Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Η καντάδα υπό διωγμόν





Όταν ο Κόσμος των Αθηνών χάνει τον ρομαντισμό του: Η καντάδα υπό διωγμόν
Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει σήμερα ότι υπήρξε κάποια εποχή που η καντάδα ετέθη υπό διωγμόν στην Αθήνα. Και όμως το 1932 έγινε και αυτό. Ο Τύπος ξεσηκώθηκε. Γράφτηκαν πολλά άρθρα και σχόλια. Έγιναν διαμαρτυρίες και μάλιστα έντονες, αλλά η απόφαση ήταν να υπάρξει τέλος σ' αυτή την θορυβώδη εκδήλωση ορισμένων ρομαντικών. Έτσι έλεγε κάποιο σκεπτικό. Και αποφασίστηκε να συγκροτηθούν ειδικές περίπολοι με αστυφύλακες, που περιέτρεχαν τις νυχτερινές ώρες τους δρόμους και συνελάμβαναν τους τραγουδιστές.

Ένα περιοδικό έγραφε τον Ιούνιο του 1932: " Πεζή και αφιλόμουσος η αστυνομία πόλεων, έθεσεν υπό διωγμόν την καντάδα. Ολόκληρη εκστρατεία δηλαδή προοριζόμενη να εξαφανίσει από την αθηναϊκήν συνοικίοαν και το τελευταίον ίχνος της παλαιάς ζωής της. Άλλοτε τα στενά της Πλάκας και του Ψυρρή, τα σοκάκια του Μεταξουργείου και της Βάθης, οι δρόμοι της Νεαπόλεως, αντηχούσαν ολονυκτίς από τα κόρα των τραγουδιστών, που αποτελούσαν φυτώρια καλλιέργειας του λαϊκού τραγουδιού, από τα οποία πολλοί καλλιτέχνες του μελοδράματος έχουν βγει. Οι νέοι των συνοικιών διεξετραγώδουν περιπαθώς τους πόνους της καρδίας των κάτω από τα παράθυρα της σκορδόπιστης. Και αν καμιά φορά έτρωγαν κανένα κουβά νερό στο κεφάλι, τις περισσότερες όμως έβλεπαν πολλά παράθυρα ν' ανοίγουν αθόρυβα και πολλά συμπαθητικά κεφαλάκια να προβάλλουν διακριτικά για ν' ακούσουν το τραγούδι τους. Αλλά η εποχή των ρομαντισμών επέρασε.

Το πιάνο έθεσε εις αποστρατείαν την κιθάρα, η βαρβαρόφωνος τζαζ δολοφόνησε το μπελ κάντο και το παλιό τραγούδι άρχισε σιγά σιγά να σβύνη. Σήμερα ελάχιστες είναι οι παρέες που ξέρουν να τραγουδήσουν καλά ένα παλιό κόρο. Οι περισσότεροι συναγωνίζονται απλώς τα ραδιόφωνα και τα γραμμόφωνα, ωρυόμενοι την πολυθόρυβη Ριρίκα, την Ρεζεντά και την ανυπόμονην νέαν που θέλει αντρούλη, λίγο νοστιμούλη κ.λπ. Αυτό δε αποτελεί πράγματι όχι μόνον διατάραξιν της κοινής ησυχίας, αλλά και ανυπόφορον εκνευρισμόν των ακουστικών μας τυμπάνων. Και από της απόψεως αυτής οι πόλισμαν που ανέλαβαν την εκστρατείαν κατά της νυκτερινής καντάδας δεν κάνουν ίσως άλλο παρά ό,τι έκανε ένας παλιός φιλόμουσος χωροφύλακας, ο οποίος μόλις άκουγε καντάδα, επλησίαζε αμέσως. Και αν μεν οι κανταδόροι ετραγουδούσαν καλά, προσείθετο και αυτός εις την δύναμιν των μπάσων.Αν όμως έκανα φάλτσα  εξετέλει αμειλίκτως το καθήκον του και τους έπαιρνε όλους μέσα".

Το κείμενο περιέχεται στο Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2000 των Γ.Κ. Καιροφύλα και Σ. Γ. Φιλιππότη, Εκδ. ΦΙΛΛΙΠΟΤΗ
read more

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ 7 Μαύρα Βιβλία του Καρλ Γιουνγκ





Ο Κόσμος της Ψυχανάλυσης και η κάθοδος στο υποσυνείδητο:
«Μακάριοι οι τρελοί», μου είπε κάποτε ένας φίλος ψυχοθεραπευτής, «γιατί αυτοί έχουν τη μεγαλύτερη πιθανότητα να βρουν τελικά την άκρη». Αυτό που εννοούσε, είναι ότι οι άνθρωποι που ο νους τους βασανίζει σε σημείο να τους κάνει το βίο αβίωτο, είναι πιο πιθανό να ξεκινήσουν να εξετάζουν τα πράγματα σε βάθος μέχρι να βγάλουν άκρη με τον εαυτό τους.
Από την άλλη, όσοι νοιώθουν πνευματικά σταθεροί, είναι πολύ πιθανό να συνεχίσουν απλά τη ζωή τους χωρίς ποτέ να νιώσουν επιτακτική την ανάγκη να καταδυθούν βαθύτερα στο τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Ένας από αυτούς τους ανθρώπους, που ο πόνος τους οδήγησε σε ένα μακρινό και βαθύ ταξίδι στα νερά του υποσυνείδητου, ήταν ο Καρλ Γιουνγκ, ο διάσημος Ελβετός ψυχαναλυτής και ψυχίατρος.
Ο Γιουνγκ υπήρξε ο θεμελιωτής της αναλυτικής ψυχολογίας αλλά για πολλούς σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του δυτικού πολιτισμού, επειδή συνδύασε την επιστήμη της ψυχανάλυσης με τη θρησκεία, τη λογοτεχνία και τη μυθολογία.
Η θεωρία των αρχετύπων, η συγχρονικότητα, το συλλογικό ασυνείδητο, η εσωστρέφεια και η εξωστρέφεια, είναι μερικές μόνο από τις συνεισφορές του στο πώς αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο. Παρά τα επιτεύγματά του ωστόσο, ο ίδιος ο Γιουνγκ εκπλήρωνε ένα πολύ συγκεκριμένο αρχέτυπο: αυτό του Πληγωμένου Θεραπευτή.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΡΗΞΗ

Ο Καρλ Γκούσταφ Γιουνγκ γεννήθηκε στην Ελβετία το 1875, σε μια οικογένεια που είχε ήδη χάσει τον πρωτότοκο γιο της. Ο πατέρας του ήταν ένας φτωχός ιερέας και η μητέρα του είχε κατάθλιψη: τα βράδια μάλιστα κλεινόταν στο δωμάτιό της, όπου πίστευε πως την επισκέπτονταν πνεύματα.
Ο Γιουνγκ αργότερα αναγνώρισε στην παιδική του ηλικία την πηγή πολλών θεμάτων που θα τον ταλαιπωρούσαν στην ενήλικη ζωή του. Εσωστρεφής και επιρρεπής στη νεύρωση, άντλησε δύναμη από την ανάγκη της οικογένειάς του για οικονομική ασφάλεια και έδωσε μεγάλη έμφαση στις σπουδές του.

Η ψυχανάλυση τον συνεπήρε παρόλο που ήταν μια νέα και όχι εντελώς ευυπόληπτη επιστήμη και της αφιερώθηκε. Όταν στη διάρκεια των σπουδών του ξεκίνησε να εργάζεται στην κλινική Burgholzli της Ζυρίχης, δάσκαλός του ήταν ένας φίλος του Σίγκμουντ Φρόιντ, του θεμελιωτή της ψυχανάλυσης, έτσι ο Γιουνγκ επεδίωξε να γνωρίσει τον διάσημο τότε και μεγαλύτερο σε ηλικία επιστήμονα.
Επί έξι χρόνια, Φρόιντ και Γιουνγκ αντάλλασαν επιστολές και συνεργάστηκαν στη δουλειά τους χτίζοντας μια μεγάλη φιλία. Ωστόσο το 1913, λίγο πριν ξεσπάσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Φρόιντ δυσαρεστημένος με την εξέλιξη του έργου του Γιουνγκ διέκοψε τις σχέσεις τους.

Το πλήγμα ήταν μεγάλο για το νεαρότερο ψυχαναλυτή: από τη μια έχανε ένα φίλο που για χρόνια έπαιζε επίσης το ρόλο της πατρικής φιγούρας, από την άλλη πολλοί συνάδελφοι γύρισαν την πλάτη τους στον άνθρωπο που ο Πατέρας της Ψυχανάλυσης είχε δημόσια αποκηρύξει.
Εκεί που ήταν επικεντρωμένος στην καριέρα του, την επιτυχία και τη διεθνή φήμη του, τώρα ο Γιουνγκ βρέθηκε απομονωμένος. Αν και εσωστρεφής, είχε ανάγκη την αναγνώριση και τη φήμη και τώρα τη στερούνταν μαζί με την αφοσίωση του φίλου και μέντορά του. Όσα τον έκαναν ευτυχισμένο παλιότερα είχαν χαθεί και ο ίδιος αναγκαστικά στράφηκε στον εαυτό του.

Η βιογράφος του Γιουνγκ, Claire Dunne, αποκάλεσε εκείνην την περίοδο Κατάβαση. O Henri Ellenberger την περιέγραψε ως «Δημιουργική Ασθένεια». Ο ίδιος ο Γιουνγκ έγραψε ότι βρέθηκε αιωρούμενος, με όλες του τις βεβαιότητες να έχουν καταρρεύσει. Το μόνο που ήξερε, ήταν ότι δεν ήξερε τίποτα. Ταπεινωμένος στράφηκε στα παιδικά του παιχνίδια και ξεκίνησε να διαλέγει πέτρες και να χτίζει με τα χέρια του. Τον κατέκλυσαν οράματα και εσωτερικές φωνές, που τον προειδοποιούσαν για την επικείμενη καταστροφή η οποία απειλούσε την Ευρώπη. Παράλληλα ένιωθε να υποτάσσεται σε μια ανώτερη θέληση, διαφορετική από το Εγώ του. Σε αυτή την παράξενη αλλά γόνιμη περίοδο, ο ξεκίνησε να γράφει τα επτά Μαύρα Βιβλία.

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΒΙΒΛΙΑ

Τα Μαύρα Βιβλία του Γιουνγκ είναι τα επτά ημερολόγια (καλυμμένα με μαύρο δέρμα) στα οποία κατέγραψε «το πιο δύσκολο πείραμα». Το πρώτο από αυτά είχε ήδη γραφτεί το 1902, ωστόσο το βράδυ της 12ης Νοεμβρίου του 1913, ο Γιουνγκ συνέχισε το παλιό του πείραμα, υποκινημένος αυτή τη φορά από την εσωτερική ταραχή που του είχε προξενήσει η ρήξη με τον Φρόιντ και η κατάρρευση κάθε βεβαιότητας. Στα επτά δερματόδετά του ημερολόγια, θα κατέγραφε στη συνέχεια τις στιγμές στις οποίες βρέθηκε αντιμέτωπος με το ίδιο του το υποσυνείδητο.

Για τους περισσότερους από εμάς, ακόμα κι αν περνάμε από τη διαδικασία της ψυχανάλυσης, η Κάθοδος στο Υποσυνείδητο σπάνια παίρνει συμβολική μορφή. Ο Γιουνγκ όμως δεν φοβόταν να αποδεχτεί τα οράματα και τις μυθολογικές φιγούρες που πλημμύρισαν το νου του εκείνες τις βραδιές του 1913 και μετά.
Μικρός είχε αποδεχτεί πως είχε δυο προσωπικότητες: μια ταιριαστή στην εποχή του και μια δεύτερη, μεγαλύτερη από τη βιολογική του ηλικία, έναν ευπατρίδη του παρελθόντος. Στις 13 Δεκεμβρίου του 1913, αποφάσισε να δώσει χώρο σε αυτή τη δεύτερη προσωπικότητα και να αφήσει τα όνειρά του να εισβάλλουν στον ξύπνιο του.

Αυτές οι «ενεργητικές φαντασίες» του όπως τις αποκαλούσε, είχαν συγκεκριμένο σκοπό. Σύμφωνα με τον Sonu Shamdasani, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο UCL του Λονδίνου και έναν από τους πλέον έγκυρους ερευνητές του έργου του Γιουνγκ (υπήρξε ο επιμελητής της έκδοσης του Κόκκινου Βιβλίου), «από τον Δεκέμβριο του 1913 και μετά, ο Γιουνγκ ακολούθησε την ίδια διαδικασία: επίτηδες επικαλούνταν μια φαντασίωση στον ξύπνιο του, και έπειτα εισχωρούσε σε αυτήν όπως σε ένα θεατρικό. Αυτές οι φαντασιώσεις μπορούν να γίνουν αντιληπτές σαν ένα είδος δραματοποιημένης σκέψης σε μορφή εικονογραφίας… αργότερα, ανακάλεσε πως το επιστημονικό του ερώτημα ήταν να δει τι συνέβαινε όταν έσβηνε η συνειδητή λειτουργία. Η ύπαρξη των ονείρων του έδειχνε πως υπάρχει δραστηριότητα στο φόντο και ήθελε να της δώσει την ευκαιρία να έρθει στο προσκήνιο, ακριβώς όπως κάνει κάποιος όταν παίρνει μεσκαλίνη».

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

Τα Μαύρα Βιβλία δεν ήταν μέχρι πρόσφατα διαθέσιμα για μελέτη ωστόσο αυτές τις μέρες, ο Sonu Shamdasani τα μεταφράζει και τα προετοιμάζει προς έκδοση. Στο ενδιάμεσο, τα μελέτησαν ελάχιστοι βιογράφοι που είχαν πρόσβαση σε αυτά.

Κάποιοι ισχυρίστηκαν πως εκεί ο Γιουνγκ κατέγραψε τυχαίες σκέψεις, καθημερινά γεγονότα και πράγματα που είχε διαβάσει. Πιο ενδελεχείς παρατηρητές ωστόσο, αντιλήφθηκαν πως αυτά τα τετράδια περιείχαν το «δυσκολότερο πείραμα» του μεγάλου ψυχαναλυτή. Τα Βιβλία ξεκινάν ως εξής:
Ψυχή μου, ψυχή μου πού είσαι; Με ακούς; Σου μιλάω, σε καλώ – είσαι εκεί; Έχω επιστρέψει, είμαι πάλι εδώ. Έχω τινάξει τη σκόνη όλου του κόσμου από τα πόδια σου και έχω έρθει σε σένα, είμαι μαζί σου. Μετά από πολλά χρόνια μακράς περιπλάνησης. Έχω έρθει πάλι σε σένα… Με αναγνωρίζεις ακόμα; Πόσο πολύ κράτησε ο χωρισμός! Όλα είναι τόσο διαφορετικά. Και πώς σε βρήκα; Πόσο παράξενο ήταν το ταξίδι μου! Τι λέξεις να χρησιμοποιήσω για να σου πω σε τι στρυφνά μονοπάτια με καθοδήγησε προς εσένα ένα καλό αστέρι; Δώσε μου το χέρι σου, σχεδόν ξεχασμένη μου ψυχή. Πόσο μεγάλη η χαρά μου που σε ξαναβλέπω, εσένα ψυχή από καιρό αποκηρυγμένη. Η ζωή με οδήγησε πίσω σε σένα. Ψυχή μου, το ταξίδι μου θα συνεχίσει στο πλευρό σου. Θα περιπλανηθώ μαζί σου και θα ανέλθω στη μοναξιά μου.

Και οι καταγραφές συνεχίζουν με ολοένα και αυξανόμενη ένταση. Ο Γιουνγκ συνόψισε τις εμπειρίες του από τα τρία πρώτα ημερολόγια. Στο ενδιάμεσο ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο ίδιος συνειδητοποίησε πως όσα είχε γράψει εκεί, αποδείχτηκαν προφητικά, σαν η ψυχή του να είχε συντονιστεί με το συλλογικό ασυνείδητο και να είχε αντιληφθεί τη λαίλαπα που πλησίαζε. Ήταν η εποχή που ξεκινούσε να γράφει το Liber Novus, το περίφημο Κόκκινο Βιβλίο.

Ο ΑΛΛΟΣ ΠΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Για κάποιους βιογράφους του, τα επτά Μαύρα Βιβλία δεν ήταν παρά το προσχέδιο του Κόκκινου Βιβλίου (για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό, σας παραπέμπω στο άρθρο μου στο ΑΒΑΤΟΝ 101), αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να ισχύει. Πρόκειται για μια ξεχωριστή δουλειά, ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο προς άγνωστο προορισμό.
Ο Shamdasani γράφει σχετικά: «Το κείμενο στο Κόκκινο Βιβλίο αντλεί από όσα Μαύρα Βιβλία γράφτηκαν ανάμεσα στο 1913 και το 1916. Περίπου πενήντα τοις εκατό από το υλικό στο Κόκκινο Βιβλίο προέρχεται απευθείας από τα Μαύρα Βιβλία, με ελάχιστη επεξεργασία και επιπλέον δουλειά.

Τα Μαύρα Βιβλία δεν είναι προσωπικά ημερολόγια αλλά τα αρχεία ενός μοναδικού στο είδος του αυτό-πειραματισμού, που ο Γιουνγκ αποκάλεσε ''σύγκρουση με το υποσυνείδητο''. Δεν κατέγραψε τη ζωή του ή τα εξωτερικά της γεγονότα αλλά την ενεργητική του φαντασία και την απεικόνιση της νοητικής του κατάστασης μαζί με τις σκέψεις του πάνω σε αυτά. Το υλικό που δεν περιέλαβε στο Κόκκινο Βιβλίο είναι εξίσου ενδιαφέρον με αυτό που περιέλαβε».
Πράγματι, ο Γιουνγκ δούλευε παράλληλα τα Μαύρα Βιβλία και το Κόκκινο Βιβλίο. Τον Αύγουστο του 1915 είχε ολοκληρώσει το πρώτο γράψιμο του Κόκκινου Βιβλίου και επέστρεψε με περισσότερο ζήλο στα Μαύρα Βιβλία.
Μέχρι το 1916, είχε ολοκληρώσει το έκτο. Το έβδομο γράφτηκε αρκετά αργότερα, από το 1920 ως το 1932. Έτσι έκλεισε αυτό που ο ίδιος ονόμασε «ένα ταξίδι ανακάλυψης στον άλλο πόλο του κόσμου».

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ

Αν και η ιδέα ενός ανθρώπου που αντιμετώπισε τις δυσκολίες της ζωής και το ποτάμι της Ιστορίας με ένα ηρωικό ταξίδι Κατάδυσης είναι ρομαντική, κλείνοντας θα ήθελα να υπογραμμίσω κάτι που έγραψε ο ίδιος ο Γιουνγκ: αυτό που του επέτρεψε να κάνει το μεγάλο ταξίδι ήταν η γυναίκα του Emma, τα πέντε παιδιά του και η ευθύνη που ένιωθε απέναντι στους ασθενείς του.
Για τους περισσότερους, η ιδέα ενός τέτοιου ταξιδιού ταυτίζεται ίσως με μια απόδραση σε μια «μαγική» χώρα όπου τα οράματά μας αποκτούν σάρκα και οστά. Ωστόσο σε αυτό το ταξίδι προς την ψυχή, κίνητρο και αρωγός του Γιουνγκ υπήρξαν οι πολύ απτές υποχρεώσεις του, οι άνθρωποι που αγαπούσε, και η αγάπη του προς τον άνθρωπο.

Όλο αυτό το διάστημα της «Κατάβασης» αν και περιόρισε τις εμφανίσεις του και τη δημόσια παρουσία του, δεν παρέλειψε να είναι εκεί για όσους τον χρειάζονταν. Ενθάρρυνε τους πληγωμένους στρατιώτες να σπουδάσουν ώστε να έχουν μια καλύτερη ζωή, και εργάστηκε ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες της ζωής του.

Δυσκολίες θα συναντήσουμε όλοι μας. Μέσα από τις δικές του, ο Γιουνγκ όχι μόνο έδωσε δυο εξαιρετικές εξερευνήσεις της ανθρώπινης ψυχής –τα Μαύρα Βιβλία και το Κόκκινο Βιβλίο– αλλά δεν έχασε και ποτέ επαφή με την καθημερινότητα που μας ορίζει, αντίθετα, εργάστηκε ώστε να τη βελτιώσει για όλους. Μαζί με το φαντασμαγορικό ταξίδι των Μαύρων Βιβλίων, αυτή η συνειδητοποίηση είναι ίσως κάτι που αξίζει να κρατήσουμε κρύβεται από κάτω.
Χαρά Αστεριάδου

Πηγές

Gerhard Wehr, Καρλ Γιουνγκ: Η Ζωή & το Έργο του, Αρχέτυπο
Sonu Shamdasani, Jung Stripped Bare: Βy his Biographers, Karnac Books
Χαρά Αστεριάδου, «Το Μυστηριώδες Κόκκινο Βιβλίο του Καρλ Γιουνγκ», ΑΒΑΤΟΝ 101

Το κείμενο "Τα 7 Μαύρα Βιβλία του Καρλ Γιουνγκ" πρωτοδημοσιεύτηκε στο ΑΒΑΤΟΝ Νο 150  
read more

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Ο σφραγιδόλιθος της Πύλου(Pylos Combat Agate): ένα προϊστορικό αριστούργημα που θα μπορούσε να ξαναγράψει την ιστορία της αρχαίας ελληνικής τέχνης







Ο Κόσμος της Προϊστορίας αποκαλύπτει τα μυστικά του: Ο σφραγιδόλιθος της Πύλου: ένα προϊστορικό «αριστούργημα» που θα μπορούσε να ξαναγράψει την ιστορία της αρχαίας ελληνικής τέχνης


Κρυμμένο κάτω από τόνους χώμα, αυτό το έργο όχι μόνο εξέπληξε τους ειδικούς, αλλά θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία όπως την ξέρουμε.

Παρόλο που στην αρχή έμοιαζε με ένα μικρό κομμάτι πέτρας ενσωματωμένης σε ένα στρώμα ασβεστόλιθου, ήταν ένα χάλκινο ανάγλυφο μήκους 3,6 εκατοστά (1,4 ίντσες).


Αυτό το κομμάτι  αρχαίας τέχνης βρέθηκε στον τάφο ενός πολεμιστή της εποχής του Χαλκού, δηλαδή πριν από 3.500 χρόνια στην Πύλο .


Μετά από περισσότερο από ένα χρόνο εργασίας, μια ομάδα ερευνητών κατάφερε να αποκαλύψει ένα περίτεχνα σκαλισμένο πολύτιμο λίθο: έναν σφραγιδόλιθο από αχάτη, που χρησιμοποιήθηκε για να σφραγίσει μια εικόνα σε πηλό ή κερί, τον οποίο οι ερευνητές έχουν χαρακτηρίσει ως «ένα από τα καλύτερα έργα της ελληνικής προϊστορικής τέχνης που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα ».


Και είναι τόσο μεγάλη η έκπληξη που προκλήθηκε αλλά και η σημασία αυτού του κομματιού που λένε ότι θα μπορούσε να ξαναγράψει την ιστορία της αρχαίας ελληνικής τέχνης.

Το εύρημα δείχνει έναν πολεμιστή να χτυπά με το σπαθί του έναν αντίπαλό του ενώ ήδη έχει εξουδετερώσει έναν άλλον που είναι ξαπλωμένος στο έδαφος. Ο σφραγιδόλιθος έχει ονομαστεί Pylos Combat Agate .


Η ανακάλυψη αυτού του τάφου έγινε το 2015 και ήταν ένα θεαματικό εύρημα. Βρέθηκε σε αυτόν ένας εντυπωσιακά άθικτος μυκηναϊκός σκελετός, τον οποίο ονόμασαν Griffin Warrior(Γρύπα Πολεμιστή), γιατί δίπλα του βρέθηκε μία πλάκα από ελεφαντόδοντο στην οποία ήταν χαραγμένη η εικόνα ενός γρύπα.

Ο τάφος ήταν όπως λένε «ένα σεντούκι θησαυρού». Βρέθηκαν σε αυτό τουλάχιστον 1.500 αντικείμενα, χρυσά δαχτυλίδια, ασημένια αγγεία με ένα σπαθί χρυσό στην λαβή, πάνω από 1.000 χάντρες από πολύτιμους λίθους, μία χάλκινη πανοπλία , χτένες από ελεφαντόδοντο, ένα χρυσό κολιέ, και πάνω από 50 σφραγιδόλιθοι.



Η πλειονότητα των ταφικών αντικειμένων ήταν μινωικής προέλευσης , γεγονός που δείχνει ότι η πολιτισμική ανταλλαγή μεταξύ των Μινωιτών και των Μυκηναίων ήταν πιο ισχυρή και πιο εκτεταμένη από όσο είχε, προηγουμένως, θεωρηθεί. Επιπλέον, τα ευρήματα αποκάλυψαν μια πλούσια κουλτούρα και μια βαθιά γνώση της τέχνης κατά την προϊστορική περίοδο.


Οι ερευνητές έλαβαν επίσης πληροφορίες σχετικά με τη θρησκεία, τις αξίες και τις ταφικές τελετουργίες του μυκηναϊκού πολιτισμού. Για παράδειγμα, δεν βρέθηκαν τεχνουργήματα από άργιλο στους τάφους, γεγονός που δείχνει ότι μόνο μέταλλο και άλλα πολύτιμα υλικά, όπως το ελεφαντόδοντο, ήταν κατάλληλα για ταφικά αγαθά υψηλού επιπέδου.

Οι ερευνητές ανέφεραν ακόμα ότι από όλους τους θησαυρούς που βρέθηκαν, ο σφραγιδόλιθος της Πύλου( Pylos Combat Agate) έχει χαρακτηριστεί ως ένα σπάνιο και εξαιρετικό τεχνούργημα.


Ο Τζακ Ντέιβις ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι δήλωσε: «Αυτό που είναι συναρπαστικό είναι ότι η απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος είναι σε ένα επίπεδο λεπτομέρειας και μυϊκού συστήματος που βρίσκει κανείς στην κλασική περίοδο της ελληνικής τέχνης 1.000 χρόνια αργότερα».

"Φαίνεται ότι οι Μινωίτες παράγουν τέχνη του είδους που κανείς δεν φαντάστηκε ότι θα μπορούσαν να παράγουν".

Σε άλλες δηλώσεις τους οι ερευνητές σχολίασαν επίσης: «Δείχνει ότι η ικανότητά τους και το ενδιαφέρον τους για την αναπαραστατική τέχνη, ιδιαίτερα για την κίνηση και την ανθρώπινη ανατομία, ξεπερνά αυτό που νομίζαμε ότι είχαν. Σε συνδυασμό με τα στυλιζαρισμένα χαρακτηριστικά, αυτό από μόνο του είναι απλά εξαιρετικό. "


Γιατί αυτό το τεχνούργημα θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία;

Και γιατί λέμε ότι αυτό θα μπορούσε να αλλάξει τη γνωστή ιστορία, λοιπόν, σύμφωνα με τους ερευνητές, η δεξιότητα και η πολυπλοκότητα που είναι απαραίτητες για να γίνει ένα τέτοια σκάλισμα δεν έχει καμία σύγκριση με κάτι άλλο της ίδιας εποχής. Επιπλέον, η εργασία είναι τόσο ακριβής ώστε απαιτείται φωτομικροσκοπία για να δει κάποιος τις λεπτομέρειες.


Οι ειδικοί έχουν καταλήξει ότι τέτοιου είδους δεξιοτεχνία στο σκάλισμα θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί με την βοήθεια ενός μεγεθυντικού φακού , αν και μέχρι τώρα οι αρχαιολόγοι δεν έχουν καταφέρει να βρουν κάποιο αντικείμενο αυτού του είδους που να χρονολογείται εκείνη την εποχή.


Ένα άλλο μυστήριο είναι αυτό που αναπαριστά αυτή η πέτρα, αν και είναι πιθανό να είναι ένας δημοφιλής θρύλος της εποχής, δήλωσε ο ερευνητής Shari Stocker του Πανεπιστημίου του Cincinnati.


"Θα μπορούσε να είναι ένα πολύτιμο αντικείμενο, αντιπροσωπευτικό του ρόλου του πολεμιστή Griffin στη μυκηναϊκή κοινωνία", εξήγησε . "Νομίζω ότι σίγουρα θα είχε ταυτιστεί με τον ήρωα που παρουσιάζεται στη σφραγίδα".


Εξακολουθεί να είναι άγνωστο ποιος ακριβώς ήταν ο Πολεμιστής Γρύπας (Griffin Warrior), ωστόσο θα τον θυμούνται για τη συμβολή της ταφής του στην ανθρωπολογία, την αρχαιολογία και την ιστορία της τέχνης. Οι εργασίες για τα αντικείμενα που βρέθηκαν στον τάφο του θα παραμείνουν για τις επόμενες γενιές και, σύμφωνα με τους ερευνητές, θα υπάρχουν περισσότερες εκπλήξεις στο μέλλον.

"Αυτός ο σφραγιδόλιθος θα πρέπει να συμπεριληφθεί σε όλα τα επόμενα κείμενα ιστορίας της τέχνης και θα αλλάξει τον τρόπο που προσεγγίζεται η προϊστορική τέχνη", δήλωσε ο Stocker.

Η πλήρης ανάλυση του Pylos Combat Agate θα δημοσιευθεί στο περιοδικό Hesperia .

Πηγή: codigooculto.com
read more

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Γεωλογικά φαινόμενα και αλληγορίες στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια





Ο Κόσμος της επιστήμης της Γεωλογίας ερμηνεύει την Ιλιάδα και την Οδύσσεια:
Τη στιγμή που ο άνθρωπος κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την κατά­κτηση του μέλλοντος, είναι αναγκαίο, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να αναλογισθεί το παρελθόν για να διαπιστώσει και σε άλλες φάσεις του ανθρώπινου βίου τη δημιουργική του ικανότητα. Η ενημερωτική αυτή αναδρο­μή στο έπος τής Ιλιάδας και της Οδύσσειας έχει σκοπό να παρουσιάσει τα σημαντικότερα γεωλογικά στοιχεία, που αναφέρονται μέσα στο έπος αυτό.

Τα γεωλογικά στοιχεία, στα οποία θα αναφερθούμε, διακρίνονται σε δύο κατηγο­ρίες: αφενός μεν, σε αυτά καθεαυτά τα γεωλογικά υλικά, που φέρονται να χρη­σιμοποιούν οι ήρωες του έπους, αφετέρου δε, στα γεωλογικά φαινόμενα, τα οποία θα μπορούσαμε να διακρίνουμε μέσα από τις αλληγορίες, εφόσον αυτές ερμηνευθούν με βάση τις γεωεπιστήμες.

Βέβαια, είναι εύκολο και επισφαλές να προσπαθεί κανείς να ερμηνεύσει αλληγορίες, θα πρέπει όμως να αναγνω­ρίσουμε ότι, από πολύ παλιά, ο άνθρωπος έχει θέσει αναρίθμητα ερωτήματα προκειμένου να ερμηνεύσει τον κόσμο που τον περιβάλλει, καθώς και τις μεταβολές και τα φαινόμενα, που συνέβαιναν σε αυτόν.

Τις πολλαπλές και συχνά τόσο αντι­φατικές «φαινομενικά» δυνάμεις της φύσεως, πρώτοι οι Έλληνες, τις είχαν ενσαρκώσει σε θεούς, επειδή η λογική τους δεχόταν πως οι θελήσεις των θεών κυβερνούν ή φαίνονται να κυβερνούν τον κόσμο. Όμως, διαπιστώνει κανείς ότι στις θελήσεις αυτές ενυπάρχει η θέληση του ανθρώπου να κατορθώσει, με την τάξη, με τον νόμο και την επιστήμη, να ταξινομήσει και να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις αυτές, έτσι ώστε να μετατρέψει τα φαινόμενα της φύσεως σύμφωνα με τη δική του θέληση, που τελικά θριαμβεύει.

Στη συνέχεια, θα αναφερθούν τα κυριότερα γεωλογικά φαινόμενα, στα οποία θα μπορούσαμε να διακρίνουμε αλληγορίες, των οποίων η ερμηνεία είναι δυνατόν να δοθεί με βάση τις γεωεπιστήμες. Όσον αφορά στη Γαία, τη δική μας γη, είναι γεγονός πως οι μύθοι τής Δημιουργίας εννοούν στην πραγματικότητα την ιστορία της γης, όπου διάφορα συμβάντα ερμηνεύονται ως υπερφυσικά φαινόμενα.

Ο Ησίοδος στη Θεογονία θεωρεί ότι, πριν από καθετί, υπήρχε το Χάος. Είναι το διάστημα, που εμπεριέχει εν σπέρματι, όλα όσα θα αποτελέσουν το Σύμπαν. Το Χάος αποτελεί την απαρχή όλων. Στον Ησίοδο, η διαμόρφωση του κόσμου αρχίζει ουσιαστικά με τη Γη. Αυτή γεννά τον Ουρα­νό, τα Όρη και τον Πόντο, δηλαδή ολόκληρο το Σύμπαν, σύμφωνα με τη μυθο­λογική αντίληψη. Η ευρύστερνη Γαία, αιώνιο και ακλόνητο στήριγμα όλων των ανθρώπων, μητέρα και σύζυγος του Ουρανού, απέκτησε πολλούς απογόνους, τους Τιτάνες, τους Γίγαντες, τους Κύκλωπες κ.ά.

Η αντίληψη ότι από τη Γη διαμορφώθηκαν τα υπόλοιπα μέρη τού Σύμπαντος απαντάται πολύ ενωρίς στην ελληνική επιστήμη κατά την αρχική φάση της ιστορικής αναδρομής. Έτσι, ο Ξενοφών εξηγεί ότι τα ουράνια σώματα αποτελούν εφήμερα μορφώματα από τις αναθυμιάσεις της Γης, ενώ ο Εμπεδοκλής θεωρεί τη θάλασσα σαν τον ιδρώτα της Γης.

'Οταν διαβάζει κανείς τους διάφορους μύθους της Δημιουρ­γίας, αμέσως του έρχονται στο νου οι διαδικασίες και τα στάδια της Γεωλογι­κής Ιστορίας. Οι απόγονοι τής Γης, οι Τιτάνες, οι Γίγαντες, οι Κύκλωπες, οι Εκατόγχειρες, αφετηριακές φάσεις τού μύθου, πρέπει να ήταν μορφές όχι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Πρόκειται για μυθοπλασίες, που προσωποποι­ούν έμμεσα γνωστά φυσικά σώματα και φαινόμενα, όπως η χέρσος, η θάλασ­σα, τα όρη, οι ποταμοί, ο ήλιος και η σελήνη, η ημέρα και η νύχτα. Ο Ωκεανόςστους κοσμογονικούς μύθους αποτελεί το άλλο πρόσωπο τού Χάους, παίρνο­ντας μορφές θαλάσσιου ή ποτάμιου δαίμονα. Θεωρείται πατέρας θεών και ανθρώπων, από τα νερά του οποίου αναδύεται η Γη.

Αυτή η προεπιστημονική άποψη για τη δημιουργία νησιών από προσχώσεις ή ηφαιστειακές εκρήξεις, νησιών πλωτών (Αιολία, Δήλος, Ρόδος, Θήρα, Ανάφη), ακόμη και ο πασίγνω­στος μύθος της αναδυόμενης Αφροδίτης, της πανέμορφης θεάς που αναδύεται από τους αφρούς των κυμάτων, αναφέρεται στην ίδια τη Γη, που γεννάται από τον Ωκεανό. Ο Ωκεανός, που σηκώνει στις πλάτες του τη Γη, είναι ακόμη το πρό­τυπο για κάθε μύθο με θεό θαλάσσιο ή ποτάμιο, που μεταφέρει στη ράχη του, πάνω από τα κύματα, κάποια νύμφη ή ηρωίδα, όπως ο Δίας, που με μορφή ταύ­ρου, απάγει την Ευρώπη και ο Τρίτων κάποια από τις Νηρηίδες. Στην ελληνική σκέψη, όπως εκείνη του Θαλή του Μιλήσιου, «το ύδωρ αποτέλεσε το πρωτό υλικό δομήσεως του κόσμου». Η Γη, που επιπλέει ως πλοίο επάνω στα ύδατα, θυμίζει τον μύθο της Αναδυόμενης. Αλλά και στη χριστιανική υμνογραφία και στη Βίβλο αναφέρεται η άποψη ότι ο Ωκεανός υποβαστάζει τη Γη.

Στην ομηρική αφήγηση, ο Οδυσσέας είχε επιλέξει δύο δρόμους. Ο πρώτος ήταν να περάσει ανάμεσα από τις Πλαγκτές Πέτρες και ο άλλος, ανάμε­σα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Οι Πλαγκτές Πέτρες, που κατά τον Όμηρο ονομάστηκαν έτσι από τους θεούς, ήταν πελώριες βραχονησίδες με απότομες ορθόγκρεμες ακτές, που επέπλεαν στη θάλασσα και συγκρούονταν μεταξύ τους. Κανένα πλοίο δεν είχε διασωθεί, εκτός από την περίφημη Αργώ, κατά την επιστροφή των Αργοναυτών από την Κολχίδα. Εδώ, η Οδύσσεια δανείζεται από το έπος των Αργοναυτών τις Πλαγκτές Πέτρες (από το ρήμα πλάζομαι = πλανώμαι, περιφέρομαι), τις οποίες συγχέει με τις Συμπληγάδες, γι' αυτό και η περιγραφή που κάνει μοιάζει περισσότερο με τις Συμπληγάδες.

Στην προσπάθεια να εμπλουτιστούν οι περιπέτειες τήςΟδύσσειας, παίρνει ιστορίες ναυτικών, τις προσαρμόζει στη διήγηση και δημιουργεί μία νέα περιπέτεια για ανθρωπόφαγα τερατόμορφα θηρία, που παραμόνευαν σε ακτές και ενάλια σπήλαια, για σίφωνες (ρουφήχτρες) της θάλασσας που τους δημιουργούσαν τέρατα του βυθού κ.ά. Έτσι, επινοήθηκε και το επεισόδιο με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Προχωρώντας, λοιπόν, ο Οδυσσέας και οι σύντροφοι του βλέπουν από μακριά, προς το μέρος των Πλαγκτών Πετρών, καπνούς και βροντές, θαλασσοταραχή μεγάλη. Η μικρή αλλά περιεκτική ομηρική περιγραφή θυμίζει μια υποθαλάσσια ηφαιστειακή έκρηξη. Τα νησιά των Πλαγκτών Πετρών της Οδύσσειας ή των Συμπληγάδων Πετρών του έπους της Αργοναυτικής Εκστρατείας, όπως περιγράφονται σαν ορθόγκρεμοι κατακόρυφοι βράχοι, που η κορυφή τους κρυβόταν μέσα σε σύννεφα, δίνουν την εικόνα υποθαλάσσιων ηφαιστειακών εκρήξεων και δημιουργίας νησιών με ηφαιστειακά αναβλήματα ή βασάλτες στηλοειδούς κατατμήσεως.

Τα περάσματα των Πλαγκτών ή Συμπληγάδων Πετρών ή της Σκύλλας και της Χάρυβδης τα τοποθετούν άλλοι στον Βόσπορο, άλλοι στο Ταίναρο, άλλοι στα στενά του Γιβραλτάρ, άλλοι στα Κανάρια κ.λπ. Εμείς ξεκινάμε από το γεγονός ότι η Οδύσσεια δεν είναι ένα απολύτως αξιόπιστο ταξι­διωτικό χρονικό. Όμως, ορισμένα γεγονότα είχαν τραβήξει την προσοχή και την παρατήρηση. Έτσι, θεωρούμε ότι οι Πλαγκτές Πέτρες ή η Σκύλλα και η Χάρυβδη, που περιγράφονται στην Οδύσσεια και που ο μύθος τους είναι δανει­σμένος από τις Συμπληγάδες Πέτρες της Αργοναυτικής Εκστρατείας, είναι ηφαιστειακής προελεύσεως νησιά, των οποίων το μέγεθος με τις υποθαλάσσιες εκρήξεις είτε μεγαλώνει είτε μικραίνει και μπορεί να εξαφανιστούν ή να εμφα­νιστούν πάλι.

Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά στον Αιγαιακό χώρο, αλλά και στον ευρύτερο Μεσογειακό χώρο και, ιδιαίτερα, στο Τυρρηνικό πέλαγος, στα νησιά Λιπάρι, στο Αιγαίο, στα νησιά των Κυκλάδων κ.α. Έτσι, δημιουργή­θηκε η ιδέα της ενσωμάτωσης στην ποιητική περιπλάνηση του Οδυσσέα της περιπέτειας με τις Πλαγκτές Πέτρες, που τις γνώριζαν ήδη ως Συμπληγάδες Πέτρες και του συνδυασμού αυτού του ηφαιστειακού φαινομένου με τον υπό­κωφο βρυχηθμό των εκρήξεων, τον οποίο απέδιδαν στα θαλάσσια ανθρωπόφα­γα τερατόμορφα θηρία, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Με βάση λοιπόν τα παραπάνω στοιχεία, παρά τις ελλιπείς πληροφορίες, μπορούμε να αναγνωρίσουμε στις περιγραφές των Συμπληγάδων, των Πλαγκτών Πετρών και της Σκύλλας και της Χάρυβδης ηφαιστειακά νησιά, πολλά από τα οποία είναι εγκατεσπαρμένα στη Μεσόγειο και τα οποία έδρασαν είτε παλαιότερα είτε στο πρόσφατο γεωλογικό παρελθόν.

Όσον αφορά στον μονόφθαλμο Κύκλωπα Πολύφημο, για τον οποίο μίλησε ο Όμηρος στην Οδύσσεια, ο μύθος αναφέρει ότι ο γιος του Ποσειδώνα και της νύμφης, Θόωσας φυλάκισε τον Οδυσσέα και μερικούς άνδρες του σε μια σπηλιά. Από αυτούς, όσοι δεν φαγώθηκαν από τον Κύκλωπα, δραπέτευσαν, αφού πρώτα τον τύφλωσαν και βγήκαν από τη σπηλιά μαζί με τα πρόβατα και τις κατσίκες του, όταν ο Κύκλωπας άνοιξε την είσοδο της σπηλιάς το πρωί. Η είσοδος αυτή κλεινόταν με ένα βράχο τόσο τεράστιο, που θα χρειάζονταν 22 περίπου βόδια να τον τραβήξουν.

Μία πιθανή ερμηνεία για τον μύθο των Κυκλώπων έχει ήδη αναφερθεί από τον Γερμανό παλαιοντολόγο, Othenius Abel. Είναι γεγονός ότι, αν κάποιος συναντήσει ένα κρανίο ελέφαντα, τα ρινικά ανοίγματα του κρανίου του ελέφαντα, αν δεν έχει ανατομικές γνώσεις, μπο­ρούν να φανούν σαν δύο κόγχες οφθαλμών ενωμένες σε μία. Αν οι περιπλανώμενοι ταξιδιώτες της ομηρικής εποχής είχαν βρει κρανία απολιθωμένων ελεφάντων σε παράκτια ή ενάλια σπήλαια στις ακτές της Σικελίας (όπου ανα­σκαφές του 20ού αιώνα έδειξαν ότι όντως υπάρχουν), αυτά θα μπορούσαν να εκληφθούν σαν κρανία γιγάντων, με ένα μόνο μεγάλο μάτι στο μέτωπο. Αυτή η γοητευτική υπόθεση δεν μπορεί να εξακριβωθεί, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πίστη στους γίγαντες ενισχύθηκε από ευρήματα οστών από ελάφια, ελέ­φαντες, ιπποπόταμους και άλλα ζώα.

Σχετικός με την τεχνική γεωλογία και συγκεκριμένα με την προστασία των παραποτάμιων περιοχών με κατάλληλα αντιπλημμυρικά έργα είναιο μύθος της πάλης του ποταμού Αχελώου με τον Ηρακλή, που ανα­φέρεται έμμεσα στην Ιλιάδα (Φ 194). Ο Αχελώος ήταν ο ισχυρότερος από τους ποτάμιους θεούς, γιος του Ωκεανού και της Τηθύος (Ησιόδου Θεογονία,340) ή της Γαίας. Σύμφωνα με τον μύθο, αγωνίστηκε σε αγώνα πάλης με τον Ηρακλή, μεταμορφούμενος αρχικά σε δράκο και έπειτα σε ταύρο. Ο Ηρακλής, μετά από σκληρή πάλη, κατάφερε να τον δαμάσει και να αποσπάσει ένα από τα κέρατα του Αχελώου, που στη συνέχεια το έστειλε γαμήλιο δώρο στο βασι­λιά Οινέα, στην Καλυδώνα και έτσι πήρε γυναίκα του, τη θυγατέρα του Οινέα, Δηιάνειρα. Η Καλυδών ήταν μία από τις πέντε σημαντικές πόλεις των Αιτωλών, στην ανατολική όχθη του ποταμού Ευήνου, στον κορινθιακό κόλπο. Στον μύθο αυτόν, μπορούμε να διακρίνουμε την προσπάθεια να προστατευθεί η περιοχή των εκβολών του Αχελώου από τις φοβερές πλημμύρες, που είχαν αντίκτυπο και στο «κέρατο» του Αχελώου, τον μικρό ποταμό Εύηνο.

Η φαντασία των Ελλήνων απλώθηκε διάπλατα και προσπάθησε με σοφία να παρουσιάσει τέρατα στις διάφορες μυθολογικές ιστορίες. Στη σοφή αυτή δημι­ουργία των ιστοριών, τα εγκατεσπαρμένα σε σπήλαια ή στην επιφάνεια του εδάφους απολιθωμένα οστά θηλαστικών προκάλεσαν τη φαντασία τους και δημιούργησαν τα διάφορα τερατώδη όντα, όπως τον γίγαντα Ανταίο, γιο του Ποσειδώνα και της Γης, που θανάτωνε όλους τους ξένους, οι οποίοι τολμούσαν να προσεγγίσουν τις ακτές της Λιβύης, μέχρις ότου ο Ηρακλής, αντιμετωπίζο­ντάς τον, είδε ότι ο γίγαντας Ανταίος, μόλις τα πόδια του ακουμπούσαν στη μητέρα του Γη, έπαιρνε νέες δυνάμεις. Τον σήκωσε, λοιπόν, ψηλά στον αέρα και κατάφερε να τον νικήσει. Ο τρικέφαλος Κέρβερος, που η ελληνική φαντασία τοποθετούσε να φυλά τον Κάτω Κόσμο στα βάθη της Γης, έχει σχέση με τα ευρήματα απολιθωμένων κρανίων ζώων μέσα στη Γη. Ο Γηρυόνης παρουσιά­ζεται σαν ένα πλάσμα γιγάντιο, τερατώδες, με τρία κεφάλια και με ένα σκύλο που είχε δύο κεφάλια, τον Όρθρο.

Τα πολυκέφαλα αυτά ζώα ή οι γίγαντες της μυθολογίας είναι αποτέλεσμα της σοφής παρατηρήσεως ότι σε συγκεντρώσεις απολιθωμένων ζώων τα κρανία, λόγω της διαδικασίας απολιθώσεως, υπερτερούν των λοιπών σκελετικών στοιχεί­ων. Έτσι, παρατηρώντας τα ευρήματα, οι αρχαίοι μας πρόγονοι έβλεπαν απολελυμένα κρανία θηλαστικών, ενώ τα μηριαία βραχιόνια και οστά της σπον­δυλικής στήλης ήταν ακόμη πιο λίγα. Το γεγονός αυτό, τους έκανε να φαντα­στούν τερατώδη όντα, είτε γίγαντες με τρία κεφάλια είτε τέρατα με δύο και τρία κεφάλια. Άλλωστε, αυτό που σήμερα είναι γενικά αποδεκτό στην Παλαι­οντολογία είναι ότι οι ταφονομικές διαδικασίες, που ακολουθούνται κατά τον εγκλεισμό και την απολίθωση ενός ζώου, είναι τέτοιες, ώστε σπανίζουν ευρή­ματα ενός πλήρους σκελετού ζώου μαζί με το κρανίο του.

Μιχαήλ Δ. Δερμιτζάκης
Επίτιμος - Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας και Παλαιοντολογίας | Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος ΕΚΠΑ

Το παρόν άρθρο εντάσσεται στη νέα ενότητα αρθρογραφίας του Ομότιμου Καθηγητή Γεωλογίας και Παλαιοντολογίας, Μιχαήλ Δ. Δερμιτζάκη, πάνω σε διεπιστημονικές προσεγγίσεις της επιστήμης της Γεωλογίας, οι οποίες παρουσιάζονται στη μονογραφία του «Γεωλογικές Διαδρομές - Μικρά Μελετήματα».

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Η Πυραμίδα του Χέοπα: μία σημαντική ανακάλυψη





Ο μυστηριώδης Κόσμος των πυραμίδων :
Τα μυστήρια των πυραμίδων πλέον εντείνονται, μετά την πρόσφατη ανακάλυψη στην πυραμίδα του Χέοπα.

Γιαπωνέζοι και Γάλλοι επιστήμονες έκαναν μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση, μετά από δύο χρόνια έρευνας στην περίφημη αυτή πυραμίδα.

Ανακάλυψαν έναν κενό χώρο, τουλάχιστον 30 μέτρων, για τον οποίο δεν γνωρίζουν ούτε το λόγο ύπαρξης ούτε αν υπάρχει κάτι εκεί, διότι, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν είναι προσβάσιμος.

Η Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα κατασκευάστηκε μεταξύ 2509 και 2483 π.Χ. και είναι η μεγαλύτερη πυραμίδα και βρίσκεται στην Γκίζα.

Περιλαμβάνει τρεις μεγάλες αίθουσες και διαδρόμους. Το κενό που ανακαλύφθηκε βρίσκεται πάνω από το μακρύτερο διάδρομο. Ωστόσο, ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί το είδος του κενού αυτού χώρου. Όπως επισημαίνει ο Mehdi Tayoubi από το HIP Institute, στο Παρίσι: «Δεν γνωρίζουμε αν αυτό το μεγάλο κενό είναι οριζόντιο ή επικλινές· ούτε γνωρίζουμε αν έχει δημιουργηθεί από μία δομή ή πολλές διαδοχικές. Αυτό για το οποίο είμαστε βέβαιοι είναι ότι υπάρχει αυτό το κενό και αυτό είναι εντυπωσιακό και ότι δεν ήταν κάτι αναμενόμενο, σύμφωνα με οποιαδήποτε θεωρία». Η ομάδα όμως είναι πολύ προσεκτική ως προς το να το περιγράψει ως «θάλαμο».

Ένας από τους επικεφαλής της ομάδας, ο Hany Helal από Πανεπιστήμιο του Κάιρο, πιστεύει ότι το κενό είναι πολύ μεγάλο για να λειτουργεί ως μηχανισμός μείωσης της πίεσης του κτίσματος. «Αυτό που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να καταλάβουμε την εσωτερική δομή της πυραμίδας και πώς έχει χτιστεί. Διάσημοι αιγυπτιολόγοι, αρχαιολόγοι και αρχιτέκτονες έχουν κάποιες υποθέσεις. Και αυτό που κάνουμε είναι να τους δίνουμε στοιχεία. Αυτοί θα πρέπει να μας πουν αν είναι αναμενόμενη ή όχι».

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Η κατάρα του κτιρίου Dakota όπου δολοφονήθηκε ο John Lennon και γύρισε ταινία ο Roman Polanski





Ο μυστηριώδης και περίεργος Κόσμος του κτηρίου Dakota:
Το κτήριο στην Νέα Υόρκη, όπου δολοφονήθηκε ο πρώην Beatle: John Lennon  και ο Ρομάν Πολάνσκι γύρισε την ταινία. "Το Μωρό της Ρόσμαρι"  έχει μια σκοτεινή ιστορία μαγείας και θανάτου.

Στη βορειοδυτική γωνία της 72ης Οδού και το Central Park West στην πόλη της Νέας Υόρκης, στο Μανχάταν, υψώνεται το διάσημο κτίριο Ντακότα.  Χτίστηκε μεταξύ 1880 και 1884, με σαφή την επιρροή της γαλλικής αρχιτεκτονικής, αν και οι στέγες, οι εσοχές, τα μπαλκόνια και τα κιγκλιδώματα φαίνεται να αντιστοιχούν  στο γερμανικό αναγεννησιακό στυλ. Η Ντακότα είχε, αρχικά, 65 διαμερίσματα των 4-20 δωματίων, κανένα ίδιο με το άλλο, και τα οποία ήταν προσβάσιμα από σκάλες και ανελκυστήρες που βρίσκονταν  στις γωνίες του κτηρίου.

Το ιδιαίτερο  όνομά του κτηρίου οφείλεται, επειδή, υποτίθεται ότι , την εποχή που χτίστηκε, η Άνω Δυτική Πλευρά (Upper West Side) του Μανχάταν ήταν τόσο αραιοκατοικημένη και εθεωρείτο τόσο απομακρυσμένη όπως και η Πολιτεία της Ντακότα, αν και  επίσης λέγεται ότι ονομάστηκε έτσι εξαιτίας του θαυμασμού που ο ιδρυτής του ακινήτου αισθανόταν για τις Πολιτείες  και τα εδάφη της νέας βόρειο-αμερικανικής Δύσης.


Όταν το Μανχάταν άρχισε την ταχεία επέκταση του προς τον βορρά και οι τιμές των ακινήτων εκτινάχθηκαν στα ύψη, το κτίριο απέκτησε φήμη  και άρχισε κατακλύζεται από διασημότητες. Οι πιο διάσημοι μισθωτές του ήταν οι ηθοποιοί: Boris Karloff, Robert Ryan, José Ferrer, Jason Robards, Judy Garland , Lauren Bacall, η συγγραφέας: Carson Mc Cullers, ο χορευτής:  Rudolf Nureyev και οι μουσικοί:  Lennon, Bono, Marc Anthony, Sting, Paul Simon και Leonard Bernstein.

Όμως, το εντυπωσιακό κτήριο που βρίσκεται δυτικά του Central Park δεν είναι μόνο γνωστό για την φιλοξενία προσωπικοτήτων, αλλά επίσης συνδέεται στενά με υποτιθέμενες πρακτικές  μαύρης μαγείας  και  σατανισμό, . Πριν από την κατασκευή του, στην πραγματικότητα, λέγεται ότι στην περιοχή όπου κτίστηκε  το κτίριο, την εποχή που η Αμερική ήταν  βρετανική αποικία, ήταν ένας τόπος όπου συγκεντρώνονται προσκυνητές του διαβόλου. Κατά ένα περίεργο τρόπο, το ακίνητο βρίσκεται μπροστά από τα γραφεία της Εταιρείας Ψυχικών Φαινομένων της  Νέας Υόρκης (American Society for Psychical Research).

Η μαύρη ιστορία  του κτηρίου της Ντακότα  άρχισε επισήμως στις αρχές του εικοστού αιώνα, όταν ήρθε να ζήσει εκεί, ένας από τους πιο σκοτεινούς του κατοίκους:  ο Aleister Crowley, ένας διάσημος Βρετανός  αποκρυφιστής και  φιλόσοφος, ο οποίος φέρεται να πραγματοποίησε στο χώρο τελετουργίες μαύρης μαγείας, που υποτίθεται ότι  έχουν δημιουργήσει έναν πυρήνα  αρνητικών δυνάμεων που εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα.

Χρόνια αργότερα θα ζούσε στο κτήριο Ντακότα  ο ηθοποιός Boris Karloff , ο οποίος έγινε διάσημος για την  αξέχαστη ερμηνεία του  στην ταινία  τρόμου: «Φρανκενστάιν». Ο Karloff, παρεμπιπτόντως, είχε συμμετάσχει σε πολλές συνεδρίες πνευματισμού στο διαμέρισμά του, όπου έκανε επίκληση σε  όλα τα είδη των βασανισμένων πνευμάτων. Λέγεται ότι μετά το θάνατο του Karloff, αρκετοί γείτονες ανέφεραν ότι είδαν το φάντασμα του ηθοποιού να περιφέρεται γύρω από το κτίριο, και άλλα τρομακτικά φαινόμενα poltergeist.

Αργότερα   ήταν ο Άγγλος  Brossau Gerald Gardner, αποκρυφιστής συγγραφέας και  πρακτικός μάγος, που εγκαταστάθηκε στο κτήριο, όταν επισκέφθηκε τη Νέα Υόρκη. Λέγεται επίσης ότι στο χώρο έκανε ένα τελετουργικό καλώντας  διάφορες σκοτεινές και κακόβουλες δυνάμεις.


Η τραγωδία του Ρομάν Πολάνσκι

Το 1967 ο Πολωνός σκηνοθέτης Ρομάν Πολάνσκι, ο οποίος είχε ήδη τραβήξει την προσοχή του Χόλιγουντ για τις ταινίες «Αποστροφή», «Η Νύχτα των Βρυκολάκων » και «Το Μαχαίρι στο νερό», επέλεξε τα εσωτερικά δωμάτια του κτιρίου Dakota για να γυρίσει  τη νέα του ταινία, «Το Μωρό της Ρόζμαρι», μια ταινία που θα γινόταν η απόλυτη κλασική ταινία τρόμου, και που εξιστορούσε πως μία αθώα γυναίκα, την οποία ενσάρκωνε η ηθοποιός Mia Farrow, επιλέχθηκε από μια ομάδα σατανιστών για να κυοφορήσει και να γεννήσει το γιο του διαβόλου. Κατά τα γυρίσματα αναφέρθηκαν πολλά περιστατικά που επηρέασαν  τα μέλη της ομάδας, όπως η νευρική κρίση που έπληξε την ηθοποιό Mia Farrow, μια κρίση που θα σήμαινε τη διάλυση του γάμου της με τον σύζυγό της, τραγουδιστή Φρανκ Σινάτρα. Λέγεται επίσης ότι ενώ γυριζόταν  η ταινία εγκαταστάθηκε στο κτίριο Ντακότα  ο Anton LaVey Szandor, ο οποίος  είχε ιδρύσει την αμερικανική σατανική εκκλησία στις 30 Απριλίου 1966, και που στη συνέχεια ανακηρύχθηκε ως Μαύρος Πάπας. Ένα από τα αξιώματα της ζωής του Szandor ήταν: «Όταν κάποιος μάθει να ρίχνει το μίσος του, σε εκείνους που το αξίζουν, ελευθερώνεται από τα μοχθηρά  συναισθήματά του και δεν χρειάζεται να ξεσπάσει την οργή του  πάνω στους ανθρώπους που αγαπά.

Καθώς τα γυρίσματα της ταινίας «Το Μωρό της Ρόσμαρι» είχαν μετατρέψει το κτήριο  Ντακότα σε πόλο έλξης, όταν  γνωστοποιήθηκαν από τον Τύπο υπονοούμενα  για την μαγική και απόκρυφη ιστορία του, διάφορες ομάδες επαγγελματιών  μαύρης μαγείας και σατανικών  λατρειών  συγκεντρώθηκαν έξω από το κτήριο για να απειλήσουν τον Πολάνσκι και την ομάδα του.Ήθελαν να αποτρέψουν, κατά τα φαινόμενα, την πραγματοποίηση της ταινίας για να μην αποκαλυφθούν στο κοινό  τα σκοτεινά μυστικά τους και οι  τελετές  μαύρης μαγείας .

Μεταξύ των ατόμων  που έριξαν κατάρες στον  Πολάνσκι και την ομάδα του ήταν  ο διαβόητος Charles Manson, ο άνθρωπος που αργότερα με άλλα μέλη της αίρεσης του θα έκαναν τις  απειλές τους  πραγματικότητα. Πράγματι, στις 8  Αυγούστου 1969, τρία μέλη της «Manson Family» σατανικής αίρεσης που ιδρύθηκε από τον Manson, μπήκαν στην  έπαυλη που βρισκόταν στην οδό Cielo Drive στο Χόλιγουντ, όπου δολοφόνησαν πέντε άτομα. Μεταξύ αυτών ήταν η  ηθοποιός Sharon Tate, η όμορφη, σύζυγος του Ρομάν Πολάνσκι, η οποία  ήταν 8 ½ μηνών έγκυος. Οι δολοφόνοι, εκτός από το να επιτεθούν στην  Tate (της έκοψαν  τα στήθη  με ένα μαχαίρι) και να την αφήσουν  να αιμορραγεί στο πάτωμα, έγραψαν στον τοίχο με το αίμα των θυμάτων,  τη  λέξη  «pig(γουρούνι)» και αναφορές στο τραγούδι «Helter Skelter (φύρδην μίγδην)», ένα από τα θέματα που περιλαμβάνονται στο άλμπουμ «White album» των Beatles. Ο Manson αργότερα θα συλληφθεί από την αστυνομία και θα του επιβληθεί το 1971 η θανατική ποινή, αν και αυτή θα μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη στην φυλακή  Corcoran της Καλιφόρνιας, όπου και παραμένει μέχρι και σήμερα.

Η δολοφονία του John Lennon

Στις αρχές της δεκαετίας του '80, το κτήριο Ντακότα επρόκειτο να βρεθεί εκ νέου στις  σελίδες των εφημερίδων σε όλο τον κόσμο. Το 1980, το διορατικό μέντιουμ Álex Tanous, ενώ βρισκόταν  στα γραφεία της Αμερικανικής Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών (απέναντι από το κτίριο Ντακότα), μπροστά στις  τηλεοπτικές κάμερες, έκανε μια εντυπωσιακή πρόβλεψη για το πρόγραμμα «Ανεξήγητα Φαινόμενα »: «Ένας παγκοσμίως διάσημος ροκ σταρ- ανακοίνωσε -θα πεθάνει με έναν ασυνήθιστο τρόπο ... Και λέω ασυνήθιστο, επειδή θα υπάρχει κάτι περίεργο σχετικά με αυτό το θάνατο που θα επηρεάσει χιλιάδες ανθρώπους λόγω της μεγάλης δημοτικότητας του θύματος .... "

Η πρόβλεψη του Tanaous, που πυροδότησε  αρκετά γέλια δυσπιστίας και μεταδόθηκε στις 5 Δεκεμβρίου, επαληθεύτηκε τρεις ημέρες αργότερα, το απόγευμα της 8ης Δεκεμβρίου 1980, μια  από τις πιο ολέθριες  ημερομηνίες στην  ιστορία της δημοφιλούς  μουσικής του εικοστού αιώνα. Εκείνη την ημέρα, ο  διάσημος Άγγλος μουσικός John Lennon, κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης των Beatles, ο οποίος είχε μετακομίσει το 1978 στο κτίριο Ντακότα με τη σύζυγό του, Yoko Ono και τον γιο του Sean, μόλις είχε φθάσει στο σπίτι, μετά από μια ολοήμερη ηχογράφηση  στο στούντιο. Όταν ο πρώην Beatle ετοιμαζόταν να εισέλθει στο κτίριο Ντακότα, ένας εικοσιπεντάχρονος νεαρός, οπλισμένος με ένα πυροβόλο όπλο 38 χιλιοστών και ένα αντίτυπο του βιβλίου « The Catcher in the Rye (Ο φύλακας στη σίκαλη)» του JD Salinger, ανάμεσα στα ρούχα, του έριξε πέντε σφαίρες από κοντινή απόσταση. Το εκπληκτικό είναι ότι ο Λένον εκείνη την ημέρα το πρωί, είχε υπογράψει αυτόγραφο  στον μυστηριώδη δολοφόνο του. Το όνομά του ήταν Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν, ένα διαταραγμένο άτομο που του  είχε γίνει έμμονη ιδέα ο Lennon και η μουσική του. Ο Chapman, μετά τη σύλληψή του από την αστυνομία   ομολόγησε αμέσως το έγκλημά του, και καταδικάστηκε να εκτίσει ποινή ισόβιας κάθειρξης στην Αττική φυλακή, στην  πολιτείας της Νέας Υόρκης, απομονωμένος  από τους άλλους τροφίμους για την δική του ασφάλεια.

Όπως αναφέρεται στη συνέχεια, επτά μήνες πριν το θάνατό του, ο Λένον είχε γράψει ένα σημείωμα στον Fred Seaman, έναν από τους βοηθούς του, κάνοντας παράπονα για την έλλειψη ασφάλειας στο κτήριο Ντακότα: «Εξηγήστε μου γιατί κοιμόμαστε εδώ με μια είσοδο που ο τυχόν ηλίθιος μπορεί να ανοίξει (δεν κλείνει σωστά). Ο κόσμος ξέρει ότι ζω εδώ».

Το κτίριο Ντακότα, το οποίο προστέθηκε στο Εθνικό Μητρώο των Ιστορικών Τόπων το 1972 και ανακηρύχθηκε Εθνικός Τόπος Ιστορικού Ενδιαφέροντος  το 1976, παρά το μύθο του ως «καταραμένο κτίριο», συνεχίζει να ασκεί μια μυστηριώδη έλξη. Ο ηθοποιός Alec Baldwin ήταν μία από τις τελευταίες προσωπικότητες που επρόκειτο να αγοράσει  ένα διαμέρισμα, στο κτήριο Dakota, αλλά  η αγορά ματαιώθηκε.  Η τελευταία ταινία που γυρίστηκε στο κτίριο, εν τω μεταξύ, ήταν η αμερικανική εκδοχή της ισπανικής ταινίας «Abre los ojos», «Vanilla Sky» με πρωταγωνιστή τον Tom Cruise και σκηνοθεσία του Cameron Crowe. Η ταινία, σε αντίθεση με «Το μωρό της Ρόζμαρι»,  ήταν μια πραγματική εμπορική αποτυχία.
Héctor Fuentes

Πηγή: .guioteca.com
read more

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

Βρέθηκε τεχνική ελέγχου των ονείρων



Ο Κόσμος των ονείρων υπό τον έλεγχο του ονειροναύτη...
Σας έχει τύχει, ενώ ονειρεύεστε, να γνωρίζετε ότι ονειρεύεστε και να ελέγχετε το όνειρό σας; Πλέον, σύμφωνα με τον Δρ Denholm Aspy, του Πανεπιστημίου της Αδελαΐδας, και τους συνεργάτες του, υπάρχει ένας συγκεκριμένος συνδυασμός τεχνικών που αυξάνουν τις πιθανότητές μας να έχουμε τέτοιους είδους όνειρα, τα οποία χαρακτηρίζονται ως «διαυγή».

Στη σχετική μελέτη συμμετείχαν 169 άτομα, χωρισμένα σε τρεις ομάδες. Διερευνήθηκε η αποτελεσματικότητα τριών διαφορετικών τεχνικών για διαυγή όνειρα:

1. Έλεγχος πραγματικότητας: έλεγχος του περιβάλλοντος αρκετές φορές τη μέρα για να διαπιστώσει ο συμμετέχων αν ονειρεύεται ή όχι.

2. Ξύπνημα στο κρεβάτι: ο συμμετέχω ξυπνά μετά από πέντε ώρες, παραμένει ξύπνιος για λίγο και μετά επιστρέφει στον ύπνο, προκειμένου να εισέλθει σε μια περίοδο REM ύπνου, όπου τα όνειρα είναι πιο πιθανό να συμβούν.

3. Μνημονική πρόκληση των διαυγών ονείρων: όπου ο συμμετέχων ξυπνά μετά από πέντε ώρες ύπνου και στη συνέχεια αναπτύσσει την πρόθεση να θυμάται τι ονειρεύτηκε πριν επιστρέψει ξανά στον ύπνο, επαναλαμβάνοντας τη φράση: «Την επόμενη φορά που θα ονειρεύομαι, θα θυμάμαι ότι ονειρεύομαι». Επίσης φαντάζεται τον εαυτό του σε ένα διαυγές όνειρο.

Μεταξύ των 47 συμμετεχόντων που συνδύασαν τις τρεις αυτές τεχνικές, το 17% πέτυχε να έχει διαυγή όνειρα σε μια περίοδο μόλις μιας εβδομάδας. Αυτό είναι σημαντικά υψηλότερο ποσοστό σε σχέση με μια εβδομάδα, όπου οι συμμετέχοντες δεν άσκησαν καμία από τις τεχνικές αυτές.

Μεταξύ αυτών που μπόρεσαν να κοιμηθούν τα πέντε πρώτα λεπτά με την ολοκλήρωση της τρίτης τεχνικής, το επίπεδο επιτυχίας διαυγών ονείρων ήταν πολύ υψηλότερο, σχεδόν 46%.

«Η τεχνική αυτή (ονομάζεται MILD: Μnemonic Ιnduction of Lucid Dreams) επιδρά σε αυτό που ονομάζουμε “πιθανή μνήμη”, δηλαδή την ικανότητά μας να θυμόμαστε να κάνουμε πράγματα στο μέλλον», είπε ο Δρ Aspy.

«Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι όσοι ανέφεραν πως χρησιμοποίησαν με επιτυχία την τεχνική MILD είχαν σημαντικά λιγότερη έλλειψη ύπνου την επόμενη μέρα, δείχνοντας έτσι ότι ο διαυγής ύπνος δεν έχει καμία αρνητική επίπτωση στην ποιότητα του ύπνου».

«Αυτά τα αποτελέσματα μας πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα στο να αναπτύξουμε σε σημαντικό βαθμό αποτελεσματικές τεχνικές για την επίτευξη διαυγών ονείρων, οι οποίες θα μας δώσουν τη δυνατότητα να μελετήσουμε πολλές πιθανές ωφέλειες του διαυγούς ονείρου, όπως η θεραπεία από εφιάλτες και η βελτίωση των φυσικών δεξιοτήτων και ικανοτήτων μας μέσω της προετοιμασίας μέσα στο περιβάλλον του διαυγούς ονείρου».

Πηγή: indeepanalysis.gr
read more