμήματα της πόλης. Στη μέση της πλατείας, αλλά μάλλον προς τα κάτω, ορθώνονται τα τρία εκείνα μνημεία κληρονομιά από τη ρωμαϊκή εποχή.

Ο οβελίσκος, ενεπίγραφος με ιερογλυφικά, είναι ένας συμπαγής όγκος από γρανίτη. Οι επιγραφές πολύ χαμηλά στο κατώφλι της στήλης έχουν χαθεί εν μέρει στη γη κάτω από το βάρος του γρανιτένιου όγκου και προέρχονται από την εποχή του Θεοδοσίου. Ο αυτοκράτορας αυτός αναστήλωσε τον οβελίσκο που είχε γκρεμιστεί από σεισμό και κειτόταν κάτω στο έδαφος.

Το σύμπλεγμα των φιδιών, που η δεισιδαιμονία και η βαρβαρότητα τους είχαν κόψει τα κεφάλια, απέχει μόνο λίγα βήματα από τον οβελίσκο και χάνεται εντελώς δίπλα σε κείνον τον κολοσσό, μολονότι σαν χάλκινο έργο είναι σημαντικό.

Οι Έλληνες, στο πρώτο άνθος της νεότητάς τους, ως νικητές κατά των Περσών ανέθηκαν από τους θησαυρούς τους τον χρυσό τρίποδα στους Δελφούς, τον οποίο η στήλη αυτή βάσταζε κάποτε, όπως έχει παραδοθεί. Ο Κωνσταντίνος άρπαξε και τα δύο και τα 'φερε στην πρωτεύουσά του. Ο τρίπους έχει εξαφανιστεί, η στήλη είναι κολοβωμένη και τα Τουρκάκια μαλώνουν μέσα στα σκουπίδια που την περιζώνουν.

Το τρίτο κομμάτι, εκείνος ο στύλος με το μπρούτζινο περίβλημα, είναι ψηλότερος από τον οβελίσκο, αλλά λιγότερο επιβλητικός. Η σκεπή έχει σχιστεί, φαίνονται οι τετραγωνισμένες πέτρες γυμνές, μισοσπασμένες, ώστε να υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει ο στύλος. Κολλητή σ' αυτόν είναι μια άθλια καλύβα και μερικά αρρωστημένα δέντρα απλώνουν τη λιγοστή σκιά τους.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Κ. Ενεπεκίδη, Γράμματα προς τη Βιέννη 1824-1843. Από την αλληλογραφία του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν, Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2007
Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο

read more

Άνθρωπος και μέτρο. Η διαχρονική άνθρωπο-φιλοσοφική κριτική του πολιτισμού




Ο Κόσμος της αρχαιότητας μας έχει αφήσει ως παρακαταθήκη το "μέτρον άριστον":
Από την Ελληνική αρχαιότητα κληρονομούμε όχι μόνο τη μετρητική τέχνη σε τομείς πρακτικών εφαρμογών και τεχνών - αλλά και την έννοια και τις φιλοσοφικές διαστάσεις του μέτρου. Ενώ ο αριθμός εμφανίζεται στην αρχαία Ελληνική φιλοσοφία σε πλαίσιο θρησκευτικό - υπερβατικό, καθώς και φιλοσοφικό - επιστημονικό, το μέτρο δηλώνει την ανθρωπιά του: Έχοντας η ανθρωπότητα διανύσει αιώνες διαμάχης και συγκρούσεων μεταξύ επιστήμης και μεταφυσικής, τεχνικής και ανθρωπισμού, ας επανεκτιμήσουμε τη σχέση μέτρου (με την τεχνική, αισθητική και ηθική του σημασία) και αριθμού (με τη μαθηματική, αφαιρετική και υπερβατική του διάσταση) κρατώντας ως ερμηνευτική μας προϋπόθεση την «ανθρωπολογική σταθερά» της πρακτικής - του τρόπου ζωής των εκάστοτε πολιτισμών.


Αντλώντας από τον κυκεώνα που συνθέτουν οι αμέτρητες πηγές - από Ορφικά αποσπάσματα, Πλατωνικά και Αριστοτελικά κείμενα, την επικούρεια και στωική σκέψη, μέχρι τις ιδέες φιλοσόφων της σύγχρονης εποχής - όπως Wittgenstein, Adorno, Marcuse, Αξελού, Κονδύλη, Καστοριάδη, Μουτσόπουλου κ.ά. - καταλήγουμε στο να ξαναδούμε με τα κριτικά «μάτια» της φιλοσοφίας τόσο τον νεότερο, όσο και τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Κύριος άξονας της κριτικής μας η αμφισβήτηση των αρχών και αξιών του διαφωτισμού, που επικεντρώνονταν κυρίως στις έννοιες της αυτονομίας και ατομικής ελευθερίας - κυρίαρχες στη σύγχρονη αστική κοινωνία εδραιωμένες στην κριτική φιλοσοφία του Immauel Kant, στις αρχές του 18ου αιώνα. Από την άλλη πλευρά, συνυπολογίζοντας τον υπερβολικό θετικισμό και ανούσιο πραγματισμό της σύγχρονης επιστήμης, διαπιστώνουμε την ανάγκη για μια στροφή προς τις ανθρωπιστικές κλασικές - ανεπανάληπτες αξίες της αρχαίας Ελληνικής παιδείας.


Στο πλαίσιο αυτό έρχονται στην επιφάνεια οι αρχές της διαλεκτικής, της αυτογνωσίας και κυρίως του μέτρου - ενός όρου που συμπυκνώνει τόσο ένα επιστημολογικό - οντολογικό νόημα, όσο και ένα αισθητικό - ηθικό. Έτσι, σε αντίθεση με τις επικρατούσες στην πολιτική και επιστημονική πραγματικότητα απαιτήσεις για ποσοτική και στατιστική αξιολόγηση των κοινωνικών πραγμάτων και της ανθρώπινης ταυτότητας, η αναβίωση του μέτρου - ως ευ πράττειν - με την αρχαιοελληνική αισθητικο-ηθική της σημασία προβάλλει σήμερα σαν φωτεινή προοπτική θεραπείας των τραγικών διχασμών και συγκρούσεων του σύγχρονου πολιτισμού μας.

Άννα Λάζου
Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλοσοφικής Ανθρωπολογίας | Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας ΕΚΠΑ

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Γιατί υπάρχει και το υπαρξιακό άγχος ...




Ο Κόσμος των ανθρώπων, σήμερα, είναι γεμάτος ψυχοπιεστικές καταστάσεις που απειλούν την ψυχοσωματική ισορροπία των μελών του. Μεταξύ αυτών των αγχωτικών καταστάσεων υπάρχει και το υπαρξιακό άγχος:

Πέραν όλων των άλλων αγωνιών και ψυχοπιεστικών καταστάσεων τις οποίες θεωρείται βέβαιο ότι βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος και ιδιαίτερα εκείνος, ο οποίος διαβιοί σε κοινωνικά πλαίσια που μαστίζονται από έντονη κοινωνικο-οικονομική κρίση, δε θα πρέπει να παραθεωρείται και η σημασία του υπαρξιακού άγχους ως ιδιαίτερου ψυχικού γεγονότος με πολύπλευρες επιδράσεις στην ψυχοσωματική ισορροπία.


Ορισμένως, ο Paul Tillich στην προσπάθειά του να το προσδιορίσει εννοιολογικά και να του προσδώσει πιο σαφές περιεχόμενο, κατέληξε ότι πρόκειται για μορφή νεύρωσης που συνδέεται με τρεις έννοιες-άξονες: τύχη-θάνατος, νόημα-κενό και ενοχή-καταδίκη. Ο ίδιος δε θεωρούσε, όπως και ο Otto Rank, ότι η ενατένιση του πεπερασμένου του ανθρώπινου βίου και η αδυναμία του ανθρώπου ενώπιον της βεβαιότητας του θανάτου προκαλούν αυτό το φόβο. Συγκεκριμένως, στον πρώτο άξονα, το άγχος θανάτου συνιστά την απόλυτη απειλή για τη ζωή και την προσωπική ευεξία εκάστου προσώπου. Ο δεύτερος άξονας αναφέρεται στη σημασία που αποδίδει ένας άνθρωπος στην ίδια τη ζωή, ενώ ο τρίτος σχετίζεται με την ηθική συμπεριφορά και την ηθική ταυτότητα του κάθε ανθρώπου χωριστά.


Έχει υποστηριχθεί ότι το άγχος συνιστά το κυρίαρχο εκείνο συναίσθημα που συνδέεται με το θάνατο και ο φόβος μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη καταθλιπτικής και αγχώδους διαταραχής που θα αναδείξει αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό, το μέλλον και τον κόσμο. Η έλλειψη σαφούς στοχοθεσίας και αποτελεσματικής δράσης συνήθως αποτελεί τη βασική ένδειξη του υπερβολικού άγχους. Το μακροχρόνιο και έντονο υπαρξιακό άγχος ενδέχεται να οδηγήσει ακόμη και σε ψυχωτικές καταστάσεις.


Για τον λόγο αυτό, οι άνθρωποι θα πρέπει να ενθαρρύνονται στη βίωση των συναισθημάτων τους, καθώς έτσι αποκτούν πληρέστερη αντίληψη της ύπαρξής τους. Ο May, επίσης, υπογράμμισε τη σημαντική συμβολή της ψυχοθεραπείας για την ορθολογική διαχείριση του υπαρξιακού άγχους, υποστηρίζοντας ότι ενδυναμώνει το θεραπευόμενο ώστε να αναδομήσει τη ζωή του, να ανασυντάξει το προσωπικό αξιακό του πλαίσιο και να συνθέσει μια ρεαλιστική και υπεύθυνη στοχοθεσία.


Ιδιαιτέρως δε, όσον αφορά στους εφήβους, έχει φανεί ότι ο φόβος θανάτου είναι ένας από αυτούς που αναφέρουν πιο συχνά. Συγκεκριμένα, έχει επισημανθεί η συστηματική τους προσπάθεια να αντιμετωπίσουν τις όποιες υπαρξιακές αγωνίες βιώνουν εξαιτίας του γεγονότος του θανάτου, της προσωπικής μοναξιάς και της διαρκούς αναζήτησης για νοηματοδότηση του προσωπικού βίου. Η προσπάθειά τους να βρουν το νόημα και το σκοπό της ζωής συνιστά κεντρικό θέμα της εφηβικής περιόδου με σημαντικές τόσο θετικές όσο και αρνητικές διαστάσεις, ενώ παράλληλα έχει διαπιστωθεί ότι η αδυναμία του εφήβου να προσδώσει νόημα και σκοπό στη ζωή του συνδέεται με υψηλά επίπεδα άγχους και κατάθλιψης. Έτσι, το υπαρξιακό του άγχος είναι δυνατό να πυροδοτήσει αρνητικά συναισθήματα για τον εαυτό του, τον κόσμο και το μέλλον.

Αλέξανδρος - Σταμάτιος Αντωνίου
Επίκουρος Καθηγητής | Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης ΕΚΠΑ

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Η παραλία με την καφέ άμμο, Καλιφόρνια, ΗΠΑ




Ο Κόσμος της φύσης χρωματίζει, ως εμπνευσμένος ζωγράφος, με υπέροχες πινελιές τα τοπία που τον περιβάλλουν:

Βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από το Σαν Φρανσίσκο. Η παραλία Ρόκαγουεϊ έχει ένα πολύ σπάνιο σοκολατένιο χρώμα άμμου. Είναι δημοφιλής στους ντόπιους και στους τουρίστες τόσο για τη φυσική της ομορφιά όσο και για τα διάφορα εστιατόρια και τα μαγαζιά που βρίσκονται εκεί.


Το ασυνήθιστο καφέ χρώμα της άμμου οφείλεται στο διαβρωμένο ασβεστόλιθο που έχει χρώμα γκρι-μπλε ο οποίος αναμιγνύεται με τον ηφαιστειακό νεφρίτη από τους λόφους που περιβάλλουν την παραλία.



Πηγή: msn.


read more

Δημιουργήστε αναμνήσεις που θα διαρκούν




Ο Κόσμος των αναμνήσεων έχει τους δικούς του κανόνες που, αν κάποιος τους ακολουθήσει, θα τον βοηθήσουν να δημιουργήσει μια περισσότερο διαρκή μνήμη:

Μια μνήμη που θα διαρκέσει ολόκληρη τη ζωή μας είναι σαν μια μεγάλη πόλη, με πολλούς δρόμους που οδηγούν εκεί. Ξεχνάμε μνήμες που είναι έρημες πόλεις, με μόνο ένα δρόμο.

Οι μνήμες που διατηρούμε σε όλη μας τη ζωή είναι αυτές που ταιριάζουν με πολλά άλλα πράγματα που θυμόμαστε… αλλά έχουν κάτι το παράξενο. Αυτή η έννοια της «ιδιαιτερότητας» μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τι είναι αυτό που κάνει τις μνήμες μας να διαρκούν, σύμφωνα με τον Per Sederberg, καθηγητή ψυχολογίας στο The Ohio State University.

Ο Sederberg έχει αφοσιωθεί στη μελέτη της μνήμης. Σε μια από τις πιο αξιοσημείωτες μελέτες του, έβαλε φοιτητές κολεγίου να κρεμάσουν στο λαιμό τους ένα smartphone με μια εφαρμογή που για ένα μήνα έβγαζε τυχαίες φωτογραφίες. Κατόπιν, οι συμμετέχοντες ξαναζούσαν τις μνήμες που σχετίζονταν με αυτές τις φωτογραφίες με ένα σκάνερ fMRI, ώστε ο Sederberg και οι συνεργάτες του να βλέπουν πού και πώς ο εγκέφαλος αποθηκεύει το χρόνο και τον τόπο αυτών των μνημών.

Με αυτόν τον τρόπο έβγαλαν κάποια συμπεράσματα για τον τρόπο που ορισμένες μνήμες διατηρούνται ενώ άλλες σβήνουν με το πέρασμα του χρόνου.

Ο τρόπος για να δημιουργήσουμε μια μνήμη που να διαρκεί είναι να διαμορφώσουμε ένα σύνδεσμο με άλλες μνήμες, ανέφερε χαρακτηριστικά. «Αν θέλω να μπορέσω να ανακαλέσω μια μνήμη αργότερα, θα πρέπει να οικοδομήσω ένα πλούσιο δίκτυο. Θα πρέπει να συνδέεται με άλλες μνήμες με διάφορους τρόπους, ώστε να υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επιστρέφει το μυαλό μας σε αυτήν». Θα πρέπει να έχουμε πολλούς και διαφορετικούς δρόμους για να πάμε σε μια μνήμη.

Η δυσκολία είναι πώς να κινηθούμε με τον καλύτερο τρόπο μεταξύ του νέου και του οικείου. Το νέο μας λέει τι είναι σημαντικό να θυμηθούμε. Από την άλλη, η οικειότητα μας λέει τι μπορούμε να αγνοήσουμε, αλλά μας βοηθάει να ανασύρουμε μια πληροφορία αργότερα, λέει ο Sederberg.

Το πάρα πολύ καινούργιο δημιουργεί το ζήτημα του να μην υπάρχει το κατάλληλο μέρος για να τοποθετηθεί και να παραμείνει στον «χάρτη» της μνήμης. Από την άλλη, το πολύ οικείο θα οδηγήσει εξίσου στην απώλεια της πληροφορίας.

Αυτό σημαίνει, αναφέρει ο Sederberg, ότι το πλαίσιο και η πρόβλεψη παίζουν κρίσιμο ρόλο στη διαμόρφωση της αντίληψης και της μνήμης μας. Οι πιο αξιομνημόνευτες εμπειρίες είναι εκείνες προκύπτουν μέσα από ένα οικείο και σταθερό πλαίσιο, ωστόσο παραβιάζουν κάποια όψη αυτού που προβλέπουμε ότι θα συμβεί σε αυτό το πλαίσιο. «Αυτές οι παράδοξες εμπειρίες είναι τα πράγματα που ξεχωρίζουν, που δημιουργούν μια περισσότερο διαρκή μνήμη».

Πηγή: indeepanalysis.gr

read more

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Η πειρατεία στην Αττική κατά τον ΙΒ΄ αιώνα μ.Χ.





Ο Κόσμος των πειρατών  στην Αττική, κατά τον ΙΒ΄ μΧ., δεν ήταν καθόλου ρομαντικός:

Κατά τον ΙΒ΄ αιώνα η Αττική βρισκόταν στο έλεος των πειρατών, Τούρκων, Λατίνων και Ελλήνων. Οι αυτοκρατορικές φυλακίδες δεν περιπολούσαν πια στο Σαρωνικό και στον Ευβοϊκό, και οι παράκτιες φρουρές ήταν τόσο αραιές που αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές.

Ορμητήρια των κουρσάρων ήταν η Αίγινα, η Σαλαμίνα και η Μάκρη*. Η Αίγινα είχε ερημωθεί. Οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει το νησί και όσοι απόμειναν συνεργάζονταν με τους πειρατές. Ασύδοτοι αποβιβάζονταν στις ακτές της Αττικής, απογύμνωναν και αιχμαλώτιζαν τους κατοίκους και ακρωτηρίαζαν ή ρινοκοπούσαν όσους δεν μπορούσαν να προσφέρουν λύτρα. Κλάδευαν τα χέρια των ανθρώπων "σαν ξερόκλαδα". Και γέμισε ο τόπος από "χειρότμητους" και  "ρινότμητους".

Ακόμη και στον Πειραιά ξεμπαρκάριζαν με τα σκαφίδια τους. Κι' είχαν τόσο αποθρασυνθεί που εισχωρούσαν και στα μεσόγεια. Ανέβαιναν στα βουνά για να ζωγρήσουν σε λόγγους και σε σπηλιές τους κατατρεγμένους.

Τη δοκιμασία του λαού της Αττικής περιγράφει ο τότε μητροπολίτης Αθηνών Μιχαήλ Ακομινάτος. Κι είναι η εξιστόρηση των δεινών ένα από τα δραματικώτερα μεσαιωνικά κείμενα.**

Σημειώσεις:
* Μάκρη: πρόκειται για την απέναντι του Λαυρίου Μακρόνησο, όπου κατά τον Ακομινάτο υπήρχε και η μονή του Αγίου Γεωργίου (...) η παρουσία της μονής στη Μακρόνησο επιβεβαιώνεται από πολλούς μεσαιωνικούς παρατηρητές. Ακόμη και σήμερα στη δυτική ακτή υπάρχει ναϊδιο του Αγίου Γεωργίου.

** Μιχαήλ Ακομινάτος: "Ω νηπίων αθλίων, ω γυναίων δειλαίων, μάλλον δε μακαρίων, όσα, πειρατικήν ύβριν φεύγοντα, είλοντο χειμώνι φθαρήναι ή πειραταίς απαχθήναι ..."

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου: "Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα. 333 μ.Χ. -1700", τόμος Α΄, Αθήνα 1984

read more

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Μάλτα: η παραλία με την πορτοκαλί άμμο




Η παραλία του Όρμου Ράμλα, που βρίσκεται στο νησί Γκόζο, είναι διάσημη για την πορτοκαλί άμμο της καθώς και για το γεγονός ότι μπορεί να ανακαλύψεις αντικείμενα της Ρωμαϊκής εποχής θαμμένα εκεί. Βρίσκεται κοντά σε μια εύφορη πεδιάδα και είναι προσβάσιμη τόσο με τα πόδια όσο και με λεωφορείο.

Το όνομα της παραλίας στα Μαλτέζικα είναι Ιρ-Ραμλα Ι Χαμρα, που σημαίνει "κόκκινη αμμώδης παραλία". Η άμμος έχει ένα έντονο χρώμα της σκουριάς λόγω της υψηλής περιεκτικότητας της σε σίδηρο. Η αντίθεση που κάνει η πορτοκαλί άμμος, οι πράσινοι λόφοι και τα γαλάζια νερά δημιουργεί ένα θαυμάσιο χρωματικό συνδυασμό.


Πηγή: msn
read more

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Η «διακήρυξη» για την πώληση των ιστορικών τειχών της πόλης των Αθηνών



Ο Κόσμος της Αθήνας μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί:

Πολλοί ερευνητές αναρωτιούνται τι απέγιναν τα τείχη των Αθηνών, τα τμήματα που διασώθηκαν μετά το πέρας της μεγάλης Ελληνικής Eπανάστασης του 1821 που άφησε πίσω της μόνον ερείπια. Πουλήθηκαν! Και ήταν ίσως η εντυπωσιακότερη πώληση που πραγματοποιήθηκε εκ μέρους του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Συνέβη όταν είχε ήδη έλθει στην Ελλάδα ο βασιλιάς Όθων και η βαυαρική αντιβασιλεία. Ήταν οι πρώτες ημέρες που είχαν εγκατασταθεί στην πόλη των Αθηνών, η οποία πλέον ονομαζόταν Πρωτεύουσα της Ελλάδος και Καθέδρα του Ελληνικού Βασιλείου.

Τον Δεκέμβριο λοιπόν του 1834 θα δει το φως της δημοσιότητας η διακήρυξη, η οποία εκδόθηκε από τον Γενικό Έφορο του Νομού Αττικής και Βοιωτίας και με την οποία δημοπρατήθηκε «το περί την πόλιν των Αθηνών τείχος»! Ήταν η εποχή που οι επίσημες Αρχές αναζητούσαν στέγη για να στεγάσουν τις υπηρεσίες τους, οι διπλωμάτες, τα μέλη της κυβέρνησης, οι υπάλληλοι, οι επιχειρηματίες και οι έμποροι για να κατοικήσουν και να εργαστούν. Το ζήτημα της στέγης αναδείχθηκε στο πλέον φλέγον θέμα και οι πρώτες ύλες το ακριβότερο αγαθό.


Τα τείχη θεωρήθηκε ότι εμπόδιζαν την άμεση ανοικοδόμηση της πόλης και τη διάνοιξη των οδών και η εκποίησή τους έγινε σε τέσσερα τεμάχια, με θαυμαστή ακρίβεια. Οι εργολάβοι αποκτούσαν το σπουδαιότερο οικοδομικό υλικό της εποχής, δηλαδή τις πέτρες και τα μάρμαρα των τειχών, στα οποία συμπεριλαμβανόταν και πλήθος αρχαίων τεμαχίων. Τα δύο πρώτα τμήματα, τα πιο κεντρικά, έπρεπε να γκρεμισθούν και να έχει καθαριστεί ο τόπος εντός τεσσάρων εβδομάδων και τα υπόλοιπα δύο εντός τριών μηνών. Ο εργολάβος είχε το δικαίωμα «να ανασκάψη και τα θεμέλια» του τείχους που συμπεριλαμβανόταν στο τεμάχιό του. Απλά έπρεπε στη συνέχεια να καλύψει τους λάκκους…

Πάντως, στη διακήρυξη υπήρχε όρος που προέβλεπε πως «όσαι αρχαιότητες ευρεθώσι τυχόν εις την ανασκαφήν του τείχους ανήκουν εις το Δημόσιον»!
read more

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Το Βόρειο Σέλας χρωματίζει τον ουρανό της Φινλανδίας





Ο Κόσμος της φύσης εκδηλώνει το μεγαλείο του:
Με χρώματα γέμισε ο ουρανός πάνω από τη Φινλανδία, καθώς το Βόρειο Σέλας έκανε την εμφάνισή του τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής(8/9/2017).

Το φωτεινό ουράνιο φαινόμενο «χρωμάτισε» τον ορίζοντα πάνω από το χωριό Πάλας στη Λαπωνία με τον φακό να καταγράφει εντυπωσιακά πλάνα από το… «χορευτικό» του.

Το Σέλας είναι ένα ουράνιο φαινόμενο που συμβαίνει στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, όταν εισέρχονται σε αυτήν ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια από τον ήλιο, και παρατηρείται ιδίως στις πολικές περιοχές, τόσο στο Βόρειο, όσο και στο Νότιο ημισφαίριο.

Πηγή: msn
read more

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Η ικανότητα της ανάγνωσης της σκέψης κάποιου μέσα από τα μάτια, έχει σχέση με τα γονίδια





Ο Κόσμος της επιστήμης αποφαίνεται ότι η ικανότητα της ανάγνωσης της σκέψης κάποιου μέσα από τα μάτια, έχει σχέση με τα γονίδια

Το DNA μας επηρεάζει την ικανότητά μας να «διαβάσουμε» τις σκέψεις και τα συναισθήματα του άλλου, κοιτώντας τον στα μάτια, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Molecular Psychiatry.

Πριν από είκοσι χρόνια, μια ομάδα επιστημόνων στο Πανεπιστήμιο του Cambridge διαμόρφωσε ένα τεστ «γνωστικής ενσυναίσθησης» με την ονομασία «Διαβάζοντας το νου στα μάτια». Το τεστ αυτό κατέδειξε ότι μπορούμε ταχύτατα να ερμηνεύσουμε τη σκέψη ή τα συναισθήματα του άλλου κοιτώντας και μόνο, τα μάτια του. Επιπλέον, το τεστ έδειξε ότι ορισμένοι είναι καλύτεροι από άλλους σε αυτό, με τις γυναίκες να έχουν καλύτερα αποτελέσματα απ’ ό,τι οι άνδρες.

Η ίδια ομάδα, μετά από συνεργασία με την εταιρία γενετικής 23andMe και με επιστήμονες από τη Γαλλία, την Αυστραλία και την Ολλανδία, δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας νέας μελέτης με βάση αυτό το τεστ. Στη νέα αυτή έρευνα συμμετείχαν 89.000 άτομα, τα περισσότερα από τα οποία ήταν πελάτες της 23andMe, που είχαν συναινέσει ως προς τη συμμετοχή τους. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν ότικατά μέσο όρο οι γυναίκες έχουν καλύτερες επιδόσεις σε αυτό από τους άνδρες.

Το πιο σημαντικό είναι ότι η ομάδα επιβεβαίωσε πως τα γονίδιά μας επηρεάζουν την απόδοσή μας σε αυτό το τεστ και, επιπλέον, εντόπισε γενετικές μεταβλητές στο χρωμόσωμα 3 στις γυναίκες, που σχετίζονται με την ικανότητά τους να «διαβάζουν τη σκέψη στα μάτια».

Ο Varun Warrier, ένας εκ των επικεφαλής της έρευνας δήλωσε: «Αυτή είναι η μεγαλύτερη μελέτη που έχει γίνει στον κόσμο αυτού του τεστ γνωστικής ενσυναίσθησης. Είναι, επίσης, η πρώτη μελέτη που επιχειρεί να συνδέσει την απόδοση στο τεστ αυτό με μεταβλητές στο ανθρώπινο γονιδίωμα. Είναι ένα σημαντικό βήμα για το χώρο της κοινωνικής νευροεπιστήμης και προσθέτει ένα κομμάτι στο παζλ του τι ενδέχεται να προκαλεί μεταβλητές στη γνωστική ενσυναίσθηση».

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Ματιές στην ιστορία της Σμύρνης



Ο Κόσμος της Σμύρνης κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα ζωντανεύει μέσα από την αλληλογραφία (1824-1843) του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν. Ο συγγραφέας ξεκινά με μια αναδρομή στην ιστορία της πόλης συνεχίζοντας με μία ενθουσιώδη περιγραφή της Σμύρνης, του έτους 1824, που τόσο τον έχει μαγέψει: 

Σμύρνη, 30 Σεπτεμβρίου 1824

Για τη γένεση της Σμύρνης, καθώς και για την ομορφιά και τη σημασία της στα αρχαία χρόνια μπορείς να διαβάσεις τα αναγκαία στον Παυσανία και τον Στράβωνα.

Ο Τούρκος Τσόχας την άρπαξε το 1084 από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τη μετασχημάτισε σε πρωτεύουσα ενός δημιουργημένου κράτους, που περιλάβανε εκτός από ένα τμήμα της αρχαίας Ιωνίας και τα νησιά Σάμο, Χίο και Λέσβο. Ακολούθησαν είκοσι χρόνια πολέμου κατά τα οποία η Σμύρνη- κατακτηθείσα εκ νέου από τους Βυζαντινούς- μεταβλήθηκε κυριολεκτικά σε συντρίμμια.

Οι Κομνηνοί έκαναν κάτι για την αποκατάστασή της τον 13ο αιώνα, αλλά στο πρώτο ήμισυ του 14ου ξανάπεσε στα χέρια των Τούρκων, που επί πενήντα χρόνια επρόκειτο πια να μαλώνουν γι' αυτήν με τους Λατίνους και τους Ιππότες της Ρόδου.

Στην κατάσταση αυτή έδωσε τέλος στην αρχή του 15ου αιώνα (1402) ο φρικαλέος Ταμερλάνος: γέμισε το λιμάνι με καράβια, πάτησε την πόλη, την έκανε άνω κάτω, έπνιξε τους κατοίκους και σχημάτισε από τα κρανία των σφαγμένων μια άξια του εαυτού του  πυραμίδα θριάμβου.

Ο Μωάμεθ Α' και ο Μουράτ ερήμωσαν και πάλι την πόλη στα επόμενα είκοσι χρόνια. Αλλά επειδή με το ζήτημα της διαπίστωσης: ποιος είχε την ανώτατη οθωμανική εξουσία επί της Σμύρνης., είχε σταματήσει ο αγώνας στο ίδιο το έδαφος της, έτσι είχε την ευκαιρία η πόλη να συγκεντρώσει τις δυνάμεις της, και σαν ένα δέντρο που η θύελλα του είχε πάρει το φύλλωμα άρχισε άρχισε ευνοημένη από το έδαφος και τον ουρανό της, και πάλι να βγάζει βλαστάρια κι ανθούς. Εδώ και τετρακόσια χρόνια - αν εξαιρέσουμε τις περαστικές εξάψεις των στασιαστών- απολαμβάνει η Σμύρνη τα αγαθά της ειρήνης. Είναι αυτή την εποχή και από πολύν καιρό το πρώτο εμπορικό πόστο της Ανατολής.

Πως εξαφανίσθηκαν οι πολιτείες της Ιεράς Αποκαλύψεως! Που πήγε η Πέργαμος, οι πλούσιες Σάρδεις, τα Θυάτειρα, η Φιλαδέλφεια, η Λαοδικεία και η παντοδύναμος Έφεσος! Πλίθινες καλύβες, ερείπια κι ερημιά είναι σήμερα ό,τι έμεινε σαν μαρτυρία από τη λάμψη που έσβησε. ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΣΜΥΡΝΗ -πόσες φορές πατημένη από τον άγριο νικητή, σωριασμένη σε χαλάσματα από τους σεισμούς, στάχτη από τις πυρκαγιές και τις φλόγες, ανθρωποέρημη από τις χολέρες-, ΑΥΤΗ Η ΣΜΥΡΝΗ σηκωνόταν έπειτα από κάθε πέσιμο και σαν την αιώνια ΡΩΜΗ μπορεί ν' άλλαζε αφέντη, έμενε όμως η ίδια πάντοτε η αφέντισσα.

... Θαυμαστή η γεωγραφική της θέση: πόρτα και κατευόδιο της πάσης Ανατολής. Το λιμάνι της: ο κόλπος του κόσμου, η σημασία της πανάρχαια, η γη της γόνιμη μήτρα για κάθε λογής καρπούς, ο αέρας της και τα πανέμορφα περίχωρά της βεβαιώνουν το μυστικό της διάρκειας και της επιρροής της στον αιώνα τον άπαντα.

Εδώ στη Σμύρνη, σαν να έδωσαν οι λαοί το ραντεβού τος, ο καθένας προσπαθεί να δείξει από που έρχεται, ένα τουρλού τουρλού που όταν το βλέπεις σαν να ζαλίζεσαι. Από παριζιάνικο φράκο μέχρι πέρσικη κελεμπία, από ευρωπαΙκό καπέλο περιπάτου μέχρι το περήφανο τουρπάνι του εμίρη, κι απ' το λονδρέζικο ναυτικό πηλήκιο μέχρι το άσπρο καλπάκι του Ανατολίτη Χριστιανού ή το κόκκινο φέσι του Αρμένιου!

Απίστευτοι Γενίτσαροι με το τσιμπούκι του Ναργιλέ στο στόμα ξαπλωμένοι πάνω σε όμορφα χαλιά μπροστά στα ξένα προξενεία. Εβραίοι, Έλληνες, Αρμένηδες στους δρόμους, στα σπίτια και στα μαγαζιά, παρδαλοφορεμένοι ναυτικοί από της γης τα πέρατα τρέχουν να τελειώσουν τις δουλειές τους.

Πανέμορφες γυναίκες πλούσιων Ελλήνων και Φράγκων με τα μαργαριτάρια και τα λουλούδια τους, με τις χρυσοκεντημένες πολύχρωμες μαντήλες στα μαλλιά, τα πέπλα και τα νταντελένια φορέματα και τα χρυσά βραχιόλια.

Κι από την άλλη: τουρκάλες σαν μούμιες που σαν φαντάσματα περνούν τον δρόμο με το βλέμμα ριγμένο στη γη, Εβραιοπούλες από τα νησιά και την Αραπιά και από τα βάθη της Ασίας πλούσια ντυμένες, φορτωμένες χρυσά φλουριά και αραχνοϋφαντα φορέματα απανωτά....

Τα σπίτια είναι κτισμένα αεράτα, φωτεινά, ευκολόβαλτα, όπως ταιριάζει στο κλίμα εδώ που δεν φοβάται παρά μόνο τον σεισμό και την φωτιά. Τα τζαμιά, οι αγορές, τα χαμάμ με τους μολυβένιους τρούλους, οι λυγεροί μιναρέδες ψιλοδουλεμένοι και χρωματιστοί. Κι έπειτα οι τάφοι ανάμεσα στα άλση των κυπαρισσιών, οι συκιές, οι πορτοκαλιές, οι ελιές, οι μουριές και οι χουρμαδιές αναρίθμητες σε αναρίθμητους σχηματισμούς μέσα στους άπειρους κήπους.

Τέλος, αέρας, ουρανός, γη και νερό σκαρώνουν έναν ολοζώντανο κόσμο που άλλοτε σε σαγηνεύει, άλλοτε πάλι σου μιλάει απαλά αιχμαλωτίζοντας με γλύκα όλες σου τις αισθήσεις. Μην περιμένεις να σου τα πω όλα με το νι και με το σίγμα. Οποιαδήποτε περιγραφή της Σμύρνης θα σερνόταν πίσω απ' την αλήθεια σαν τον ζητιάνο πίσω από το χρυσό αμάξι του πλουσίου.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Κ. Ενεπεκίδη, Γράμματα προς τη Βιέννη 1824-1843. Από την αλληλογραφία του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν, Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2007
 Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο
read more

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

8 Ξεχασμένες Αλήθειες για την Ευτυχία που θα απελευθερώσουν τη ψυχή σας!



Ο Κόσμος της ευτυχίας φαίνεται άπιαστος, αλλά δεν δεν είναι: 8 ξεχασμένες αλήθειες για την ευτυχία δείχνουν το δρόμο:

Κάθε φορά που έχετε ευχάριστες συγκινήσεις πιστεύετε πως απολαμβάνετε την αιώνια ευτυχία. Δυστυχώς όμως, αυτό δεν διαρκεί πολύ. Ερωτεύεστε και μεθάτε από το πάθος νομίζοντας ότι βιώνετε την απόλυτη ευτυχία, αλλά για πόσο καιρό;


Όταν αισθάνεστε λυπημένοι ή απελπισμένοι, αισθάνεστε ότι είστε άτυχοι μα η αλήθειά είναι πως με τη λάθος διάθεση η πιθανότητα να βιώσετε μια κατάσταση απόλυτης ευτυχίας είναι μηδενική.
Έχετε δοκιμάσει διάφορες μεθόδους για να σκεφτείτε θετικά, αλλά όλο και κάτι πάει στραβά και πάλι η ψυχολογία σας πέφτει, πράγμα που σας κάνει να νομίζετε ότι είστε από εκείνους τους ανθρώπους που δεν αξίζουν να είναι ευτυχισμένοι.

Προσπαθείτε να εφαρμόσετε αρκετά διδάγματα, θρησκείες, φιλοσοφίες και κάθε είδους πνευματικές πρακτικές και στο τέλος αυτής της αναζήτησης ξεχνάτε τον αρχικό σας στόχο. Μπορεί να ακολουθείτε αυστηρά τους κανόνες, τις εντολές και τη στάση ζωής που σας προτείνουν, χωρίς όμως να φτάνετε στην επιθυμητή κατάσταση και παρ’ όλες τις προσπάθειες, την πειθαρχία και τις οδηγίες φτάνετε στο σημείο να ξεχνάτε γιατί κάνετε όλη αυτή την προσπάθεια.

Η σκέψη όσων σας αγχώνουν ως μέτρο επιτυχίας και ευαισθητοποίησης ασυναίσθητα σας μετατρέπει από νορμάλ και χαρούμενα άτομα σε βασανισμένα. Τρομακτικό, έτσι δεν είναι;

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει καθοδήγηση ή κανόνες σχετικά με το πώς να γίνει κανείς ευτυχισμένος . Αλλά αν καταφέρουμε να αφομοιώσουμε όσα διαβάζουμε, μαθαίνουμε ή αντιμετωπίζουμε, υπάρχει ελπίδα να βρούμε τις ρίζες της ευτυχίας μας. Και αυτό είναι μια καλή αρχή. Απαλλαγμένοι από όλα τα διφορούμενα μηνύματα, μπορείτε να εξερευνήσετε τον εσωτερικό σας κόσμο και να βρείτε τους λόγους της απογοήτευσης που νιώθετε.

«Μην προσπαθείτε να εξηγήσετε τα πάντα με τη λογική.»

Αντί να παρακολουθείτε σεμινάρια, να αγοράζετε φιλοσοφικά βιβλία, κλπ, γιατί να μην αφήσετε τον εαυτό σας να δώσει τη λύση και όχι απλά να επαφίεται στον στείρο εξορθολογισμό;
Μπορεί βέβαια να βρείτε (μια λογική) εξήγηση για τη λύπη, το θυμό ή την κατάθλιψη. Μπορεί επίσης να ανακαλύψετε ποιος και γιατί σας έκανε να αισθάνεστε με αυτόν τον τρόπο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείτε πάντα να χειραγωγείτε τα συναισθήματα σας. Τα συναισθήματα πρέπει να βιώνονται.

Δεν μπορούμε να δώσουμε ορισμό στην ευτυχία, διότι ένας τέτοιος ορισμός θα μας δημιουργήσει την προσδοκία να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο μοτίβο συναισθηματικής ολοκλήρωσης. Για να παρακάμψετε αυτούς τους τυποποιημένους ορισμούς, πρέπει να πιστέψετε ότι η ευτυχία είναι η δική σας προσωπική διάσταση, μια εικόνα και ένα πρόσωπο που έχετε αφήσει κλειδωμένο μακριά σας και αδυνατείτε να το θυμηθείτε. Όπως θα διαβάσετε παρακάτω, αυτό συμβαίνει επειδή:

«Η ευτυχία δεν είναι ο τελικός στόχος ή ένα όνειρο, είναι μια διανοητική κατάσταση.»
Ναι, η ευτυχία δεν είναι μια κατάσταση που διατηρείται σταθερή, αλλά είναι αρκετά ισχυρή ώστε να μας ανεβάσει όταν αισθανόμαστε πνιγμένοι. Είναι άλλο πράγμα να πιέζετε τον εαυτό σας να νιώσει ευτυχισμένος και άλλο να το βιώνετε πραγματικά. Φανταστείτε την ευτυχία σαν στέρεο έδαφος στο οποίο μπορείτε να περπατήσετε. Κάπου κάπου, υπάρχουν εμπόδια και χαράδρες, αλλά αυτά μπορούν να αποφευχθούν αν έχετε στο μυαλό σας πως πάντα θα υπάρχει ένα στέρεο μονοπάτι από το οποίο μπορείτε να περάσετε.

Χωρίς αυτά τα εμπόδια στο δρόμο της ζωής, αυτή δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ενδιαφέρουσα ή προκλητική. Τα εμπόδια αυτά πάνω στο στέρεο έδαφος που διασχίζετε πρέπει να τα παρομοιάζετε με τα λάθη σας. Αν προσπαθείτε να παρακάμπτετε αυτά τα λάθη, τότε αυτά θα παραμένουν εκεί και θα σας περιμένουν την επόμενη φορά που θα προσπαθήσετε να διασχίσετε ξανά το συγκεκριμένο σημείο. Και άντε πάλι από την αρχή …

Προσπαθήστε να αντιμετωπίσετε και να υπερνικήσετε αυτά τα εμπόδια. Μην το βάλετε στα πόδια και μην επιχειρείτε να τα παρακάμψετε. Τα εμπόδια είναι στη ζωή μας για να μας ξεσηκώσουν, να μας κινητοποιήσουν και όταν τα υπερνικάτε και πατάτε ξανά σε στέρεο έδαφος, θα πιστεύετε στον εαυτό σας και θα μπορείτε να επιβιώσετε όσα εμπόδια και αν βρεθούν στο δρόμο σας. Επίσης, πρέπει να γνωρίζετε πως δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα αυτά τα λάθη. Αυτά είναι μια ψευδαίσθηση του μυαλού. Όταν τα ξεπεράσετε και τα αντιμετωπίσετε τότε μπορείτε να κατανοήσετε πως:

«Η ευτυχία δεν είναι κάτι που πρέπει να ψάχνετε, ξεδιπλώνεται μπροστά σας μόνη της!»
Πως εκφράζετε την επιθυμία σας να είστε ευτυχισμένοι; Κάποιοι την διατυπώνουν με τις φράσεις: «Θέλω να βρω την ευτυχία» ή «Πού πρέπει να ψάξω για την ευτυχία;». Αντιθέτως, είναι πιο σωστό να λέτε: «Θέλω να βελτιώσω τον εαυτό μου» ή «πώς θα μπορέσω να ξεδιπλώσω κάθε πτυχή του πολύχρωμου κόσμου μου;». Ενώ ψάχνετε, χάνετε πολύτιμο χρόνο από το να απελευθερώσετε το σώμα, το πνεύμα και την ψυχή σας από τις προκαταλήψεις, επειδή πρέπει να γνωρίζετε πως:

«Η ευτυχία δεν έρχεται από τους άλλους, είναι δική μας υπόθεση.»
Πιθανόν να έχετε βιώσει τον καταστροφικό πόνο της μοναξιάς και της απόρριψης όταν χωρίσατε από ένα αγαπημένο σας πρόσωπο. Και αυτό είναι φυσιολογικό, γιατί δεν είμαστε ψυχροί και ευνουχισμένοι από συναισθήματα. Αλλά είναι, επίσης, καταστροφικό και ζημιογόνο να σκέφτεται κάποιος ότι το πρόσωπο που είναι δίπλα του θα τον κάνει ευτυχισμένο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, εσείς απολαμβάνετε την συντροφικότητα και την προσοχή, αλλά μήπως όλα αυτά σας κάνουν να ξεχνάτε τον πυρήνα του εαυτού σας; Ποια είναι τα πράγματα που σας δίνουν ευχαρίστηση, όταν αυτός ή αυτή δεν είναι κοντά σας; Ποια είναι τα σχέδια και οι ιδέες σας;

Όταν βρίσκεστε σε μια σχέση, υποσυνείδητα απορρίπτετε τις πεποιθήσεις σας (τουλάχιστον στην αρχή της σχέσης) για να απολαύσετε το πάθος της συνύπαρξης.
Αισθάνεστε κενό και φόβο όταν τα ισχυρά συναισθήματα που νιώθετε φεύγουν μακριά; Αισθάνεστε κενό γιατί απορριφθήκατε; Νιώθετε φόβο, γιατί νομίζετε ότι, αν το αγαπημένο σας πρόσωπο σας αφήσει, δεν θα μπορέσετε να ζήσετε χωρίς αυτό; Όλα αυτά συμβαίνουν επειδή:

«Η ευτυχία δεν είναι πάθος, η ευτυχία είναι αγάπη.»
Για να μετατρέψετε την ευτυχία από πάθος σε αγάπη, δεν θα πρέπει να ξεχνάτε το εσωτερικό σας κέντρο. Είναι η ταυτότητά σας και το στέρεο έδαφος πάνω στο οποίο πατάτε. Είτε είστε σε μια σχέση, είτε είστε μέρος μιας ομάδας με κάποιον ιδιαίτερο σκοπό, είτε είστε εργασιομανής , το πάθος μάλλον θα σας προκαλέσει μια εξάρτηση. Κάθε φορά που υποβαλλόμαστε σε έναν εθισμό, χάνουμε την ταυτότητά μας. Αυτό που μαθαίνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πως:

«Η ευτυχία δεν είναι αδιαφορία, είναι προσωπική ευθύνη.»
Είναι η ευθύνη δική σας να είστε ο εαυτός σας και να τον προστατεύετε ώστε να μην αφήνετε κανέναν άλλο να τον πάρει μακριά από εσάς. Πιστεύετε ότι το καθημερινό πρωινό φιλί του αγαπημένου σας είναι η απόδειξη της αγάπης του. Και ένα πρωί η αγάπη της ζωής σας, απλά, δεν βρίσκετε δίπλα σας για να σας φιλήσει. Τότε ο κόσμος σας καταρρέει. Ακριβώς επειδή δεν πήρατε τη δόση της ασφάλειας που είχατε συνηθίσει, είστε παγιδευμένοι σε έναν εθισμό. Είναι αυτό το είδος της ευτυχίας που ψάχνατε;

Η αίσθηση της αδιαφορίας και η ‘‘ατελείωτη’’ ευτυχία που νιώθετε μέσα σε μια σχέση είναι υπέροχη, αλλά θα πληρώσετε το τίμημα. Αυτό γίνεται επειδή απλά κλείσατε τα μάτια μπροστά στην προσωπική σας ευθύνη να προστατεύσετε την ταυτότητά σας. Και τότε συνειδητοποιούμε ότι:

«Η ευτυχία δεν είναι ένας μονόδρομος. Στην άλλη πλευρά του δρόμου υπάρχει μια κρίση.»
Μόλις χάσετε το έδαφος κάτω από τα πόδια σας, αισθάνεστε φόβο. Και είναι αυτή η στιγμή που αρχίζετε να κατηγορείτε όλους τους άλλους για την κατάστασή σας. Μπαίνετε στον πειρασμό να ζητήσετε συμβουλές από άλλους, θέλετε να σας κάνουν να αισθανθείτε ευχάριστα. Και αυτό είναι λογικό. Αλλά κανείς δεν μπορεί να σας εγγυηθεί πως θα πάρετε την προσωπικότητα και την ταυτότητά σας πίσω. Αυτή είναι δική σας προσωπική ευθύνη. Μόνο εσείς γνωρίζετε πώς να βρείτε το εσωτερικό σας κέντρο. Πως; Πραγματικά δεν υπάρχει κάποιο εγχειρίδιο, αλλά έχουμε μια πρόταση που απηχεί μια μεγάλη αλήθεια:

«Η ευτυχία δεν έρχεται από τύχη, είναι το προσωπικό σας ταλέντο.»
Αυτή είναι μια καλή αρχή για να ξεκινήσετε όταν είστε σε μια κρίση. Ο καθένας έχει ένα ταλέντο που είναι κάτι προσωπικό και μοναδικό. Ενώ το εξελίσσετε, αρχίζετε να κερδίζετε ξανά τον εαυτό σας. Η χαρά της κάθε επιτυχίας, ακόμα και τα μικρά βήματα που κάνετε, είναι μια εμπειρία που κανείς άλλος δεν μπορεί να σας δώσει. Το ταλέντο είναι μια εικόνα της ταυτότητάς σας. Ενώ αυτό ξεδιπλώνεται, εσείς ανακτάτε μέρος της ταυτότητάς σας. Είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να σας στερήσει. Τώρα πια γνωρίζετε ήδη ότι:

«Η ευτυχία δεν είναι σύμπτωση, αλλά μια έμπνευση που σας παρακινεί να μείνετε ζωντανοί
Πραγματικά και ολοκληρωμένα. Ζήστε για τον εαυτό σας και για τους άλλους. Ο εθισμός εξαφανίζεται και είστε πια ικανοί να δείτε τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω σας αντικειμενικά. Η ανάγκη να έχετε κάποιον που να σας κάνει ευτυχισμένους θα ακούγεται αφελής και βρεφική. Ακόμα κι αν δεν έχετε κάποιον να σας δίνει το πρωινό φιλί, ο κόσμος σας δεν θα καταρρεύσει, γιατί πλέον πατάτε σε στέρεο έδαφος και γνωρίζετε ήδη ότι τα εμπόδια μπροστά στο δρόμο σας είναι αδύναμα, πανούργα και αποτελούν μια πρόκληση για να σας ενθαρρύνουν και να σας εμπνεύσουν για νέες επιτυχίες.

Πηγή: share24.gr
read more

Αρχαία Τενέα: η πόλη των Τρώων αιχμαλώτων στην Κόρινθο



Ο Κόσμος της Αρχαιότητας αποκαλύπτει τα μυστικά του. Η αρχαιολογική σκαπάνη φέρνει στο φως ευρήματα από την αρχαία Τενέα:

Τα αρχαιολογικά ευρήματα της αρχαίας Τενέας βρίσκονται 20 χλμ. δυτικά από το Χιλιομόδι της Κορινθίας. Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι κάτοικοι ήταν αιχμάλωτοι του πολέμου της Τροίας, στους οποίους ο Αγαμέμνων επέτρεψε να φτιάξουν τη δική τους πόλη.

Ο Βιργίλιος αναφέρει ότι η Τενέα και η Ρώμη ήταν δύο πόλεις που ιδρύθηκαν από Τρώες αιχμαλώτους. Ο Παυσανίας λέει πως στην Τενέα υπήρχε ιερό της Ειλειθυίας ενώ ο Στράβων αναφέρει ότι  υπήρχε ιερό που ήταν αφιερωμένο στον Απόλλωνα.


Στην ίδια περιοχή είχε βρεθεί παλαιότερα ο περίφημος Κούρος της Τενέας, ένα μοναδικό έργο τέχνης του 6ου π.Χ. αιώνα, που βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης του Μονάχου. Επίσης, το 2010 είχαν βρεθεί στην κατοχή αρχαιοκαπήλων και οι δίδυμοι κούροι  που κατασχέθηκαν από τις αρμόδιες αρχές.

Σε ανασκαφές που γίνονται τα 4 τελευταία χρόνια έχουν βρεθεί: τμήμα αρχαίας οδού, κατάλοιπα της αρχαίας πόλης των ελληνιστικών και  ρωμαϊκών χρόνων, ειδώλια, οστέινα κοσμήματα, νομίσματα και άλλα χρηστικά αντικείμενα. Επίσης, έχουν βρεθεί: ένα δίχωρο υπέργειο ταφικό μνημείο καθώς και κεραμόσκεποι τάφοι παιδικών ενταφιασμών με πολλά κτερίσματα.



Ο Κούρος της Τενέας, 6ου π.Χ. αιων.

Πηγές: el.wikipedia & es.wikipedia,
            mixanitouxronou.gr & tovima.gr


read more

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Η άθλια εικόνα της Αθήνας




Ο Κόσμος της Αθήνας κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα ζωντανεύει μέσα από την αλληλογραφία (1824-1843) του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν:

(Αχρονολόγητη, καλοκαίρι 1825)

Η άθλια εικόνα της Αθήνας
Η καταστροφή ενός τμήματος της σημερινής πόλης, κυρίως των κτιρίων που βρίσκονται στους πρόποδες της Ακρόπολης, είχε και το αποτέλεσμα να αποκαλύψει μερικές αρχαιότητες. σαρκοφάγοι, αποσπάσματα από ανδριάντες, πέτρινες επιγραφές, κτλ., βρίσκονται συχνά.

Σ' ένα σπίτι είδα δυο λέοντες από λευκό μάρμαρο, τον κορμό ενός λεπτοδουλεμένου αγάλματος γυναίκας και ένα ανάγλυφο που παριστάνει με ζωηρές προεξοχές πολλές που χορεύουν αλληλοαγκαλιασμένες, απ' τις οποίες όμως είχαν αποκόψει τα κεφάλια.

Η σημερινή Αθήνα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα φτωχό χωριό, που από σεβασμό προς το ένδοξο όνομα το χαρακτηρίζουν πόλη. Οι δρόμοι είναι ανώμαλοι, στενοί και ακάθαρτοι σε μεγάλο βαθμό. Τα σπίτια κολλημένα κατά ελεεινό τρόπο με λάσπη και ακατέργαστες πέτρες. Κάπου κάπου βλέπεις κανένα κηπάριο μεταξύ τους, δω κι εκεί κανένα κυπαρίσσι, μια φοινικιά, μια μουριά να προβάλλει πάνω από τις επίπεδες στέγες.

Λίγα τζαμιά και χαμάμια υψώνουν τους τρούλους τους. Ο πύργος του λόρδου Ελγίνου μοιάζει με παλούκι στο οποίο έδεναν κατά τον Μεσαίωνα τους παραβάτες κανονισμών για να τους διαπομπεύσουν.

Ο λαός είναι φτωχός, ασήμαντος και όχι πολύ ελκυστικός σε παράστημα και συμπεριφορά. Οι γυναίκες είναι στις περισσότερες περιπτώσεις ακατέργαστες και τα ρούχα τους άσχημα. Στην Αθήνα ζει μόνο ό,τι έχει πεθάνει προ πολλού.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Κ. Ενεπεκίδη, Γράμματα προς τη Βιέννη 1824-1843. Από την αλληλογραφία του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν, Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2007

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο

Δείτε επίσης: Οι Πύλες της Αθήνας κατά το 1821
Η «διακήρυξη» για την πώληση των ιστορικών τειχών της πόλης των Αθηνών
read more

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Οι Πύλες της Αθήνας κατά το 1821



Ο Κόσμος της Αθήνας κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα ζωντανεύει μέσα από την αλληλογραφία  (1824-1843) του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν.

(Αχρονολόγητη, καλοκαίρι 1825)
(...) Δεν ξέρω αν σου έγραψα τίποτε, ή όχι, για τα νέα τείχη της Αθήνας. Ένα τόσο άθλιο θέαμα δεν αξίζει ούτε καν να το αναφέρει κανείς όταν γίνεται λόγος για τον Παρθενώνα. Αλλά σκέπτομαι ότι θα έχεις την περιέργεια να σου μιλήσω γι' αυτά λόγω των πολεμικών συνθηκών που επικρατούν εδώ σήμερα.

Τα τείχη έχουν περίπου 20 πόδια ύψος και σε κανένα σημείο δεν περνάει το πάχος του τα 2 πόδια. Χτίστηκαν με πολύ μεγάλη βιασύνη χωρίς καμιά επιστημονική θεωρία για θέματα άμυνας, και δη το 1780 σαν προστασία κατά των κουρσάρων, μέσα σε 75 μέρες (...) Κατά την κατασκευή αυτών των τειχών κατέστρεψαν τη γέφυρα του Αδριανού πάνω από τον Ιλισό. Βρίσκουμε κι ένα σωρό άλλα αρχαία συντρίμμια στη δομή των τειχών.

Οι Πύλες της Αθήνας κατά το 1821
Πέντε πύλες είναι αυτήν την εποχή ανοικτές και δύο κλειστές με πέτρες, δηλαδή η αψίδα του Αδριανού, η καλούμενη Βασιλόπορτα, και η πύλη των Αποστόλων. Οι άλλες πέντε που χρησιμοποιούνται τώρα είναι: η πύλη της Ακρόπολης που οδηγεί από την Ακρόπολη μέσα από τα νέα τείχη στον Πειραιά, η  πύλη Μανδραβίλη της οποίας η στέγη από λευκό μάρμαρο ανήκε σ' ένα χορηγικό μνημείο και την επιγραφή της την έκανε ο Spohn γνωστή. Και αυτή ανοίγει τον δρόμο επίσης για τον Πειραιά.
Πύλη Ακρόπολης

Κατόπιν, η πύλη των Αθίγγανων, κοινώς Γυφτόπορτα, για τον δρόμο προς την Ακαδημία του Πλάτωνα, και κατά μήκος της Ιεράς Οδού προς την Ελευσίνα και τα Μέγαρα. Ο Dodwell μεταφράζει τη "Γυφτόπορτα" κατά λάθος "Η αιγυπτιακή πύλη" - το όνομα αυτό είναι άγνωστο. Η πύλη ονομάζεται "Γυφτόπορτα" επειδή κατά την Τουρκοκρατία ήταν εκεί κοντά η συνοικία των τσιγγάνων, που ήσαν σιδεράδες και πεταλωτές.

Από την πύλη "Μπουμπουνίστρα" πάει κανείς για την Κηφισιά, τον Μαραθώνα, την Εύβοια. Τέλος, από την πύλη "Αρβανίτικη" πάει κανείς προς τον Υμηττό και το Σούνιο.

Πύλη Μπουμπουνίστρα


Απόσπασμα από το βιβλίο του Π.Κ. Ενεπεκίδη, Γράμματα προς τη Βιέννη 1824-1843. Από την αλληλογραφία του πρώτου Αυστριακού πρεσβευτή στην Αθήνα Άντον Πρόκες φον Όστεν, Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2007
Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο

Δείτε επίσης: Η άθλια εικόνα της Αθήνας
Η «διακήρυξη» για την πώληση των ιστορικών τειχών της πόλης των Αθηνών                     


Βασιλόπορτα



Πύλη Αγίων Αποστόλων



Πύλη Αρβανίτικη 



Γυφτόπορτα και Πύλη Μανδραβίλη 







read more

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Μασαχουσέτη: η Παραλία που Τραγουδάει





Ο Κόσμος της Φύσης μας ταξιδεύει πέρα από τον Ατλαντικό Ωκεανό, στη Βόρειο Αμερική, στη Μασαχουσέτη, εκεί που βρίσκεται η παραλία που τραγουδάει:

Περίπου 1,5 χλμ. από την πόλη Μάντσεστερ-μπάι-δε- Σι της Κομητείας του Έσεξ υπάρχει μια παραλία που παράγει ένα μοναδικό "τριζάτο" ήχο καθώς περπατάς. Η πόλη βρίσκεται μόλις 54 χλμ. από τη Βοστόνη.

Παρόλο που δεν έχει ανακαλυφθεί ο λόγος που παράγεται αυτός ο συγκεκριμένος ήχος, πιστεύεται ότι συμβαίνει καθώς ο κάθε κόκκος άμμου τρίβεται με τον άλλον που βρίσκεται από κάτω του. Η άμμος που βρίσκεται ψηλότερα και είναι πιο στεγνή παράγει εντονότερα τη μελωδία αυτή. 


Πηγή: msn

read more

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Αυτό ήταν το πρώτο λουλούδι στη Γη




Ο Κόσμος της Επιστήμης ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για βρει τις καταβολές του Κόσμου των λουλουδιών:
Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων ένωσαν τις γνώσεις και δεξιότητές τους, έβαλαν πάνω στο τραπέζι ό,τι μπορούσαν για την εξέλιξη των λουλουδιών – DNA συμπεριλαμβανομένου – και «βάδισαν πίσω στον χρόνο» για να φτάσουν σε έναν, θεωρητικά, κοινό πρόγονο...

«Διακοσμούμε» τους εαυτούς μας, φορώντάς τα ως μοτίβα σε ενδύματα ή σε κοσμήματα. Γράφουμε ποιήματα για αυτά, συνθέτουμε τραγούδια για αυτά, τα προσφέρουμε σε αγαπημένα πρόσωπα. Τα καλλιεργούμε, επιστρέφοντας ευγνωμοσύνη για την ομορφιά που δίνουν στην καθημερινότητά μας. Πώς ήταν, όμως, το πρώτο λουλούδι στον πλανήτη Γη, ο πρόγονος των σημερινών;

Πριν 140 εκατομμύρια χρόνια, αυτά τα όντα τα οποία αποκαλούμε σήμερα λουλούδια μόλις είχαν αρχίσει να αναδύονται στην εξελικτική διαδικασία. Ακριβώς πώς, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Όμως, χάρη σε επιστημονικές έρευνες και προσομοιώσεις σε υπολογιστή, έχουμε πια μια ιδέα του πώς θα μπορούσαν να ήταν. Και – τι έκπληξη – ο μακρινός πρόγονος είναι αναγνωρίσιμος, μοιάζει ακριβώς με αυτό που βλέπουμε σήμερα στα δάση, σε ανθοκομεία, σε κήπους.

Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων ένωσαν τις γνώσεις και δεξιότητές τους, έβαλαν πάνω στο τραπέζι ό,τι μπορούσαν για την εξέλιξη των λουλουδιών – DNA συμπεριλαμβανομένου – και «βάδισαν πίσω στον χρόνο» για να φτάσουν σε έναν, θεωρητικά, κοινό πρόγονο. Ο πρόγονος – ο οποίος, βεβαίως, δεν έχει όνομα – είχε τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό μέρος. «Αυτά τα αποτελέσματα αμφισβητούν πολλά από όσα, στο παρελθόν, πιστεύαμε και διδάσκαμε για την εξέλιξη των ανθέων» επισήμανε, στην ανακοίνωση Τύπου, ένας εκ των συντονιστών της επιστημονικής ομάδας, ο Juerg Schoenenberger.

Η έρευνα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης δημοσιεύθηκε, στις αρχές της εβδομάδας, στο επιστημονικό περιοδικό «Nature Communications». Υπάρχουν πολλά που πρέπει ακόμη να μάθουμε σχετικά με την εξέλιξη των ανθέων, ειδικά για το πώς και κατέληξαν σε αυτή την απίστευτη ποικιλία που έχουμε σήμερα. Κάποια από τα μυστήρια ενδέχεται να λυθούν στην περίπτωση εύρεσης απολιθωμάτων αυτών των τόσο παλιών λουλουδιών.

Παρ' όλα αυτά, οι επιστήμονες-ερευνητές είναι ευχαριστημένοι με την πρόοδο που έχει γίνει. «Όταν είχαμε τα τελικά αποτελέσματα έμεινα κατάπληκτος, έως ότου συνειδητοποίησα ότι όντως ήταν πολύ λογικά» δήλωσε ο Herve Sauquet, καθηγητής στο Universite Paris-Sud και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

read more

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Fata Morgana: η αιθερική πόλη στον Κόλπο της Μεσσίνας, Ιταλία


An 1844 drawing entitled The Fata Morgana, As Observed in the Harbour of Messina


Ο Κόσμος των Θρύλων και ο Κόσμος των Μετεωρολογικών φαινομένων συναντώνται στον ουράνιο θόλο προσπαθώντας να ερμηνεύσουν το φαινόμενο των αιθερικών ή ουράνιων πόλεων:

Στα βιβλία του Τσαρλς Φορτ βρίσκουμε πολλές αναφορές για πόλεις που εμφανίζονται στον ουρανό...

Η πλέον γνωστή όμως αιθερική πόλη σίναι αυτή που εμφανίζεται πάνω από τον πορθμό της Μεσσίνα, ανάμεσα στην Ιταλία και στη Σικελία. Το φαινόμενο έχει πάρει την ονομασία "Φάτα Μοργκάνα' (Fata Morgana).

Το όνομα αυτό οφείλεται στη μάγισσα αδελφή του βασιλιά Αρθρούρου, Μόργκαν λα Φέυ. Ο θρύλος λέει πως η Μόργκαν λα Φέυ μπορούσε να κάνει πόλεις και λιμάνια να παρουσιάζονται οπουδήποτε πάνω στη θάλασσα, με σκοπό να σαγηνεύσει τους ναυτικούς και να τους παρασύρει στο θάνατο.

Η σύνδεση του φαινομένου της Φάτα Μοργκάνα, της αιθερικής πολιτείας που εμφανίζεται στον ορίζοντα της Μεσσίνα με την Μόργκαν τη Νεράιδα κι επομένως και με τον θρύλο του βασιλιά Αρθρούρου και του Άβαλον, του μαγικού νησιού που βρίσκεται έξω από το χώρο και τον χρόνο, είναι πολύ σημαντική γιατί οδηγεί σε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα σχετικά με τη φύση των φαινομένων αυτού του είδους.

Αλλά ας δούμε πως περιέγραψε το φαινόμενο ο Δομινικανός μοναχός Αντώνιο Μινάι, το 1773:
"Όταν λάμψει ο ήλιος που ανατέλλει από το σημείο εκείνο που η ακτίνα που σχηματίζει μια γωνία 45 μοιρών περίπου με τη θάλασσα του Ρέτζιο και η λαμπρή επιφάνεια του νερού δεν τραάζεται από τον άνεμο ή το ρεύμα, τότε ο θεατής με την πλάτη γυρισμένη προς τον ήλιο και με το πρόσωπο προς τη θάλασσα, βλέπει ξαφνικά να εμφανίζονται πάνω στο νερό διάφορα πολλαπλά αντικείμενα, όπως αμέτρητες σειρές από κολόνες, αψίδες, κάστρα όμορφα σκιαγραφημένα, ψηλούς πύργους, υπέροχα παλάτια με βεράντες, μεγάλες δεντροστοιχίες, κοιλάδες γεμάτες κοπάδια ζώων, σχηματισμοί πεζών και καβαλάρηδων και πολλές άλλες  παράξενες μορφές, όλες στα φυσικά τους χρώματα και με την ανάλογη κίνηση... Αν ο αέρας είναι θαμπός κι έχει καταχνιά, τότε τα αντικείμενα φαίνονται ζωηρά χρωματισμένα ή τριγυρισμένα από κόκκινο, πράσινο, μπλε και τα άλλα χρώματα του φάσματος..."

Πολλοί έχουν αποπειραθεί να εξηγήσουν το φαινόμενο των αιθερικών πόλεων που εμφανίζονται στον ορίζοντα, επιστρατεύοντας εξηγήσεις όπως αυτήν του αντικατοπτρισμού. Πράγματι, οι διαφορές θερμοκρασίας μεταξύ των στρωμάτων του αέρα μπορούν να μετατρέψουν μερικά τμήματα της ατμόσφαιρας σε φακούς, διαθλώντας τις φωτεινές ακτίνες σε απρόβλεπτες κατευθύνσεις, δημιουργώντας έτσι το φαινόμενο του αντικατοπτρισμού.

Όμως, παρά το γεγονός ότι θεωρητικά τουλάχιστον η εξήγηση του αντικατοπτρισμού φαίνεται να καταλύει το μυστήριο των ουράνιων πολιτειών, ουσιαστικά, όσα επιστημονικά πειράματα έγιναν για να αποδείξουν την ορθότητα της αυτής της υπόθεσης, δεν μπόρεσαν να μετρήσουν καμιά ατμοσφαιρική διαφορά θερμοκρασίας που θα ήταν ικανή να δημιουργήσει το φαινόμενο αυτό.

Ένα δεύτερο πολύ σημαντικό σημείο, το οποίο φαίνεται να αγνοούν επιδεικτικά οι οπαδοί της θεωρίας του αντικατοπτρισμού, είναι και το ότι όλες αυτές οι πολιτείες που εμφανίζονται παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο.

Απόσπασμα από το άρθρο του Νίκου Κανακάρη: "Νησιά και Τόποι Φαντάσματα" στο βιβλίο, Φαντάσματα, Εκδ. άγνωστο
read more

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

''Ιπτάμενες μηχανές'' στα έργα του Αισχύλου



Ο Αρχαίος Κόσμος, εξεταζόμενος, υπό το πρίσμα μίας εναλλακτικής θεώρησης των πραγμάτων και των γεγονότων, εκπλήσσει. Υπάρχει άραγε δόση αλήθειας στα γραφόμενα,ή η ζωηρή φαντασία του αρθρογράφου καλπάζει...

Ο Αισχύλος ήταν Τραγικός ποιητής. Γεννήθηκε το 525 π.Χ. ή το 524 π.Χ. στην Ελευσίνα

Ήταν γόνος του ευγενούς γαιοκτήμονα Ευφορίωνα, του γένους των Κοδριδών, ενώ παρουσιάστηκε νωρίς στους δραματικούς αγώνες, κατά την 70η Ολυμπιάδα (499/496 π.Χ.), όταν διαγωνίσθηκε εναντίον των δραματικών ποιητών Πρατίνα και του Χοιρίλου. Ήταν Αθηναίος πολίτης που μετείχε στις μάχες κατά των Περσών, ενώ είχε και δυο αδέλφια, που επίσης πολέμησαν στη μάχη του Μαραθώνα, τον Αμυνία και τον Κυναίγειρο.

Ο τελευταίος μάλιστα πέθανε στον Μαραθώνα στη προσπάθεια του να κρατήσει με τα χέρια του, καθώς ήταν χειροδύναμος και πιθανότατα παλαιστής, ένα πλοίο των Περσών πριν βγει στα ανοιχτά. Αυτή η συμμετοχή του απηχεί στον θεατρικό και ποιητικό στίβο αυτή ακριβώς την ιστορική στιγμή της πόλεως, την ερμηνεύει ιδεολογικά, πολιτικά και φιλοσοφικά και ερμηνεύεται από αυτήν. Στο έργο του συμπυκνώνεται η έννοια του δικαίου, καθώς και η συνείδηση του ποιητή ως μαχόμενου πολίτη.

Σύμφωνα με τον G. Thomson ο Αισχύλος ήταν οπαδός του Πυθαγόρα και τα δράματά του είναι γεμάτα πυθαγόρειες ιδέες. Ο ίδιος θεωρούσε ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του τη συμμετοχή του στη μάχη του Μαραθώνα, στη ναυμαχία του Αρτεμισίου και στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Όλα τα προηγούμενα πρέπει να εξετάζονται μαζί με την πιθανή συμμετοχή του στα Ελευσίνια Μυστήρια, στη λατρεία της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Τα έργα του Αισχύλου βρίθουν από αναφορές σε ιπτάμενα σκάφη. Αν και γραμμένα περίπου 2500 χρόνια πριν την πρώτη επίσημη πτήση αεροσκάφους, είτε αυτή ήταν του Λεονάρντο ντα Βίντσι, είτε των αδελφών Ράιτ, μας εγείρει την φαντασία όσον αφορά την τεχνολογία των αρχαίων προγόνων μας και τις γνώσεις που κατείχαν τα ιερατεία κρυμμένες από τα μάτια των αμύητων.

Φυσικά, δεν μπορούμε να πούμε ότι σε ιστορική αφήγηση, όπως π.χ. της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, έλαβαν μέρος αεροσκάφη σε κοινή θέα τόσο των Ελλήνων όσο και των βαρβάρων, όμως, ο ποιητής μέσα στην αφήγηση ενσωματώνει έμμεση αναφορά σε αυτά, δίνοντας μια εναλλακτική διάσταση στον αναγνώστη και προσαρμόζοντας το αθάνατο έργο του σε όλες τις μετέπειτα κοινωνίες, έτσι ώστε αυτός να διακρίνει στο έργο στοιχεία από το επίπεδο ανάπτυξης του πολιτισμού του καιρού του.

Έτσι, διαβάζοντας τους Πέρσες (στίχος 555) βλέπουμε μια αναφορά σε πλοία ομόπτερα γαλανά, που οδήγησαν τους πεζούς και τους ναύτες στον θάνατο. Και αν προκαλεί απορία το ότι τα πλοία έχουν φτερά, εξίσου εύλογη απορία πρέπει να δημιουργεί και το γεγονός ότι σκοτώνουν και πεζούς. Ένα αεροπλάνο που πετάει, βέβαια, επάνω από την σύγκρουση δύο καραβιών, μπορεί να βάλλει εναντίον τους το ίδιο εύκολα, όσο και αν πετούσε επάνω από την σύγκρουση δύο πεζοπόρων τμημάτων και υποστήριζε τις φίλιες θέσεις.

Στις Ευμένιδες (στίχοι 250-251) διαβάζουμε για τον χορό των Ευμενίδων που πετά χωρίς φτερά επάνω από τον πόντο, σαν σε πλοίο. Επίσης, το αρχαίο κείμενο χρησιμοποιεί την λέξη Πόντος, για τον οποίο κατά καιρούς έχει λεχθεί από μεγάλους συγγραφείς και ερευνητές του 20ου αιώνα, ότι δεν ενέχει την έννοια της λέξης θάλασσα, αλλά καλύπτει πιθανότατα τον χώρο μεταξύ των πλανητών, δηλαδή το στρώμα της ατμόσφαιρας, της στρατόσφαιρας και του διαστρικού κενού.

Από το ίδιο πλοίο που πετά, κατεβαίνει ο Ορέστης στο έργο Χοηφόροι (στίχος 3), ο οποίος προσεύχεται στον χθόνιο Ερμή και κατέρχεται στην γη και όχι υπό της γης, όπως ίσως θα ερμήνευαν ειρωνικά οι σχολιαστές. Και ίσως να είναι το ίδιο ιπτάμενο πλοίο που σαν πολεμικό πουλί πήγε τον πατέρα του Αγαμέμνωνα με τον Μενέλαο στην Τροία, η οποία αναφέρεται στον Αγαμέμνωνα (στίχος 110) σαν Αία. Η έννοια της Αίας σαν ονομασία του πλανήτη Γή, θα αναζητηθεί σε άλλο σημείο της μελέτης μας. Τα ίδια αυτά σκάφη στον Αγαμέμνωνα (στίχοι 126-130) αναφέρονται σαν ιπτάμενοι σκύλοι.

Αν λάβουμε υπόψιν την ιδιαίτερη σχέση των αρχαίων μας προγόνων με τον Κύνα ή αστερισμό του Κυνός, η φαντασία μας μπορεί να αρχίσει να παίζει επικίνδυνα παιχνίδια με διαστημόπλοια από τον Σείριο, σε υλική μορφή. Ο ιπτάμενος μας σκύλος του Διός θα φανεί και πάλι στον Προμηθέα Δεσμώτη (στίχοι 1035-1036) όπου τρώει το συκώτι του Προμηθέα, θέμα το οποίο θα συναντήσουμε και σε άλλη πιο «ειδική» ενότητα της παρούσας μελέτης γύρω από τον Αισχύλο.

Στις Ικέτιδες (στίχος 202) έχουμε μία αναφορά στο όρνεο του Ζηνός, πιθανώς όχι σαν τον βασιλιά αετό, αλλά με πιο μεταλλική μορφή. Συνεχίζοντας στους στίχους 213-215 έχουμε τις περιστέρες (πλειάδες) Δαναΐδες να κυνηγιούνται από τα μέχρι πρότινος συγγενικά γεράκια. Συσχετίζοντας έτσι το γεράκι με τον Απόλλωνα (Σείριο) και τις περιστέρες με τις γνωστές Πλειάδες. Αξίζει ναι παραθέσουμε και τους στίχους 499, 500 της ίδιας τραγωδίας, όπου συναντούμε τα αρπακτικά γεράκια εναντίον των δρακόντων.

Στον στίχο 546 από την ίδια τραγωδία, όπου ο Αισχύλος μας μιλά για τα βέλη του φτερωτού βοσκού, που κέντρισε την Ιώ, στο μεγάλο ταξίδι της ανά τις Ηπείρους. (Σύμφωνα με τις διάφορες πηγές, η περιπέτειά της άρχισε όταν η Ήρα αντιλήφθηκε την παράνομη σχέση μεταξύ αυτής και του Δία. Τότε ο Δίας, για να την προστατεύσει από το μένος της συζύγου του, τη μεταμόρφωσε σε αγελάδα.) Δεν χρειάζεται να πούμε, βέβαια, πως το αναφερόμενο ταξίδι ανάμεσα σε Ασία, Ευρώπη και Αφρική δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει από μια ....αγελάδα όπως την εννοούν οι '(παν)άξιοι' σχολιαστές των αρχαίων μας κειμένων, αλλά πράγματι η φαντασία μας θα μπορούσε να πλάσει ιπτάμενα σκάφη ...σαν πιο λογική εξήγηση. Τέλος, στις Ικέτιδες ο Αισχύλος, κάνει λόγο για ''γοργοφτερα'' (σκαφη;) (στίχος 725);

Ο χορός των Ωκεανίδων είναι πιο αποκαλυπτικός στον Προμηθέα Δεσμώτη (στίχοι 128-139), όταν λέει στον Προμηθέα ότι έφτασε σε αυτόν με φτερωτό όχημα. Μην ξεχνάμε ότι ο Προμηθέας οδηγήθηκε, άγνωστο πώς, στην κορυφή του Καυκάσου από τον Ήφαιστο, το Κράτος και την Βία, για να σταυρωθεί στον βράχο. Οι Ωκεανίδες, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους (στίχοι 291-293), αφήνουν τον γοργό όχημα και τον αγνό αιθέρα και πατούν το πόδι τους επάνω στην γη. Βέβαια, αφού όπως λέει και ο πατέρας τους Ωκεανός (στίχοι 296-300) διένυσαν μεγάλες αποστάσεις κυβερνώντας το γοργόφτερο άρμα τους, όχι με χαλινάρια, αλλά μόνο με την σκέψη, σαν να είχαν βάλει τον αυτόματο πιλότο σε ένα σύγχρονο μεταγωγικό αεροσκάφος. Πιθανώς, όμως, το εν λόγω άρμα να είναι πιο προηγμένης τεχνολογίας από τα σημερινά αεροπλάνα, μιας και θέλει να διανύσει τον απέραντο αιθέρα (διαστρικό κενό) με τα τέσσερα ποδάρια του να πατήσουν και πάλι την φωλιά του (βάση) για να ξεκουραστεί (στίχοι 407-409). Ακόμα, έχουμε την μάχη των γερακιών με τις περιστέρες στους στίχους 868-869.

Τέλος, για να κλείσουμε το παρόν, ας δούμε την δημοφιλή ιπτάμενη αιγίδα (ασπίδα) της Αθηνάς στις Ευμένιδες (στίχος 404), αιγίδα γνωστή για τις «πτήσεις» της και από όλους τους αρχαίους Έλληνες Κλασσικούς. Τι γνώρισε ο Αισχύλος στα μυστήρια τα οποία μυήθηκε;
read more

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

H χαρά να δίνεις είναι μεγαλύτερη απ’ το να παίρνεις





Ο Κόσμος των ανθρώπων της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας: μία όαση θετικής ενέργειας:

«Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις. Να το θυμάσαι, κοριτσάκι». Το γράφει ο Ρίτσος στο ποίημα «Πρωινό Άστρο» κι είναι ένας στίχος που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση όταν τον πρωτοδιάβασα, κυρίως γιατί το ίδιο πράγμα μου έλεγε και μου ξανάλεγε η γιαγιά μου, για πολλά χρόνια. Τότε που την άκουγα δεν καταλάβαινα τι εννοούσε. Περνώντας τα χρόνια όμως και μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι η γιαγιά κι ο ποιητής έχουν απόλυτο δίκιο. Η χαρά του να δίνεις είναι πιο μεγάλη κι απ’ το πιο πολύτιμο απόκτημα που μπορεί να κερδίσεις.

Αν καταφέρεις να κάνεις τρόπο ζωής αυτή τη συμπεριφορά, θα με θυμηθείς. Λέγεται αλλιώς κι αλτρουισμός, ανιδιοτέλεια. Να δίνεις, δηλαδή, χωρίς να αποσκοπείς σε κανένα κέρδος. Κάτι συμβαίνει όμως κι αυτό που κερδίζεις, τελικά, είναι πέρα από κάθε προσδοκία. Κερδίζεις συναισθήματα, αγάπη, φίλους, εμπειρίες. Κερδίζεις τόσα πολλά και τόσο ανεκτίμητα πράγματα που γίνεσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου.

Και τι είναι αυτό που μπορείς να δίνεις; Δε χρειάζεται να πας μακριά για να το βρεις. Μπορείς να δίνεις αυτά που σου περισσεύουν. Αυτά που εσένα δε θα σου λείψουν, θα κάνουν χαρούμενο όμως αυτόν που θα τα πάρει. Αν δεν είσαι από αυτούς που αποτιμούν τον κόσμο σε κέρματα, αντικειμενικές αξίες και χρηματιστήρια, βρίσκεις τίποτε πιο όμορφο απ’ το να χαρίζεις τη χαρά;


Να δίνεις, αυτό να κάνεις στη ζωή σου, να δίνεις. Να δίνεις ευκαιρίες στους άλλους ανθρώπους, να δίνεις το χρόνο σου και να δίνεις αγάπη. Εκεί βρίσκεται όλη η μαγεία. Η αγάπη έχει ένα πολύ ιδιαίτερο και μοναδικό χαρακτηριστικό. Όσο περισσότερο τη χαρίζεις και τη σκορπάς, τόσο περισσότερο μεγαλώνει κι εξαπλώνεται. Και να το κάνεις χωρίς να περιμένεις την ανταμοιβή, εκεί κρύβεται το μυστικό. Να προσφέρεις ένα χαμόγελο στους περαστικούς και τη θέση σου στο λεωφορείο. Να δίνεις αίμα. Να δίνεις συμβουλές, δίσκους και βιβλία στους φίλους σου. Είναι σαν να δίνεις τη νεραϊδόσκονη που χρειάζονται τα μαγικά.


Κι ακόμη, να δίνεις το χρόνο σου και τον εαυτό σου σε όλους όσους σε χρειάζονται και σε όσους πραγματικά μετράνε για σένα. Και μη φοβάσαι ότι έτσι θα χαθείς και θα σπαταλήσεις όλα όσα έχεις μέσα σου. Ίσα-ίσα, θα κερδίσεις τα πάντα, γιατί θα πάρεις πίσω την εμπιστοσύνη και την αγάπη όλων αυτών που σε απόκτησαν.

Πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι να μη δίνεις για να δημιουργείς υποχρεώσεις που περιμένεις ότι θα σου ξεπληρωθούν μια μέρα. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι για να μπαίνουν στη ζυγαριά ούτε κι αποτιμώνται. Αν καταλαβαίνεις στα αλήθεια τι πάει να πει προσφορά, ξέρεις ότι δίνεις ό, τι θα ήθελες να σου δώσουν. Έτσι απλά. Χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς κρυμμένες σκέψεις. Δίνεις, γιατί έτσι γεμίζει η καρδιά σου. Γεμίζεις εσύ. Και γεμίζεις τόσο, όσο να θες να βουτήξεις τα χέρια μέσα σου και να μοιράσεις τη χαρά που σε κατακλύζει σε όλους όσους βρίσκονται γύρω σου.

Πώς γίνεται αυτό λοιπόν; Πώς γίνεται κι η χαρά του να δίνεις είναι μεγαλύτερη από τη χαρά του να παίρνεις; Πώς γίνεται και είναι τόσο πολύτιμη κι ατίμητη; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν μπορούν να το νιώσουν όλοι οι άνθρωποι αυτό το τόσο δυνατό κι ατόφιο συναίσθημα. Αυτήν την έντονη πληρότητα που σε κάνει να θες να φωνάξεις απ’ την κορυφή ενός λόφου για να φτάσει η φωνή σου και στα πιο απομακρυσμένα αυτιά.

Δεν ξέρω πώς γίνεται κι η χαρά της ανιδιοτελούς προσφοράς σε γεμίζει με τόση χαρά που τη νιώθεις σε κάθε κύτταρό σου ξεχωριστά και σε καθοδηγεί, σε κάνει να λάμπεις και σε κρατά χαμογελαστό για μέρες. Τόση χαρά που θες να την τραγουδήσεις, αλλά δεν έχει γραφτεί ακόμη το τραγούδι που να την περιγράφει. Αυτή τη χαρά παίρνεις πίσω όταν δίνεις τον εαυτό σου. Και τη βρίσκεις μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, σ’ ένα ειλικρινές χαμόγελο και σ’ ένα ζευγάρι μάτια.

«Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις». Να το θυμάσαι κάθε φορά που πας να προσπεράσεις κάποιον που σε χρειάζεται. Να το θυμάσαι όταν φοβάσαι να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να δοθεί. Να το θυμάσαι. Κι αν δεν έχει γίνει ακόμα, θα έρθει η στιγμή που θα το νιώσεις. Κι όταν αυτό συμβεί, το συναίσθημα θα είναι τόσο δυνατό που θα σε συνεπάρει και θα σε εθίσει. Δεν ξέρω όμως να σου πω πώς και γιατί γίνεται αυτό. Είναι μαγικό!
Γράφει η Νεφέλη Αρδίττη

Πηγή: spiritalive.gr

read more